کتاب بی تابی

کتاب بی‌تابی نوشته‌ی الناز محمدی روایتی احساسی از روابط درهم‌تنیده‌ی یک خانواده و فامیلی بزرگ است که میان عمارت قدیمی بابامیرزا، خانه‌ی درختی کودکی‌ها و شهر شلوغ امروز رفت‌وآمد می‌کند. نشر سخن نو آن را منتشر کرده است و نسخه‌ی حاضر برای مطالعه در قالب کتاب الکترونیکی آماده شده است. در این کتاب، شخصیت‌هایی مثل سامیار، رُزا، سمیر، گیسو، دانیال و ماهرو هرکدام با دغدغه‌ها و زخم‌های خودشان درگیر عشق، خانواده، گذشته و انتخاب‌های دشوار می‌شوند. روایت، هم‌زمان به تنهایی، بیماری، مسئولیت‌پذیری و کشمکش‌های عاطفی نسل جوان پرداخته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بی تابی

کتاب بی‌تابی داستانی چندصدایی از زندگی چند نسل در یک خانواده‌ی گسترده است که محور آن عمارت قدیمی بابامیرزا و خانه‌ی درختی خاطره‌انگیز حیاط است. در این کتاب، الناز محمدی با تمرکز بر شخصیت سامیار، رُزا، سمیر، گیسو، دانیال، ماهرو و بابامیرزا، شبکه‌ای از روابط عاطفی، خانوادگی و گذشته‌های ناگفته را کنار هم قرار داده است. بیماری طولانی‌مدت ماهرخ، مادر سامیار، و حضور او در بیمارستان روانی، یکی از گره‌های اصلی روایت است که تصمیم دشوار سامیار برای بیرون‌آوردن مادرش از بیمارستان را شکل می‌دهد. کتاب بی‌تابی در فصل‌های پی‌درپی، میان آتلیه‌ی سامیار، بیمارستان، عمارت قدیمی، باغ شمال و خانه‌ی درختی جابه‌جا می‌شود و از خلال همین فضاها، گذشته و حال شخصیت‌ها را به هم وصل می‌کند. در بخش‌هایی از کتاب، گفت‌وگوهای سامیار با دکتر فروزش و شایسته، نگاه او به مسئولیت، ازدواج و مراقبت از مادر را نشان می‌دهد و در بخش‌های دیگر، نامزدی رُزا و دانیال، حساسیت‌های ماهرو، شیطنت‌های سمیر و دل‌باختگی خاموش گیسو به سامیار، فضای احساسی داستان را پررنگ می‌کند. کتاب بی‌تابی با تکیه‌بر جزئیات روزمره، شوخی‌های فامیلی، شعرخوانی‌های بابامیرزا و خاطرات کودکی در خانه‌ی درختی، تصویری از خانواده‌ای ایرانی ارائه داده است که زیر پوست خنده‌ها، با زخم‌های قدیمی، حسرت‌ها و انتخاب‌های ناتمام دست‌وپنجه نرم می‌کند.

خلاصه داستان بی تابی

در بی‌تابی، سامیار عکاس و فیلم‌برداری است که میان آتلیه، پروژه‌های کاری و رفت‌وآمدهای هفتگی به بیمارستان برای دیدن مادرش ماهرخ، زندگی می‌کند. او تنها انگیزه‌ی جدی زندگی‌اش را همین مادر می‌داند و حالا در گفت‌وگو با دکتر فروزش، روی تصمیمی حساس فکر می‌کند: بیرون‌آوردن ماهرخ از بیمارستان و مراقبت از او در خانه، با همه‌ی عواقب و خطرهای احتمالی. در سوی دیگر، رُزا درگیر نامزدی زودهنگام با دانیال است؛ نامزدی‌ای که میان کشش عاطفی، تردید، مرزهای شخصی و مخالفت پنهان مادرش ماهرو معلق مانده است. گیسو در سکوت عاشق سامیار است و از شنیدن نام شایسته، دختر دکتر و خواهر سروش، دلش می‌شکند. عمارت بابامیرزا، سفر شمال، خانه‌ی درختی و شب‌نشینی‌های چهارنفره، صحنه‌هایی هستند که در آن‌ها عشق‌های ناگفته، حسادت‌ها، شوخی‌ها و دل‌نگرانی‌ها آرام‌آرام خود را نشان می‌دهند.

چرا باید کتاب بی تابی را بخوانیم؟

بی‌تابی تصویری نزدیک از روابط فامیلی، عشق‌های ناگفته، مسئولیت‌پذیری در برابر والدین بیمار و تردیدهای نسل جوان در آستانه‌ی ازدواج ارائه داده است. این کتاب، هم فضای صمیمی یک خانواده‌ی پرجمعیت را نشان داده و هم تنهایی عمیق شخصیت‌ها را. خواندن آن برای همراه‌شدن با این کشمکش‌ها و دیدن لایه‌های پنهان احساسات روزمره جذاب است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

بی‌تابی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان‌های خانوادگی پرشخصیت، روایت‌های احساسی درباره‌ی عشق، نامزدی، مسئولیت فرزندان در برابر والدین بیمار و تضاد میان سنت و خواسته‌های فردی علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی که از فضاهای صمیمی فامیلی و دیالوگ‌محور لذت می‌برند.

بخشی از کتاب بی تابی

«دکتر فروزش حدس می‌زد روزی با این پیشنهاد مواجه شود؛ اما نه به این شکل. بالاخره گفت: - می‌دونی ممکنه تصمیمت چه عواقبی داشته باشه؟ با اطمینان "بله" گفت. دکتر دست‌هایش را روی میز جمع کرد. این جوان حتی با مدل نشستن و پاهایی که با اطمینان خاطر روی هم سوار کرده و نگاهش می‌کرد؛ می‌گفت مصمم‌تر از آن است که کسی راحت بتواند منصرفش کند ولی دوباره گفت: - مادرت هجده سال توی بیمارستان بوده. به فضاش عادت کرده. سامیار با عذرخواهی پایش را زمین گذاشت و میان حرف دکتر گفت: - زمانی که مامان رو آوردن اینجا سنی نداشتم. بعد از اون هم این‌قدر درگیر تنهایی و گیر و گرفتاری‌های خام خودم بودم تا بتونم از آب و گِل دربیام؛ اما الان فکر می‌کنم بتونم از پس رابطهٔ مادر و پسری بربیام! دکتر لبخند زد: - این مسئولیت‌پذیری و احساست رو دوست دارم اما وظیفهٔ منه بهت بگم اگه مادرت رو ببری و نتونی کنترلش کنی و دوباره بخوای برش‌گردونی؛ ضربه بزرگ‌تری بهش زدی. شاید سال‌ها سختی و زحمتی که خودش و کادر متحمل شدن از بین بره. اصلاً شاید برگرده به همون زمانی که هیچ جوری نمی‌شد کنترلش کرد جز با دُز بالای دارو و... به وضوح مکدر شدن چهرهٔ سامیار را دید. حرفش را بدون جمع‌بندی پایانی رها کرد و نفسش را بیرون داد. به جایش گفت: - خیلی از بیمارا که اینجا هستن؛ به یک سال یا حتی کمتر نرسیده به طور رسمی از طرف خانواده‌شون فراموش می‌شن و تبدیل می‌شن به یه آدم تنها که کسی رو جز خودشون ندارن و فقط تنها فرقشون، حساب و کتاب بیمارستانه که خانواده براشون انجام می‌دن و از سر خودشون باز می‌کنن. خیلی‌ها بودن که یک سوم ماهرخ هم مشکل نداشتن. یعنی اگر صبوری می‌کرد یا ساپورت احساسی می‌شدن ممکن بود دو سه ماه اینجا باشن. برگردن و با مشکل کمتری به زندگی‌شون برسن اما محکوم شدن به یک زندگی تک‌بعدی چون کسی نیست که عاشقشون باشه. که براشون مهم باشه. اما ماهرخ تمام این عشق و محبت رو داشته. تو و پدربزرگت هیچ‌وقت تنهاش نذاشتین...»