کتاب قرار بی زمان

کتاب قرار بی زمان نوشته افسانه نیک پور، داستان سارا، دختر جوانی است که رؤیای نویسنده‌شدن را در میان کار اداری، محدودیت‌های خانه و نگرانی‌های مالی دنبال می‌کند. سارا برای کمک به دوستش، یک شب جای او در گروه پذیرایی یک مهمانی کار می‌کند و پیشنهادی غیرمنتظره می‌گیرد؛ پیشنهادی که با تصورش از یک تجربه‌ی کوتاه و متفاوت فاصله دارد. روایت از گورستان و احساس تقصیر آغاز می‌شود و سپس به زندگی روزمره‌ی سارا بازمی‌گردد. نشر سخن نو این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قرار بی زمان

کتاب قرار بی زمان اثر افسانه نیک پور، رمانی با زمینه‌های اجتماعی و عاطفی است که ماجراهایش از دید سارا رهبری روایت می‌شود. سارا، دانش‌آموخته‌ی ۲۳ساله‌ی ادبیات، در شرکتی کار می‌کند که وظایفش بسیار بیشتر از جایگاه و اختیار اوست. او در خانه هم برای انتخاب شغل، رفت‌وآمد و تجربه‌های تازه با محدودیت روبه‌روست. رؤیای نویسنده‌شدن، نگاهش را به آدم‌ها شکل داده است؛ چهره‌ها را بررسی می‌کند، از رفتار دیگران سوژه می‌سازد و میان اتفاق‌های معمولی به‌دنبال چیزی برای نوشتن می‌گردد. روایت اول‌شخص، فاصله‌ی میان حرف‌هایی را که سارا بر زبان می‌آورد و پاسخ‌هایی را که در ذهن نگه می‌دارد آشکار می‌کند. همین فاصله، هم موقعیت‌های طنزآمیز می‌سازد و هم ترس او را از ازدست‌دادن شغل یا مخالفت خانواده نشان می‌دهد. شروع اندوه‌بار داستان نیز بر لحظه‌های شوخ و پرتحرک زندگی او سایه می‌اندازد و سؤال درباره‌ی علت احساس گناهش را زنده نگه می‌دارد.
کتاب قرار بی زمان رابطه‌ی دوستی را در کنار فشار اقتصادی و انتظارهای خانوادگی قرار می‌دهد. پروین، دوست نزدیک سارا، برای تأمین هزینه‌های خانواده در دو محل کار می‌کند و ناچار است برای رفع مشکل مسکن به عمویش متوسل شود. کمک مالی در چنین موقعیتی فقط یک مبادله‌ی پول نیست؛ مسئله‌ی ازدواج، توقع اطرافیان و اختیار تصمیم‌گیری نیز همراهش مطرح می‌شود. شخصیت‌های پیرامونی نیز در شناخت موقعیت سارا نقش دارند: سیما با خلق‌وخوی آرامش پیوسته معیار مقایسه قرار می‌گیرد و عمه محبوبه امکان همراهی و پناهی بیرون از فضای خانه را فراهم می‌کند. تهران، مسیرهای مترو، مغازه‌ها و محیط شرکت، بستر روزمره‌ی داستان‌اند. ورود به مهمانی مجلل لواسان، فاصله‌ی میان زندگی مهمانان و خستگی کارکنان پذیرایی را برجسته‌تر می‌کند. جزئیاتی مانند لباس فرم، ظرف‌های انباشته و نگرانی از ارزیابی کار، جایگاه متفاوت آدم‌ها را نشان می‌دهند. روایت همچنین امکان سنجیدن برداشت‌های سارا را فراهم می‌کند؛ برداشت‌هایی که گاهی از ظاهر اشخاص یا خیال‌پردازی‌هایش می‌آیند و همیشه با تجربه‌ی مستقیم او یکسان نیستند.

خلاصه داستان قرار بی زمان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سارا در آغاز کتاب قرار بی زمان، دور از چشم آشنایان در مراسم خاک‌سپاری ایستاده و خودش را مسبب مرگ فردی می‌داند. داستان سپس به روزهایی بازمی‌گردد که او همراه پروین برای فروش سکه‌ها و فراهم‌کردن پول اجاره‌ی خانه تلاش می‌کند. پروین پس از کمک‌گرفتن از عمویش، باید زمانی برای گفت‌وگو با پسرعمویش مهراب پیدا کند. سارا می‌پذیرد یک شب جای دوستش در گروه پذیرایی کار کند و این جابه‌جایی را فرصتی برای دیدن آدم‌های متفاوت می‌بیند. تجربه‌ی واقعی اما با ظرف‌شستن، خستگی و مسئولیت‌های پیش‌بینی‌نشده همراه است. او در جریان رسیدگی به یکی از بچه‌های مهمانی از آشپزخانه بیرون می‌رود و بعد کنار آتشدان با مردی ناشناس هم‌صحبت می‌شود. مرد برای همراهی مادر و خواهرانش در یک جشن عروسی، مبلغی چشمگیر پیشنهاد می‌دهد؛ پیشنهادی که هم سارا را متعجب می‌کند و هم باعث بدگمانی او می‌شود.

چرا باید کتاب قرار بی زمان را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب قرار بی زمان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت اول‌شخص، تفاوت میان اعتراض‌های ذهنی سارا و رفتار محتاطانه‌اش را نشان می‌دهد.
• داستان، تأثیر نیاز مالی بر استقلال و تصمیم‌های شخصی را ملموس می‌کند.
• تجربه‌ی کار پذیرایی، تصور سارا از زندگی شغلی دوستش را به چالش می‌کشد.
• شروع داستان در گورستان، پرسشی درباره‌ی مسئولیت و احساس تقصیر پیش می‌کشد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب قرار بی زمان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی و عاطفی با راوی زن جوان.
• خوانندگان علاقه‌مند به مضمون دوستی، استقلال و محدودیت‌های خانوادگی.
• کسانی که از دنبال‌کردن فاصله‌ی خیال‌پردازی شخصیت‌ها و تجربه‌ی واقعی آن‌ها لذت می‌برند.

بخشی از کتاب قرار بی زمان

«من در شرکت نوپای هولدینگ سامان، پایین‌ترین جایگاه را داشتم، پایین‌تر از پایین‌ترین. حتی تحصیلدار شرکت هم کارهای مهم‌تری نسبت به من انجام می‌داد. مدیرعامل متجدد شرکت اعتقادی به استخدام آبدارچی نداشت و معتقد بود همه باید خودشان به کارهای این‌چنینی برسند، هر چند این قانون شامل خودش، معاونش، حسابدارش، منشی دفترش و بقیهٔ کارمندهای شرکتش نمی‌شد. در نتیجه من در کنار پاسخگویی به تلفن و تایپ و ویرایش متن‌های ‌ترجمه شده، کنترل صفحات تبلیغاتی شرکت و تک‌تک رقبای شرکت و کلی کارهای از این دست، مسئول رسیدگی به آبدارخانه و پذیرایی از اتاق مدیریت و تنظیم لیست خرید اقلامی ‌مثل چای و قهوه و مایع ظرفشویی و... هم بودم. شکر خدا هفته‌ای سه روز نظافتچی بعد از ساعت کاری به شرکت می‌آمد و از این یک کار معاف بودم، ولی جرئت شکایت و اعتراض نداشتم، آن شرکت تنها جایی بود که لیسانسهٔ ادبیات استخدام می‌کرد. خوشبختانه مامان و بابا اصلاً متوجه نمی‌شدند چرا چای‌های بی‌عیب و نقص دم می‌کنم و چای همهٔ استکان‌هایی که سر سفره می‌آورم یکدست و یکرنگ هستند بی‌آنکه سینیِ زیر استکان‌ها ذره‌ای خیس بشود.
پیدا کردن همین شغل نفرت‌انگیز هم برایم معجزه بود ولی همواره مترصد پیدا کردن کاری بهتر بودم، کاری که یک ذره خلاقیت، تنوع و هیجان داشته باشد، برای همین معدود دقایقی که می‌توانستم پشت میزم بنشینم و وانمود به کار کردن با مونیتور گُندهٔ روی میزم کنم؛ بی‌معطلی صفحات کاریابی‌ روی گوشی‌ام را پایین و بالا می‌کردم.»