کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم

 کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم (Stupid Things I Won't Do When I Get Old) نوشته استیون پترو و رزان فولی هنری و ترجمه بیتا دارابی، به بررسی بی‌پرده و طنزآمیز اشتباهات رایج نسل قدیم پرداخته است. این کتاب با نگاه انتقادی و البته صمیمانه به باورهای کلیشه‌ای درباره‌ی پیری و سالمندی تاخته و کوشیده است تصویری تازه و امیدبخش از این دوره‌ی زندگی ارائه دهد. نویسندگان باتکیه‌بر تجربیات شخصی و پژوهش‌های روز، ابعاد مختلف سالمندی را از زاویه‌ای متفاوت بررسی کرده‌اند؛ از سلامت جسم و روان تا روابط اجتماعی، رشد فردی و معنوی و حتی چالش‌های فناوری و ارتباطات میان‌نسلی. نشر مون این کتاب را در سال ۱۴۰۳ با ویراستاری سپید معصومی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم اثر استیون پترو و رزان فولی هنری

کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم (بررسی بدون تعارف اشتباهات رایج نسل قدیم) به قلم استیون پترو و رزان فولی هنری، روایتی صادقانه، جسورانه و انتقادی است از مواجهه‌ی بی‌پرده با کلیشه‌ها و رفتارهای رایج در میان نسل‌های مسن‌تر. این کتاب با ساختاری مبتنی‌بر فهرست‌نویسی و روایت‌های شخصی به بررسی رفتارهایی پرداخته است که نویسنده‌ها در دوران سالمندی خود قصد دارند از آن‌ها دوری کنند. نویسندگان با بهره‌گیری از طنز و خودانتقادی، تجربه‌های زیسته‌ی خود و اطرافیانشان را با یافته‌های علمی و اجتماعی ترکیب کرده‌اند. هر فصل از این اثر به یکی از رفتارها یا باورهای رایج در میان سالمندان می‌پردازد؛ از رنگ‌کردن موها و وسواس نسبت به ظاهر تا ترس از فناوری، محدودکردن روابط به هم‌سن‌وسال‌ها یا حتی پنهان‌کردن سن واقعی در برنامه‌های دوست‌یابی.

کتاب حاضر علاوه‌بر روایت‌های شخصی، به تأثیر نگرش فردی بر کیفیت زندگی در سالمندی، نقش روابط اجتماعی، اهمیت پذیرش تغییرات و مواجهه با ترس‌ها و شکست‌ها نیز توجه کرده است. استیون پترو و رزان فولی هنری با نگارش کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم تلاش کرده‌اند با مثال‌های واقعی و ملموس، سالمندی را نه به‌عنوان دوره‌ای از افول، بلکه فرصتی برای رشد و یادگیری و تجربه‌های تازه نشان دهند. عنوان کامل این اثر در زبان مبدأ عبارت است از :

‏‫Stupid things I won't do when I get old : a highly judgmental,‭‭‭ unapologetically honest accounting of all the things our elders are doing wrong

خلاصه کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم

کتاب مجموعه‌ای از روایت‌ها، اعترافات و توصیه‌های شخصی است که نویسندگان با الهام از تجربه‌های خود و اطرافیان، آن‌ها را به‌صورت فهرست‌وار و با زبان طنزآمیز بیان کرده‌اند. موضوع اصلی کتاب حاضر عبور از کلیشه‌های منفی درباره‌ی پیری و بازتعریف سالمندی به‌عنوان دوره‌ای پویا و معنادار است. نویسندگان با اشاره به رفتارهایی مانند رنگ‌کردن مو برای پنهان‌کردن سن، ترس از فناوری‌های جدید، محدودکردن روابط به هم‌نسل‌ها یا پنهان‌کردن سن واقعی در شبکه‌های اجتماعی، نشان می‌دهند که بسیاری از این رفتارها ریشه در ترس، خودپیرانگاری و فشارهای اجتماعی دارد. کتاب تأکید کرده است که پیری صرفاً به عدد سال‌های عمر محدود نمی‌شود و نگرش فردی، سلامت روان و کیفیت روابط اجتماعی نقش مهمی در تجربه‌ی سالمندی دارد. نویسندگان با روایت‌هایی از خانواده، دوستان و تجربه‌های شخصی در مواجهه با بیماری، شکست یا تغییرات ظاهری، به اهمیت پذیرش خود، ریسک‌پذیری، یادگیری مداوم و حفظ ارتباط با نسل‌های جوان‌تر اشاره کرده‌اند. در بخش‌هایی از کتاب به موضوعاتی مانند خودافشایی درباره‌ی بیماری‌ها، اهمیت حفظ عزت‌نفس و عبور از ترس‌های رایج در سالمندی نیز پرداخته شده است. این کتاب کوشیده است سالمندی را فرصتی برای رشد، کشف علاقه‌مندی‌های تازه و تجربه‌ی زندگی معنادار معرفی کند.

چرا باید کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم را بخوانیم؟

کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم با رویکرد صادقانه و طنزآمیز به دغدغه‌ها و چالش‌های واقعی سالمندی پرداخته و تلاش کرده است تصویری متفاوت از این دوره ارائه دهد. ویژگی شاخص این کتاب ترکیب روایت‌های شخصی با یافته‌های علمی و اجتماعی است که باعث می‌شود خواننده با موقعیت‌های ملموس و قابل‌درک روبه‌رو شود. کتاب حاضر نه‌تنها به نقد رفتارها و باورهای رایج می‌پردازد، بلکه راه‌هایی برای پذیرش تغییرات، حفظ عزت‌نفس و ایجاد روابط معنادار در هر سنی پیشنهاد می‌کند. خواندن این کتاب می‌تواند به افراد کمک کند با ترس‌ها و کلیشه‌های مربوط به پیری روبه‌رو شوند، نگرش خود را نسبت به سالمندی تغییر دهند و کیفیت زندگی خویش را بهبود بخشند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی سالمندی، کیفیت زندگی در سنین بالاتر یا عبور از کلیشه‌های رایج درباره‌ی پیری را دارند. همچنین اثر حاضر در قالب یک مجموعه روایت برای افرادی که به‌دنبال الهام برای رشد فردی، حفظ روابط اجتماعی و پذیرش تغییرات در هر مرحله از زندگی هستند، مناسب است.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

dearauthor.com: کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم با صراحت به ترس‌ها، ناامیدی‌ها و کلیشه‌هایی می‌پردازد که با فرایند سالمندی همراهند. نویسنده‌ها طرحی برای «پیریِ نو» ارائه داده و کوشیده‌اند نشان دهند که پیرشدن و بیمارشدن یکی نیست. این راهنمای ضروری نشان می‌دهد چگونه می‌توان با وقار، خرد، شوخ‌طبعی و امید پا به سن گذاشت و بدون انباشت و احتکار پیر بود.

kyladenanyoh.com: در این کتاب به پژوهش‌های بسیاری اشاره می‌شود که می‌گویند شما هنوز پیر نیستید؛ پیری معمولاً از ۷۵ یا ۸۰سالگی به بعد در نظر گرفته می‌شود. هنگام خواندن این اثر با خود گفتم من که ۷۵ساله نیستم. اگر ۳۵ سال دیگر وقت دارم تا هر کاری را که می‌خواهم انجام دهم، این عالی است. درست در همان لحظه بود که انگار چراغی در ذهنم روشن شد.

wbaa.org: نیک شنکل معتقد است کتاب حاضر گزارشی قضاوت‌گرانه و بی‌پرده از تمام کارهایی است که سالمندان ما به‌اشتباه انجام می‌دهند

swiftlytiltingplanet.wordpress.com: این کتاب بسیار مثبت و زندگی‌بخش است و مخاطبِ هدف مشخصی دارد. بخش عمده‌ای از مطالب این اثر برای همه سودمند است، اما بعضی از نکات آن بیشتر به کسانی مربوط می‌شود که از توان مالی بیشتری برای انتخاب‌های زندگی برخوردارند (مثل پوشش، زندگی با خدمات مراقبتی یا امکان بازنگری در گزینه‌های شغلی). استیون پترو در سراسر کتاب مرا سرگرم و درگیر نگه داشت. او که طرفدار مل بروکس است، بر اهمیت خنده تأکید می‌کند.

درباره استیون پترو

استیون پترو (Steven Petrow) زاده‌ی سال ۱۹۵۷‏ میلادی، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ای برجسته و برنده‌ی جوایز متعدد است که بیش از همه به‌خاطر مقاله‌ها و جستارهایش در روزنامه‌های معتبری چون واشنگتن پست و نیویورک تایمز شناخته می‌شود؛ نوشته‌هایی که عمدتاً بر موضوعاتی چون سالمندی، سلامت، ادب اجتماعی، گفت‌وگوی مدنی و مسائل مرتبط با جامعه‌ی LGBTQ تمرکز داشته‌اند. او افزون‌بر همکاری مستمر با این دو رسانه، ستون‌نویس بخش دیدگاه در USA Today نیز بوده و در آنجا درباره‌ی آداب معاشرت، رفتار مدنی و اهمیت گفت‌وگوی محترمانه نوشته است. استیون پترو نویسنده‌ی چندین کتاب است که از میان آن‌ها می‌توان به Steven Petrow’s Complete Gay & Lesbian Manners و کتاب پرخواننده و تحسین‌شده‌ی وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم اشاره کرد؛ اثری که نوشته‌ی مشترک او و رزان فولی هنری (Roseann Foley Henry) بوده، در سال ۲۰۲۱ منتشر شده و در فهرست کتاب‌های محبوب سال نیویورک تایمز قرار گرفته است. کتاب The Joy You Make اثر دیگری به قلم اوست.

استیون پترو علاوه‌بر نویسندگی، سخنران عمومی پرطرفداری بوده و صدایش بارها از برنامه‌ی All Things Considered Weekend در شبکه‌ی NPR و نیز شبکه‌های تلویزیونی مختلفی چون Fox و CNN شنیده شده است. این نویسنده همچنین میزبان و تهیه‌کننده‌ی اجرایی پادکست The Civilist بوده است. سخنرانی تدِ او با عنوانِ ۳ راه برای تمرین مدنیت میلیون‌ها بار دیده شده و به بیش از ۱۵ زبان ترجمه شده است. او سابقه‌ای در نهادهای فرهنگی و مدنی هم دارد و رئیس پیشین NLGJA (انجمن روزنامه‌نگاران LGBTQ) بوده است.

استیون پترو از سال ۲۰۱۸ به‌عنوان مربی نویسندگی داوطلب در برنامه‌ی Visible Ink مرکز سرطان Memorial Sloan Kettering فعالیت داشته و به بیماران کمک کرده است تا ماجراهای شخصی خود را از طریق نوشتن بیان کنند. او در دوران همه‌گیری کووید - ۱۹، نقش مهمی در راه‌اندازی برنامه‌ی Virtual VCCA ایفا کرده و با فعالیت در شوراها و نهادهای فرهنگی محلی، همواره در پی پیونددادن نویسندگان با جامعه بوده است. استیون پترو باور دارد که خواندن و نوشتن ابزارهایی اساسی برای پرورش همدلی، ارتباط انسانی و ساختن جامعه‌ای آگاه‌تر با شکاف کمتر است؛ فلسفه‌ای که در سراسر زندگی حرفه‌ای، داوطلبانه و فکری او حضوری پررنگ داشته است.

درباره رزان فولی هنری

رزان فولی هنری (Roseann Foley Henry) سابقه‌ای بسیار طولانی در تولید محتوا برای رسانه‌های چاپی و پلتفرم‌های آنلاین دارد. او چند حوزه را به‌طور ویژه در قلب و ذهن خود داشته و درباره‌ی آن‌ها با شور و علاقه‌ی فراوان نوشته است؛ سلامت و بهبود خانه (هم درباره‌ی اینکه چیزها چگونه کار می‌کنند و هم اینکه وقتی خراب می‌شوند چگونه باید آن‌ها را تعمیر کرد)، خانواده (شادی‌ها و چالش‌های خاص والدگری همجنس‌گرایان و بزرگ‌کردن کودکانی با نیازهای خاص و متفاوت) و سیاست (به‌ویژه سیاست‌های نادرستی که بر سلامت و خانواده تأثیر می‌گذارد). وب‌سایت او آرشیوی از بخشی از آثارش است. این وب‌سایت شامل نمونه‌هایی از نوشته‌های اوست که با نام واقعی‌اش و نام مستعار موردعلاقه‌اش نوشته شده‌اند. بخش زیادی از نوشته‌های او با نام نویسندگان دیگر و شناخته‌شده‌تر منتشر شده است؛ چرا که رزان فولی هنری به‌عنوان نویسنده‌ی پشت‌پرده (Ghostwriter) فعالیت داشته است. کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم (Stupid Things I Won't Do When I Get Old) حاصل همکاری او و استیون پترو (Steven Petrow) است.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

استیون پترو، رئیس پیشین انجمن خبرنگاران ال‌جی‌بی‌تی‌کیو (NLGJA: The Association of LGBTQ Journalists)، دریافت‌کننده‌ی جوایز و کمک‌هزینه‌های متعددی بوده است؛ ازجمله از سوی بنیاد ملی علوم انسانی (National Endowment for the Humanities)، مؤسسه‌ی اسمیتسونین (Smithsonian Institution)، بنیاد یوکراس (Ucross Foundation)، مرکز هنرهای خلاق ویرجینیا (Virginia Center for the Creative Arts) و بنیاد ملی مطبوعات (National Press Foundation).

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

فهرست چاپ‌های دیگر این کتاب عبارت است از:

- کارهای احمقانه‌ای که وقتی پیر شوم انجام نمی‌دهم، ترجمه‌ی سمیرا شوندی و ویراسته‌ی معصومه مظاهری، نشر آذربیان، ‏‫۱۴۰۴.‬

- کارهای احمقانه‌ای که هنگام پیری کنار می‌گذارم: روایتی صادقانه، جسورانه و انتقادی از تمام کارهایی که بزرگ‌ترهای مابه اشتباه انجام می‌دهند، ترجمه‌ی آرمان خزائی و رضوانه‌سادات علی‌دوست و ویراسته‌ی سینا آزادی، نشر نارون دانش‏‫، ۱۴۰۳.‬

بخشی از کتاب وقتی پیر شدم این کارهای احمقانه را انجام نمی دهم

«ترس اصلی افراد مسن این نیست که با چه کسی پیش دکتر بروند، بلکه انزوا و تنهایی است. قول می‌دهم هوای آن‌هایی را داشته باشم که به کمک یا غذا نیاز دارند یا باید با ماشین آن‌ها را پیش دکتر برسانم. بدین امید که مهربانی‌ام با مهربانی جبران شود.

بیماری همه‌گیر کرونا دوتا از بزرگ‌ترین ترس‌های مرا آشکار کرد: بیمار شدن و تنها ماندن. اخیراً جنازۀ یکی از همسایه‌های شصت‌ساله که مثل خودم مجرد بود، بعد از چندین روز بی‌خبری در خانه‌اش پیدا شد. گرچه دوستان نزدیک زیادی داشت، سکته در تنهایی جانش را گرفت. بعدها و در طول مرثیه‌هایی که بعد از مرگش می‌شنیدم رفقایش گفتند تابه‌حال به خانه‌اش نرفته بودند و او در این چند سال به‌شدت گوشه‌گیر بوده است. در دفترچه‌ام نوشتم: «امیدوارم بدون اینکه دست‌هایم در دست کسی باشد، این جهان را ترک نکنم!»

پیش از شصت‌سالگی همۀ ترس‌های من دربارۀ دوران سالمندی به این خلاصه می‌شد که: «کی قراره من رو ببره کولونوسکوپی؟» و منظور واقعی‌ام این بود که کاش راه نجاتی داشتم.»