کتاب سیل یام

کتاب سیل یام مجموعه‌ای از داستان‌ها درباره‌ی امام خمینی است که با گردآوری محمد قائم خانی و همراهی جمعی از نویسندگان شکل گرفته و نشر معارف آن را منتشر کرده است. این کتاب به‌جای روایت مستقیم زندگی یک چهره‌ی تاریخی، سراغ آدم‌ها و موقعیت‌هایی می‌رود که نام و اثر او در زندگی‌شان به حادثه، تصمیم، مقاومت و دگرگونی گره خورده است؛ از آبادی‌ای دورافتاده تا شهری درگیر اشغال و میدان‌های نبرد. همین زاویه، کتاب را به مجموعه‌ای از روایت‌های متنوع و پرکشش تبدیل کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سیل یام

کتاب سیل یام با گردآوری محمد قائم خانی، مجموعه‌ای از چند داستان است که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت به اثر حضور و یاد امام خمینی در زندگی آدم‌ها نگاه می‌کنند. محور اصلی این روایت‌ها فقط بازگویی یک واقعه‌ی تاریخی نیست، بلکه نشان‌دادن لحظه‌هایی است که در آن‌ها یک نام، یک تصویر، یک خبر یا یک باور، مسیر آدم‌ها را عوض می‌کند. نویسندگان این مجموعه، فضاهای گوناگونی را انتخاب کرده‌اند؛ از روستایی دورافتاده و فراموش‌شده تا کشمیرِ زیر فشار و میدان‌های جنگ سوریه. همین جابه‌جایی مداومِ جغرافیا و موقعیت، به کتاب تنوع داده و آن را از یکدستی دور کرده است.
کتاب سیل یام از چند داستان مستقل تشکیل شده است و هر داستان لحن، فضا و مسئله‌ی خاص خود را دارد. در قصه‌ی واقعی تلخاب، یک آبادی محروم در آستانه‌ی فروریختن و محوشدن قرار می‌گیرد و خبر دگرگونی سیاسی، به مردم جرئت بازپس‌گیری می‌دهد. در نگاه خورشید، ماجرا به کشمیر می‌رود و تصویر امام به نشانه‌ای برای مقاومت و امید بدل می‌شود. در آیت‌‌الله، روایت در دل جنگ و میان تردید، انتقام، بخشش و قضاوت پیش می‌رود و یک عکس، گذشته و حال چند نفر را به هم وصل می‌کند. بخش سیل یام نیز با خاطره، فقدان و بازگشت به زادگاه پیوند دارد و از دل یک حادثه‌ی طبیعی، گذشته‌ای فراموش‌شده را زنده می‌کند. حال‌وهوای کلی مجموعه، متکی بر موقعیت‌های بحرانی، انتخاب‌های دشوار و نسبت آدم‌های عادی با رخدادهای بزرگ است. همین ویژگی باعث می‌شود کتاب فقط به یک شخصیت تاریخی نپردازد، بلکه ردّ او را در ذهن، زبان و سرنوشت آدم‌های مختلف دنبال کند.

خلاصه داستان سیل یام

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
کتاب سیل یام چند روایت جداگانه را کنار هم می‌گذارد تا نشان دهد نام امام خمینی در هر فضا چه معنایی پیدا می‌کند. در یک داستان، مردم تلخاب که زیر فشار عالی‌جاه و ویرانی تدریجی آبادی‌شان مانده‌اند، با رسیدن خبر سقوط قدرت قدیمی، برای پس‌گرفتن زندگی‌شان کنار هم می‌ایستند. در داستانی دیگر، چند جوان کشمیری می‌کوشند تصویری بزرگ از امام را به نمادی برای بیداری و اعتراض تبدیل کنند. در آیت‌‌الله نیز یک رزمنده در دل جنگ، میان خاطره، خشم، بخشش و داوری اخلاقی سرگردان می‌شود. مجموعه، بیش از هر چیز، درباره‌ی اثر یک باور در لحظه‌های سخت است.

چرا باید کتاب سیل یام را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب سیل یام را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب یک موضوع واحد را از چند موقعیت و چند جغرافیای متفاوت روایت می‌کند و تصویر یکنواختی ارائه نمی‌دهد.
• خواننده با مجموعه‌ای از شخصیت‌ها و فضاها روبه‌رو می‌شود که هرکدام نسبت متفاوتی با ایمان، مقاومت و تصمیم‌گیری دارند.
• داستان‌ها نشان می‌دهند یک نام یا تصویر تاریخی چطور در زندگی روزمره‌ی آدم‌ها به نیرویی اجتماعی و شخصی تبدیل می‌شود.
• کتاب برای شناخت پیوند میان خاطره، سیاست، مبارزه و تجربه‌ی زیسته‌ی مردم عادی ماده‌ی روایی قابل‌توجهی فراهم می‌کند.
• تنوع لحن و موقعیت در داستان‌ها باعث می‌شود خواندن مجموعه فقط به یک فضای ثابت محدود نماند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب سیل یام به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که حول یک شخصیت یا ایده‌ی مرکزی شکل گرفته‌اند.
• خوانندگانی که به روایت‌های مرتبط با انقلاب، مقاومت و پیامدهای اجتماعی آن‌ها علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند بازتاب یک چهره‌ی تاریخی را در زندگی آدم‌های گوناگون و در سرزمین‌های مختلف ببینند.
• مخاطبانی که از داستان‌های موقعیت‌محور با زمینه‌های سیاسی و احساسی استقبال می‌کنند.
• خوانندگانی که دوست دارند در کنار ماجرا، با تردیدهای اخلاقی، خاطره و انتخاب‌های دشوار شخصیت‌ها هم همراه شوند.

بخشی از کتاب سیل یام

«تلخاب داشت خراب می‌شد و چیزی به تمام شدن خانۀ پسر عالی‌جاه نمانده بود که یک شب تلخابی‌ها دیدند نوری در دل کویر این‌طرف و آن‌طرف می‌رود و نزدیک می‌شود. پیر و جوان و زن و بچه روی تپه نشستند به تماشا کردن. نور که نزدیک‌تر شد، موتوری را دیدند که از وسط کویر و لابه‌لای بوته‌های گز و خار می‌آمد. موتور جلوی تپه نگه داشت. راننده‌اش را نشناختند، اما دیدند یکی از خودشان از ترک موتور پیاده شد. بشیر بود، یکی از تلخابی‌هایی که سه چهار ماه پیش برای کار زده بود به دل بیابان و از تپه‌ماهورها رد شده بود و رفته بود شهر و حالا برگشته بود. بشیر که دید تلخابی‌ها گرفته و درهم هستند و حتی دل و دماغ ندارند چیزی از او بپرسند، خودش شروع کرد به حرف زدن. خبرهایش از شهر، در تلخابی که نه برق داشت و نه آب و نه جاده، غریب و تازه بود. گفت: شاهی در کار نیست، رفته و حکومت داره می‌افته دست مردم. پاسگاهم افتاده دست مردم و عالی‌جاه دیگه پشت نداره که غلط زیادی بکنه. امام اومده. ما باید یه کاری بکنیم، مملکت داره مال خودمون می‌شه.
فردای آن روز، پیر و جوان و زن و بچه با بیل و کلنگ جلوی عمارت عالی‌جاه ایستاده بودند کنار هم تا دست‌در‌دست هم همۀ سنگ‌هایشان را وابکنند. می‌خواستند حتی سنگ‌های خانۀ عالی‌جاه را هم از جا دربیاورند. این تازه اولین کاری بود که می‌خواستند بکنند. می‌خواستند تلخاب را بهتر از هر وقتی که بوده‌است، دوباره بسازند و دیگر هیچ‌وقت آن را گم نکنند.»