کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی

کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی نوشته سایمون کریچلی و ترجمه قاسم نجاری، مجموعه‌ای از ۳۵ جستار درباره‌ی عشق، خوشبختی، امید، ایمان، هنر، سیاست، فوتبال و معنای زندگی است که نشر لگا آن را منتشر کرده است. این کتاب از دل نوشته‌هایی بیرون آمده که برای فضای عمومی نوشته شده‌اند و می‌خواهند فلسفه را از برج عاج پایین بیاورند و به پرسش‌های روزمره، اضطراب‌ها، شوخی‌ها و تناقض‌های زندگی نزدیک کنند. ایده‌ی محوری آن هم از همان عنوانش می‌آید: فکرکردن گاهی یعنی بی‌پرده و بی‌کلاه‌گیس حرف‌زدن. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی

کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی نوشته سایمون کریچلی مجموعه‌ای از یادداشت‌های کوتاه و موضوع‌محور است که از پرسش‌های ظاهراً ساده شروع می‌شوند و خیلی زود به بحث‌هایی جدی‌تر درباره‌ی شادی، مرگ، ایمان، سیاست، عشق، اصالت، امید و تجربه‌ی زیستن می‌رسند. کریچلی در پیشگفتار، طاسی را فقط یک ویژگی ظاهری نمی‌گیرد و آن را به معنای رک‌گویی و بی‌پیرایگی هم گره می‌زند؛ یعنی نوعی نوشتن که می‌خواهد از لفاظی فاصله بگیرد و فکر را در فضای عمومی مطرح کند. همین ایده، حال‌وهوای کلی اثر را می‌سازد: جستارهایی کوتاه که از فلسفه می‌آیند اما خودشان را در قالب خشک دانشگاهی حبس نمی‌کنند.
کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی به‌جای دنبال‌کردن یک موضوع واحد، در چند محور حرکت می‌کند و از همین راه تصویری گسترده از دغدغه‌های نویسنده می‌سازد. در بخش‌هایی مانند شادی، مذهب و امید، نویسنده سراغ چهره‌هایی مثل روسو، نیچه، سقراط، ملویل، بکت و دیگران می‌رود و از خلال آن‌ها درباره‌ی زمان حال، مرگ، خاطره، رنج، خودفریبی و امکان زیستن فکر می‌کند. در این میان، ارجاع‌های ادبی و فرهنگی فقط تزئینی نیستند؛ هرکدام راهی برای بازکردن یک مسئله‌اند. متن‌ها اغلب از یک موقعیت روزمره، یک خاطره، یک شوخی یا یک پرسش عمومی آغاز می‌شوند و بعد به‌تدریج به بحثی فلسفی می‌رسند که هم شخصی است و هم جمعی.
کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی از نظر فضا، آمیزه‌ای از جدیت و شوخ‌طبعی دارد. نویسنده از مرگ، ناامیدی، شکست سیاسی یا بحران معنا حرف می‌زند اما لحن را چنان نگه می‌دارد که متن به خطابه یا درس‌گفتار تبدیل نشود. در این کتاب، فلسفه بیشتر شبیه گفت‌وگویی زنده است تا مجموعه‌ای از حکم‌های قطعی. همین ویژگی باعث می‌شود تجربه‌ی خواندن آن فقط آشنایی با ایده‌ها نباشد، بلکه همراهی با ذهنی باشد که مدام در حال آزمودن، پس‌زدن و دوباره‌فکرکردن است.

خلاصه کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی

کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی مجموعه‌ای از نوشته‌های کوتاه است که هرکدام از یک پرسش یا موقعیت مشخص آغاز می‌شوند: شادی چیست، امید تا کجا نجات‌بخش است، مرگ چه نسبتی با زندگی خوب دارد، ایمان چگونه با تردید گره می‌خورد و چرا انسان مدام به‌دنبال معنا می‌گردد. سایمون کریچلی در این جستارها از فلسفه، ادبیات، مذهب، سیاست و فرهنگ عامه کمک می‌گیرد تا نشان دهد فکرکردن فقط کارِ کلاس درس نیست و در دل تجربه‌های روزمره هم رخ می‌دهد. مسیر کتاب از موضوعی به موضوع دیگر می‌رود اما نخ پنهان همه‌ی آن‌ها یکی است: چگونه می‌شود در جهانی آشفته، بدون پناه‌بردن به توهم، همچنان هوشیار، شوخ‌طبع و درگیر زندگی ماند.

چرا باید کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب پرسش‌های بزرگ فلسفی را به موقعیت‌های ملموس زندگی روزمره وصل می‌کند.
• خواننده با مجموعه‌ای متنوع از موضوع‌ها مثل شادی، مرگ، امید، ایمان، سیاست و عشق روبه‌رو می‌شود.
• جستارها نشان می‌دهند که می‌توان درباره‌ی مسائل جدی، بی‌پرده و بدون لفاظی فکر کرد.
• ارجاع به نویسندگان، فیلسوفان و آثار ادبی، مسیرهای مختلفی برای فهم هر موضوع باز می‌کند.
• کتاب به درک بهتر نسبت میان تجربه‌ی شخصی و بحث‌های عمومی کمک می‌کند.
• لحن شوخ و درعین‌حال دقیق آن، سنگینی بعضی موضوع‌ها را به گفت‌وگویی زنده تبدیل می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به جستارهای فلسفی که می‌خواهند با پرسش‌های بنیادین زندگی در قالب متن‌های کوتاه روبه‌رو شوند.
• خوانندگانی که به پیوند فلسفه با ادبیات، مذهب، سیاست و فرهنگ روزمره علاقه دارند.
• کسانی که درباره‌ی شادی، امید، مرگ و معنای زندگی سؤال‌های جدی‌تری در ذهن دارند.
• مخاطبانی که از متن‌های موضوع‌محور و متنوع لذت می‌برند و دوست دارند هر بار از زاویه‌ای تازه وارد بحث شوند.
• دانشجویان و پیگیران علوم انسانی که می‌خواهند نمونه‌ای از فکرکردن در فضای عمومی را بخوانند.

بخشی از کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی

«نکتهٔ جالب دربارهٔ طاسی این است که برای آدم‌ها، حتی آدم‌های جامعه‌ای مبادی‌آداب، هیچ مشکلی ندارد که به این مسئله اشاره کنند: «آهای، کچل!» چرا اشاره‌کردن به اینکه مردها بی‌آنکه بخواهند بی‌مو شده‌اند، کاری پذیرفته است؟ منظور اینکه، اگر کسی را «چاقالو» یا «کوتوله» صدا کنید اصلاً درست نیست،‌ اما چرا کنایه‌های مستقیم و غیرمستقیم به فقدان موی یک نفر دیگر، سکه‌ای رایج در تبادلات اجتماعی است؟ ساکنان دنیای گل‌وبلبل پرموها شاخ درمی‌آورند اگر بدانند این اتفاق، اغلب در قالب شوخی‌های نیش‌وکنایه‌ای چقدر رایج است.
قبول دارم، این یکی کمی زیاده‌روی است. پیداکردن خرس ماده سخت است و تعلیم‌دادنشان بی‌شک سخت‌تر. بخواهم واضح بگویم، نه می‌خواهم طاسی را به‌عنوان یک‌جور هویت در بازی قربانی‌سازی رقابتی پیش بکشم، نه می‌خواهم از یک‌جور اتحاد خاموش بی‌موها حرف بزنم و به یک جنبش سیاسی جدید طاس‌ها بکشانمش: «کله‌طاسان جهان، متحد شوید!»
نه، آن معنایی از طاسی که من می‌خواهم توجه‌ها را به آن‌ها جلب کنم و سامان‌دهندهٔ سی‌وپنج جُستار این کتاب‌اند، معنایی دیگر از طاسی است... جُستارهایی که در این کتاب جمع‌آوری شده‌اند، تلاش‌های من‌اند برای اینکه کلهٔ طاسم را از پنجره بیرون کنم و در فضای عمومی فکر کنم.»