کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی نوشته‌ی کریستین پرایس و با ترجمه‌ی مسعود رجب‌نیا، اثری پژوهشی و جامع درباره‌ی سیر تحول هنر در جهان اسلام است. نشر امیرکبیر آن را منتشر کرده است. این کتاب با رویکردی تحلیلی و تاریخی، به بررسی شکل‌گیری و گسترش هنر اسلامی از سده‌های آغازین تا دوره‌های متأخر می‌پردازد و تلاش کرده است تا تصویری روشن از فرازونشیب‌های هنری در سرزمین‌های اسلامی ارائه دهد. نویسنده با تکیه‌بر منابع معتبر و شواهد تاریخی، به معرفی معماری، نقاشی، صنایع دستی، خوشنویسی و دیگر شاخه‌های هنری پرداخته است. ترجمه‌ی روان و دقیق مسعود رجب‌نیا نیز به فهم بهتر مفاهیم و جزئیات کتاب کمک کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی با قلم کریستین پرایس، تصویری گسترده و چندلایه از هنر در جهان اسلام ارائه داده است. این کتاب با رویکردی تاریخی، تحولات هنری را از سده‌ی هفتم میلادی تا دوره‌های متأخر دنبال کرده و به بررسی نقش فرهنگ‌ها، اقوام و حکومت‌های مختلف در شکل‌گیری و تکامل هنر اسلامی پرداخته است. ساختار کتاب به گونه‌ای است که ابتدا زمینه‌های تاریخی و اجتماعی پیدایش هنر اسلامی را شرح داده و سپس به معرفی نمونه‌های شاخص معماری، صنایع دستی، خوشنویسی، نقاشی و دیگر هنرها در مناطق مختلف جهان اسلام می‌پردازد. پرایس با استناد به آثار باستانی، کتیبه‌ها، نسخه‌های خطی و شواهد موزه‌ای، روند تغییرات و تأثیرپذیری هنر اسلامی از فرهنگ‌های همسایه را بررسی کرده است. در این کتاب، علاوه‌بر معرفی آثار هنری، به نقش شهرها و مراکز مهم هنری مانند دمشق، بغداد، قرطبه، قاهره و اصفهان نیز توجه شده و ارتباط میان هنر و زندگی اجتماعی، مذهبی و سیاسی مسلمانان برجسته شده است.

خلاصه کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی با روایتی تاریخی، مسیر شکل‌گیری و گسترش هنر در سرزمین‌های اسلامی را دنبال کرده است. نویسنده ابتدا با شرح زمینه‌های اجتماعی و مذهبی صدر اسلام، به تأثیر فتوحات و گسترش قلمرو مسلمانان بر هنر و معماری پرداخته است. در ادامه، نمونه‌هایی از معماری مذهبی مانند مسجد جامع دمشق و قرطبه، کاخ‌های باشکوه، و آثار هنری برجسته در شهرهای مختلف جهان اسلام معرفی شده‌اند. کتاب به نقش صنعتگران و هنرمندان ایرانی، مصری، سوری و دیگر اقوام در شکل‌گیری سبک‌های هنری اسلامی اشاره کرده و تأکید کرده است که هنر اسلامی حاصل پیوند سنت‌های گوناگون است. در بخش‌هایی از کتاب، به تأثیر متقابل هنر اسلامی و هنر اروپایی، به‌ویژه در دوره‌ی جنگ‌های صلیبی، پرداخته شده و نمونه‌هایی از انتقال فنون و طرح‌های هنری میان شرق و غرب ارائه شده است. همچنین، روند تحول صنایع دستی مانند سفالگری، فلزکاری، بافندگی و خوشنویسی در دوره‌های مختلف بررسی شده و نقش مراکز هنری و کارگاه‌های سلطنتی در پیشرفت این هنرها برجسته شده است. کتاب با معرفی آثار شاخص و تحلیل ویژگی‌های هنری آن‌ها، تصویری پویا از تاریخ هنر اسلامی ارائه داده است.

چرا باید کتاب تاریخ هنر اسلامی را بخوانیم؟

کتاب تاریخ هنر اسلامی با ارائه‌ی روایتی مستند و تحلیلی، امکان آشنایی با ریشه‌ها و مسیر تحول هنر در جهان اسلام را فراهم کرده است. این کتاب با پرداختن به نمونه‌های متنوع از معماری، صنایع دستی و هنرهای تجسمی، نه‌تنها به معرفی آثار هنری پرداخته بلکه زمینه‌های اجتماعی، مذهبی و فرهنگی مؤثر بر شکل‌گیری این هنرها را نیز بررسی کرده است. مطالعه‌ی این کتاب به درک بهتر پیوند میان هنر و تاریخ، و شناخت تأثیرات متقابل فرهنگ‌ها در جهان اسلام کمک می‌کند. همچنین، تحلیل روندهای هنری و معرفی مراکز مهم هنری، دیدی جامع و چندبعدی از تاریخ هنر اسلامی ارائه داده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان تاریخ هنر، پژوهشگران مطالعات اسلامی، دانشجویان رشته‌های هنر و تاریخ، و کسانی که به شناخت ریشه‌ها و تحولات فرهنگی و هنری در جهان اسلام علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تاریخ هنر اسلامی

«داستان هنر اسلامی با چکاچاک شمشیر و آوای سم ستوران در بیابان‌ها و بانگ بلند پیروزی «الله‌اکبر»، آغاز می‌شود. بانگ جنگ عربان در سیزده سدهٔ پیش که از مرزهای عربستان پا فراتر گذاشتند و در پی چیرگی بر جهان شدند، «الله‌اکبر» بود. اسلام و سخنان محمد (ص) در مکه، ایشان را هم‌چون برادر به‌هم پیوسته بود. ایشان به پیروی از پیامبر اسلام، دست به جهاد زدند. ایمان ایشان به خدایی که همه چیز را در دست دارد، بیم مرگ را از دلشان زدود واگر در جنگ کشته می‌شدند، بی‌درنگ به بهشت راه می‌جستند. این ایمان بود که عربان به هنگام تاختن به سوی شمال به سوریه در ۶۳۳ و زمانی که به امپراتوری بیزانس حمله کردند، داشتند. امپراتور هراکلیوس یا هرقل فرمانروای سوریه و مصر و سراسر کرانه‌های شرقی مدیترانه، عربان را مهاجمان بیابانی مرزهای جنوبی کشور پهناور خویش می‌داند. از دیدگاه این امپراتور و سپاهیان سنگین اسلحهٔ او بیابان سوریه سدی ناگذشتنی می‌نمود، در صورتی که عربان آن را با شتران سبک‌بار و اسبان باریک اندام و به سختی خوکرده، راهی بس خوش به‌سوی پیروزی می‌دانستند. ایشان آن بیابان را هم‌چون تندباد بریدند و بر شهرهای پر ثروت سوریه فرود آمدند و در ۶۳۶ (۱۵ ه.) دمشق و حمص و حلب و انطاکیه را گرفتند.»