کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی (The story of Moslem art) نوشته‌ی کریستین پرایس، اثری پژوهشی و جامع درباره‌ی سیر تحول هنر در جهان اسلام است و روند شکل‌گیری و گسترش هنر اسلامی را از سده‌های آغازین تا دوره‌های متأخر مرور می‌کند. نویسنده با تکیه‌ بر منابع معتبر و شواهد تاریخی، به معرفی معماری، نقاشی، صنایع دستی، خوشنویسی و دیگر شاخه‌های هنر اسلامی پرداخته و تصویری از فرازونشیب‌های این هنرها در سرزمین‌های اسلامی ارائه می‌دهد. مسعود رجب نیا این کتاب را برای نشر امیرکبیر ترجمه کرده است. نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی با قلم کریستین پرایس، تصویری چندلایه از هنر در جهان اسلام ارائه داده است. این کتاب با رویکردی تاریخی، تحولات هنری را از سده‌ی هفتم میلادی تا دوره‌های متأخر دنبال کرده و به بررسی نقش فرهنگ‌ها، اقوام و حکومت‌های مختلف در شکل‌گیری و تکامل هنر اسلامی پرداخته است. کتاب ابتدا زمینه‌های تاریخی و اجتماعی پیدایش هنر اسلامی را شرح داده و سپس به معرفی نمونه‌های شاخص معماری، صنایع دستی، خوشنویسی، نقاشی و دیگر هنرها در مناطق مختلف جهان اسلام می‌پردازد. پرایس با استناد به آثار باستانی، کتیبه‌ها، نسخه‌های خطی و شواهد موزه‌ای، روند تغییرات و تأثیرپذیری هنر اسلامی از فرهنگ‌های همسایه را بررسی کرده است. در این کتاب، علاوه‌ بر معرفی آثار هنری، به نقش شهرها و مراکز مهم هنری مانند دمشق، بغداد، قرطبه، قاهره و اصفهان نیز توجه شده و ارتباط میان هنر و زندگی اجتماعی، مذهبی و سیاسی مسلمانان برجسته شده است.

خلاصه کتاب تاریخ هنر اسلامی

کتاب تاریخ هنر اسلامی با روایتی تاریخی، مسیر شکل‌گیری و گسترش هنر در سرزمین‌های اسلامی را دنبال کرده است. نویسنده ابتدا با شرح زمینه‌های اجتماعی و مذهبی صدر اسلام، به تأثیر فتوحات و گسترش قلمرو مسلمانان بر هنر و معماری پرداخته است. در ادامه، نمونه‌هایی از معماری مذهبی مانند مسجد جامع دمشق و قرطبه، کاخ‌های باشکوه، و آثار هنری برجسته در شهرهای مختلف جهان اسلام معرفی شده‌اند. کتاب به نقش صنعتگران و هنرمندان ایرانی، مصری، سوری و دیگر اقوام در شکل‌گیری سبک‌های هنری اسلامی اشاره کرده و تأکید دارد که هنر اسلامی حاصل پیوند سنت‌های گوناگون است. در بخش‌هایی از کتاب، به تأثیر متقابل هنر اسلامی و هنر اروپایی، به‌ویژه در دوره‌ی جنگ‌های صلیبی، پرداخته شده و نمونه‌هایی از انتقال فنون و طرح‌های هنری میان شرق و غرب ارائه شده است. همچنین، روند تحول صنایع دستی مانند سفالگری، فلزکاری، بافندگی و خوشنویسی در دوره‌های مختلف بررسی شده و نقش مراکز هنری و کارگاه‌های سلطنتی در پیشرفت این هنرها برجسته شده است.

چرا باید کتاب تاریخ هنر اسلامی را بخوانیم؟

این کتاب با پرداختن به نمونه‌های متنوع معماری، صنایع دستی و هنرهای تجسمی، نه‌تنها به معرفی آثار هنری پرداخته بلکه زمینه‌های اجتماعی، مذهبی و فرهنگی مؤثر بر شکل‌گیری این هنرها را نیز بررسی کرده است. مطالعه‌ی این کتاب به درک بهتر پیوند میان هنر و تاریخ، و شناخت تأثیرات متقابل فرهنگ‌ها در جهان اسلام کمک می‌کند. همچنین، تحلیل روندهای هنری و معرفی مراکز مهم هنری، دیدی جامع و چندبعدی از تاریخ هنر اسلامی ارائه داده است.

خواندن کتاب تاریخ هنر اسلامی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن تاریخ هنر اسلامی به دوستداران تاریخ هنر، پژوهشگران مطالعات اسلامی، دانشجویان رشته‌های هنر و تاریخ، و کسانی که به تحولات هنری جهان اسلام علاقه دارند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تاریخ هنر اسلامی

«داستان هنر اسلامی با چکاچاک شمشیر و آوای سم ستوران در بیابان‌ها و بانگ بلند پیروزی "الله‌اکبر"، آغاز می‌شود.

بانگ جنگ عربان در سیزده سدهٔ پیش که ازمرزهای عربستان پا فراتر گذاشتند و در پی چیرگی برجهان شدند، "الله‌اکبر" بود. اسلام و سخنان محمد (ص) در مکه، ایشان را هم‌چون برادر به‌هم پیوسته بود. ایشان به پیروی از پیامبر اسلام، دست به جهاد زدند. ایمان ایشان به خدایی که همه چیز را در دست دارد، بیم مرگ را از دلشان زدود واگر در جنگ کشته می‌شدند، بی‌درنگ به بهشت راه می‌جستند.

"لااله‌الاالله و محمد رسول‌الله"

این ایمان بود که عربان به هنگام تاختن به سوی شمال به سوریه در ۶۳۳ و زمانی که به امپراتوری بیزانس حمله کردند، داشتند. امپراتور هراکلیوس یا هرقل فرمانروای سوریه و مصر و سراسر کرانه‌های شرقی مدیترانه، عربان را مهاجمان بیابانی مرزهای جنوبی کشور پهناور خویش می‌داند. از دیدگاه این امپراتور و سپاهیان سنگین اسلحهٔ او بیابان سوریه سدی ناگذشتنی می‌نمود، در صورتی که عربان آن را با شتران سبک‌بار و اسبان باریک اندام و به سختی خوکرده، راهی بس خوش به‌سوی پیروزی می‌دانستند. ایشان آن بیابان را هم‌چون تندباد بریدند و بر شهرهای پر ثروت سوریه فرود آمدند و در ۶۳۶ (۱۵ ه.) دمشق و حمص و حلب و انطاکیه را گرفتند.»