کتاب حانیه

کتاب حانیه نوشته حامد عسکری، روایتی نامه‌نگارانه از دلتنگی، مهاجرت، عشق و جست‌وجوی معنایی است که در دل خواب‌ها و خاطره‌ها شکل می‌گیرد. راوی در فاصله‌ای جغرافیایی از حانیه، میان زندگی روزمره در غربت و بازخوانی زندگی فاطمه، مدام میان اکنون و گذشته رفت‌وآمد می‌کند و از دل این رفت‌وآمد، پرسش‌هایی درباره‌ی ایمان، تنهایی، تاریخ و دوست‌داشتن بیرون می‌آید. این رمان را نشر معارف منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حانیه

کتاب حانیه نوشته‌ی حامد عسکری بر پایه‌ی نامه‌هایی پیش می‌رود که راوی برای زنی به نام حانیه می‌نویسد؛ نامه‌هایی که هم رنگ دلتنگی عاشقانه دارند و هم به‌تدریج به مسیری برای اندیشیدن به تاریخ، ایمان، مرگ و غربت تبدیل می‌شوند. راوی در شهری دور از وطن زندگی می‌کند، با تنهایی و ناآرامی دست‌وپنجه نرم می‌کند و همزمان مأموریتی ذهنی و عاطفی را پیش می‌برد: نوشتن از فاطمه و بازخوانی جایگاه او در تاریخ و باور دینی. همین پیوند میان زندگی شخصی و تأملات تاریخی، فضای کتاب را از یک نامه‌نگاری صرف فراتر می‌برد.

کتاب از چند لایه‌ی درهم‌ تنیده ساخته شده است. یک لایه، گفت‌وگوهای راوی با حانیه است؛ گفت‌وگوهایی که در آن از دلتنگی، مهاجرت، تفاوت زیست شرقی و غربی، خاطره و اضطراب سخن می‌گوید. لایه‌ی دیگر، خواب‌ها و رؤیاهایی است که راوی را به کوچه‌ها، خانه‌ها و لحظه‌هایی از تاریخ صدر اسلام می‌برد. در کنار این دو، بخش‌هایی هم هست که با زاویه‌ی دیدی متفاوت، ماجراهایی از زندگی پیامبر، معراج، تولد فاطمه و رخدادهای پس از آن را بازسازی می‌کند. این جابه‌جایی میان نامه، خواب، روایت تاریخی و گفت‌وگوهای فکری، حال‌وهوایی پرتنش و در عین‌ حال عاطفی به متن داده است.

کتاب حانیه بیش از آنکه بر حادثه تکیه کند، بر تجربه‌ی درونی راوی استوار است؛ تجربه‌ی کسی که می‌خواهد از دل منابع، خاطره‌ها و باورهایش به زبانی برای گفتن برسد. حامد عسکری بارها به مسئله‌ی نوشتن برمی‌گردد: اینکه چگونه می‌شود از شخصیت‌های مقدس نوشت، چگونه می‌شود میان احساس و سند تعادل نگه داشت و چگونه می‌شود رنج تاریخی را به کلمه تبدیل کرد. از همین رو، این کتاب فقط روایت یک دلتنگی یا یک سفر نیست، بلکه ثبت کشمکش ذهنی و عاطفی انسانی است که میان عشق زمینی، ایمان، تاریخ و مسئولیت نوشتن ایستاده است.

خلاصه داستان حانیه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب حانیه داستان مردی به نام یحیی را دنبال می‌کند که در غربت، دور از زنی که دوستش دارد، برای او نامه می‌نویسد. این نامه‌ها از دلتنگی و خاطره شروع می‌شوند، اما خیلی زود با خواب‌های تکرارشونده و تجربه‌هایی مرزی میان خواب و بیداری گره می‌خورند. یحیی در کنار زندگی روزمره، درگیر نوشتن درباره‌ی فاطمه و رخدادهای مهمی از تاریخ صدر اسلام می‌شود و هر چه بیشتر پیش می‌رود، فاصله‌ی میان اکنون و گذشته کمتر می‌شود. او در این مسیر هم با تنهایی و بحران شخصی روبه‌رو است و هم با پرسش‌هایی سنگین درباره‌ی ایمان، مرگ، حقیقت روایت و جایگاه زن در تاریخ.

چرا باید کتاب حانیه را بخوانیم؟

• این کتاب تجربه‌ی مهاجرت و دوری را با لایه‌ای از تأملات تاریخی و دینی کنار هم می‌گذارد.
• خواننده با متنی روبه‌رو می‌شود که نامه، خواب، خاطره و روایت تاریخی را در یک مسیر واحد پیش می‌برد.
• این کتاب پرسش‌هایی جدی درباره‌ی نوشتن، روایت‌کردن و مسئولیت کلمه مطرح می‌کند.
• بخش مهمی از اثر به بازخوانی جایگاه فاطمه و نگاه به زن در تاریخ و باور دینی اختصاص دارد.
• فضای کتاب برای کسانی که به متن‌های عاطفی و تأمل‌برانگیز علاقه دارند، درگیرکننده است.
• خواندن این کتاب می‌تواند دریچه‌ای به درک پیوند میان عشق، غربت، ایمان و حافظه‌ی تاریخی باز کند.

خواندن کتاب حانیه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب حانیه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌ها و متن‌های نامه‌محور که بر احساس، خاطره و درگیری ذهنی تکیه دارند.
• خوانندگانی که به روایت‌های مرتبط با مهاجرت، دوری و تنهایی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند بازتابی ادبی از زندگی و جایگاه فاطمه در متن معاصر بخوانند.
• مخاطبانی که از متن‌های آمیخته با خواب، مکاشفه و تردیدهای درونی استقبال می‌کنند.
• خوانندگانی که دوست دارند پیوند میان عشق شخصی و دغدغه‌های تاریخی و اعتقادی را دنبال کنند.

بخشی از کتاب حانیه

«دوباره همان خواب را دیدم، حانیه! اینجا هم ولم نمی‌کند، اینجا توی ارتفاع سی‌وپنج‌هزارپایی از آب‌های آزاد، وسط اقیانوس، جایی بین یونان و اسپانیا! کاش بودی! گفتم من مرد این سفر یک‌نفره نیستم، من مرد تنها رفتنِ این راه نیستم! گفتی: "پی خواستنم که آمدی، قوی‌تر از این حرف‌ها دیدمت." من جنگجویی سلحشور بودم که در بازوانم قدرت همهٔ شوالیه‌های جهان بود، چون داشتم با همه می‌جنگیدم که تو را به‌دست بیاورم، با پدرم، با پدرت، با بی‌پولی، با دانشگاه، با معاف نشدن، با همه، و فقط تو بودی. نادری بودم که هندوستانِ بیست‌وپنج‌سالگی‌ات را آبادی‌به‌آبادی آمده بودم و به خودت گفتم الآن کجای سرزمین تواَم. یادت می‌آید، حانیه؟ یادت می‌آید خندیدی و گفتی: "آره خب، فقط تو فتح کردی! من هم تسلیم محض بودم، بی مقاومت!" گفتم: "نکردم؟" گفتی: "از آدم علیه‌السلام به این‌طرف، مردها فکر می‌کنند، انتخاب می‌کنند، ولی این‌جوری نیست. این زن‌هایند که انتخاب می‌کنند چه کسی انتخابشان کند. این هم یکی از هزاران چیزی است که شما فکر می‌کنید خودتان کشفش کرده‌اید، ولی ما سر راهتان گذاشتیم و صدایش را هم درنیاوردیم. همهٔ مردها فکر می‌کنند این مخ زدن، توانایی و تخصص و نبوغ خودشان است. نه جانم. این ما زن‌هاییم که انتخاب می‌کنیم مخمان را بزنند. این ماییم که زونون ابتدای زندگی را رنگ می‌دهیم و زونون می‌شود زن."»