کتاب خانم دات‌فایر

«خانم دات‌فایر» نوشته آن فاین (-۱۹۴۷) برنده جایزه دوم برای بهترین کتاب داستان کودکان از گاردین و نامزد دریافت جایزه برای بهترین داستان نوجوانان از آبزرور است. این داستان منبع الهام فیلمی موفق به همین نام نیز بوده‌است. روزنامه‌ی «ایندیپندنت» در معرفی خالق «خانم دات‌فایر» نوشته است: «این نویسنده می‌تواند شما را بخنداند و به گریه بیندازد. او گنجینه‌ی با ارزشی است که نباید فقط برای کودکان باشد». «لیدیا»، «کریستوفر» و «ناتالی» به جر و بحث‌های همیشگی پدر و مادرشان عادت کرده‌اند. بعد از جدایی آن‌ها از یکدیگر، چاره‌ای ندارند که بیش‌تر مواقع را با مادرشان سپری کنند و فقط ۲ روز در هفته پدرشان را ببینند. اما مادر مستخدم و پرستاری به خانه می‌آورد و همه چیز تغییر می‌کند. خانم «دات‌فایر» بیش از یک مستخدم توانا و باسلیقه است و این را مادر بچه‌ها به خوبی می‌داند اما بچه‌ها چیزهای بیش‌تری از خانم دات‌فایر می‌دانند: بچه‌ها و دنیل مشغول جمع کردن تکه‌های نان از روی زمین بودند که صدای بوق ماشینی از خیابان به گوش رسید. دنیل زیرچشمی نگاهی به ساعت دیواری انداخت. ساعت حدوداً بیست دقیقه به هفت بود. او عصبانی شد و سعی کرد توجهی به احضاریه نکند. کریستفر ایستاد و خرده‌های نان را از روی دست‌هایش پاک کرد. لیدیا به خرده نان‌هایی که هنوز روی زمین بود نگاه کرد و برای لحظه‌ای تأمل کرد. ناتالی یک‌دفعه با صدایی بلند گفت: «حتماً مامان است!» دنیل سعی کرد خودش را به آن راه بزند: «فکر نکنم! بعید می‌دانم مادرتان باشد. هنوز خیلی زود است. کمِ کم بیست دقیقه‌ی دیگر مانده است.» او باقی‌مانده‌ی نان را در سطل زباله انداخت و ادامه داد: «لابد کس دیگری است.» کریستفر به سمت پنجره رفت و بدون اینکه از خیابان دیده شود، به پایین نگاه کرد و پرسید: «یعنی وُلوُو مال یکی دیگر است؟» ـ چرا که نه!