کتاب صعود

کتاب صعود، با عنوان اصلی Rise above، نوشته اسکات بری کافمن و ترجمه صدرا صمدی دزفولی، سفری است به دل مفهوم خودشکوفایی، تاب‌آوری و عبور از ذهنیت قربانی. کافمن که سال‌ها در حوزه‌ی علوم شناختی، خلاقیت و روان‌شناسی مثبت پژوهش کرده، نگاهش را به ظرفیت‌های درونی انسان و موانعی که این ظرفیت‌ها را محدود می‌کنند، معطوف کرده است. در این کتاب مفاهیمی مثل طرز فکر قربانی‌بودگی، حق‌به‌جانب‌بودن، تروما، دل‌بستگی، عاملیت شخصی و پذیرش زندگی با مثال‌ها، روایت‌های شخصی و یافته‌های پژوهشی در هم تنیده شده‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صعود اثر اسکات بری کافمن

کتاب صعود با ترکیب تجربه‌ی شخصی اسکات بری کافمن، پژوهش‌های علمی و مثال‌های فرهنگی، به این سؤال می‌پردازد که چرا بسیاری از انسان‌ها در نقش قربانی می‌مانند و چگونه می‌توانند به طرز فکر توانمندساز برسند. نویسنده از همان مقدمه، فضای بحث را روشن می‌کند: مشکلات روانی سرنوشت محتوم نیستند و هویت انسان چیزی فراتر از برچسب‌ها، تشخیص‌ها و روایت‌های قربانی‌گونه است. کافمن در این کتاب، مفهوم طرز فکر قربانی‌بودگی را با فهرستی از نشانه‌ها، مثال‌های روزمره و نتایج پژوهشی توضیح داده و آن را در کنار مفاهیمی مثل خودشیفتگی آسیب‌پذیر، حق‌به‌جانب‌بودن و احساس استحقاق قرار داده است. 

کتاب صعود در فصل‌ها و بخش‌های مختلف، از تله‌ی قربانی‌بودگی، نقش تروما، سوءبرداشت‌های رایج درباره‌ی دلبستگی، تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر برجسته‌کردن رنج و تفاوت آسیب‌پذیری سالم و آسیب‌پذیری نمایشی سخن گفته است. اسکات بری کافمن در بخش‌هایی از کتاب، داستان زندگی خودش را ـ از برچسب کودک استثنایی تا خروج آگاهانه از آن سیستم و کشف توانایی‌ها ـ روایت کرده است تا نشان دهد چگونه می‌توان از تعریف‌شدن با نقص‌ها فاصله گرفت. در ادامه، او به مفاهیمی مانند کانون کنترل درونی، امیدواری آموخته‌شده، پذیرش زندگی، استعاره‌ی کشتی بادبانی برای بازخوانی هرم نیازهای مزلو و ایده‌ی رشد پس‌ از سانحه پرداخته است. کتاب صعود در مجموع، تصویری چندوجهی از رابطه‌ی میان رنج، عاملیت، زبان، تروما و خودشکوفایی ارائه کرده است.

خلاصه کتاب صعود

کتاب صعود بر محور این ایده شکل گرفته که انسان می‌تواند از ذهنیت قربانی فاصله بگیرد و به طرز فکر توانمندساز برسد، حتی وقتی با تروما، ناملایمات و برچسب‌های محدودکننده روبه‌رو بوده است. اسکات بری کافمن ابتدا طرز فکر قربانی‌بودگی را تعریف می‌کند، نشانه‌های آن را فهرست می‌کند و نشان می‌دهد چگونه این مفهوم با حق‌به‌جانب‌بودن آسیب‌پذیر و خودشیفتگی پنهان گره می‌خورد. سپس با تکیه بر پژوهش‌های روان‌شناسی، مفهوم امیدواری آموخته‌شده، کانون کنترل درونی و نقش زبان در شکل‌دادن به تجربه را توضیح می‌دهد.

در ادامه‌ی کتاب صعود، اسکات بری کافمن به سوءاستفاده از مفهوم تروما، بیمارگونه‌پنداری زندگی روزمره و فرهنگ قربانی‌پروری می‌پردازد و در برابر آن، ایده‌ی پذیرش زندگی و عشق صادقانه را قرار می‌دهد؛ عشقی که هم رنج را به رسمیت می‌شناسد و هم بر مسئولیت فرد در واکنش به زندگی تأکید می‌کند. او با مثال‌هایی از پژوهش‌ها، روایت‌های ادبی و تجربه‌ی شخصی، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از رنج، پلی به‌سوی رشد، خودشکوفایی و مشارکت معنادار در جهان ساخت.

چرا باید کتاب صعود را بخوانیم؟

کتاب صعود نشان می‌دهد که چگونه زبان، برچسب‌ها، روایت‌های تروما و فرهنگ قربانی‌پروری می‌تواند عاملیت فرد را تضعیف کند و درعین‌حال چطور می‌توان با تغییر طرز فکر، بازنگری شناختی و پذیرش مسئولیت، به‌سمت خودشکوفایی حرکت کرد. این کتاب برای کسانی که میان همدلی با خود و مسئولیت‌پذیری تعادل را می‌جویند، منبعی پر از ایده و مثال است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب صعود به کسانی پیشنهاد می‌شود که درگیر احساس درماندگی، ذهنیت قربانی‌بودگی، نشخوار گذشته یا سردرگمی میان تروما، تاب‌آوری و رشد شخصی هستند. این کتاب به دوستدارن روان‌شناسی مثبت، خودشکوفایی، علوم شناختی و کسانی که می‌خواهند رابطه‌ی خود را با رنج، عاملیت و هویت بازتعریف کنند نیز پیشنهاد می‌شود.

درباره اسکات بری کافمن

اسکات بری کافمن دانشمند علوم شناختی، نویسنده و مروج علم اهل آمریکاست که تمرکز پژوهش‌هایش بر هوش، خلاقیت و ظرفیت‌های انسانی است و بیشتر به‌دلیل تلاش برای بازتعریف مفهوم هوش شناخته می‌شود. او بنیان‌گذار مرکز ظرفیت‌های انسانی است و در چند دانشگاه معتبر تدریس کرده است.

کافمن در نظریه‌ی خود تأکید می‌کند که هوش فقط به تفکر منطقی محدود نمی‌شود، بلکه فرایندهای خودجوشی مانند شهود، خیال‌پردازی و یادگیری ضمنی نیز در آن نقش دارند. او هوش را پدیده‌ای پویا می‌داند که در طول زندگی و در تعامل با اهداف فردی تغییر می‌کند.

از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به طرح مفهوم سه‌گانه‌ی روشن در شخصیت و همچنین توجه به ایده‌ی خوش‌بینی تراژیک به‌عنوان رویکردی واقع‌بینانه‌تر به زندگی اشاره کرد.

بخشی از کتاب صعود

«وقتی مسئولیتِ حقیقتی را می‌پذیری، منظور این نیست که بابت غیبت مداوم مادرت در کودکی، بابت اینکه عملکرد ذهنی و عصبی‌ات با اکثریت مردم جامعه متفاوت است، بابت اینکه در معرض حمله قرار گرفته‌ای یا بابت اینکه در مقایسه با میانگین افراد، مستعد تجربهٔ فشار روحی شدیدتری هستی، خودت را مقصر بدانی (در ادامه دراین‌باره بیشتر می‌کنیم). منظورمان این است که بگویی: «این سرنوشتی است که به من داده شده و قرار نیست جا بزنم. قرار است انتخاب‌های فعالانه و آگاهانه‌ای دربارهٔ نحوهٔ تعاملم با زندگی داشته باشم.» نمی‌خواهم از حرف‌هایم این‌طور برداشت کنی که به‌دست‌گرفتن سکان زندگی کار کوچک یا ساده‌ای است؛ چون اصلاً این‌طور نیست، به‌هیچ‌وجه. منظور فقط این است که تنها یک نفر می‌تواند تعیین کند با اتفاقاتی که برایت می‌افتد، چه می‌کنی و آن یک نفر، ‌خودت هستی.»