کتاب سر کوچه لیلی

کتاب سر کوچه لیلی با گردآوری عبدالعلی اثنی‌ عشری را نشر میخ منتشر کرده است. این اثر مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه و صمیمی است که در بستر محله‌های قدیمی تهران و میان نوجوانان و جوانان دهه‌های گذشته روایت می‌شود. نامه‌ها روایت‌هایی کوتاه و گاه طنزآمیز از عشق، زندگی روزمره، دغدغه‌ها و آرزوهای نسل‌هایی هستند که در دل سنت‌ها و محدودیت‌های اجتماعی رشد کرده‌اند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب سر کوچه لیلی

کتاب سر کوچه لیلی یک مجموعه‌ نامه است که عبدالعلی اثنی‌ عشری آن را گردآوری و روایت کرده است. این کتاب مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه و گاه طنزآمیز را در خود جای داده که نویسندگان آن‌ها نوجوانان و جوانان محله‌های قدیمی تهران هستند. فضای کتاب تهران دهه‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۴۰ را به تصویر می‌کشد؛ جایی که عشق، کار، خانواده و سنت‌ها در هم تنیده‌اند و هر نامه پنجره‌ای به زندگی روزمره و احساسات نسل‌های گذشته می‌گشاید. 

ساختار کتاب بر پایه‌ی یادداشت‌ها و نامه‌هایی است که هرکدام به‌تنهایی داستانی کوتاه و مستقل را روایت می‌کنند. این نامه‌ها نه‌تنها روایتگر عشق‌های نوجوانانه‌ هستند، بلکه تصویری از روابط اجتماعی، دغدغه‌های معیشتی، شوخ‌طبعی و حتی رنج‌های پنهان زنان و مردان آن روزگار نیز ارائه می‌دهند. کتاب سر کوچه لیلی با زبانی صمیمی و بی‌پیرایه زندگی آدم‌هایی را روایت می‌کند که شاید در تاریخ رسمی جایی نداشته باشند، اما در خاطره‌ی جمعی شهر و محله‌ها زنده‌اند.

خلاصه کتاب سر کوچه لیلی

این کتاب مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه است که هرکدام از زبان نوجوانان و جوانان محله‌های مختلف تهران نوشته شده‌اند. نامه‌ها روایت‌هایی ساده و بی‌پیرایه از عشق‌های کودکانه و نوجوانانه‌ هستند؛ عشقی که در دل سنت‌ها، فقر، کار و دغدغه‌های روزمره شکل می‌گیرد. در این نامه‌ها خبری از معشوق افسانه‌ای یا عاشق شاهزاده نیست، بلکه نوجوانانی دیده می‌شوند که شاگرد مغازه، کارگر نانوایی یا فرزند خانواده‌ای پرجمعیت‌ هستند و معشوقشان همسایه یا دختری از همان محله است. 

نامه‌ها گاه با طنز و شوخ‌طبعی و گاه با تلخی و رنج همراه‌ هستند. در میان سطرها دغدغه‌های معیشتی، آرزوهای کوچک، حسرت‌ها و حتی رنج‌هایی که بر زنان و دختران تحمیل شده به چشم می‌خورد. نویسندگان نامه‌ها با صداقت و گاهی شیطنت کودکانه از کار، خانواده، مدرسه، بیماری، مرگ عزیزان و حتی تفاوت‌های فرهنگی و مذهبی سخن می‌گویند. در کنار روایت‌های عاشقانه نشانه‌هایی از جبر زمانه، سنت‌های دست‌وپاگیر و آرزوی رهایی نیز دیده می‌شود. این نامه‌ها تصویری زنده از زندگی واقعی آدم‌هایی هستند که در تاریخ رسمی جایی ندارند، اما در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهر قصه‌هایشان جاری است.

چرا باید کتاب سر کوچه لیلی را بخوانیم؟

کتاب سر کوچه لیلی با کنار هم قراردادن نامه‌هایی از دل زندگی روزمره تصویری ملموس و بی‌واسطه از عشق، رنج، شادی و دغدغه‌های نسل‌های گذشته ارائه می‌دهد. این کتاب فرصتی است برای آشنایی با زبان و نگاه نوجوانان و جوانانی که در دل سنت‌ها و محدودیت‌ها عشق و امید را تجربه کرده‌اند. خواندن این مجموعه نه‌تنها حس نوستالژی و همدلی را برمی‌انگیزد، بلکه مخاطب را به تأمل درباره‌ی تغییرات اجتماعی، نقش خانواده و جایگاه عشق در زندگی ایرانیان دعوت می‌کند. روایت‌های کوتاه و متنوع کتاب هرکدام دریچه‌ای تازه به دنیای احساسات و روابط انسانی می‌گشایند و خواننده را با لایه‌های پنهان زندگی در محله‌های قدیمی تهران آشنا می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب برای علاقه‌مندان به ادبیات اجتماعی، تاریخ شفاهی، فرهنگ عامه و روایت‌های عاشقانه‌ی غیرکلیشه‌ای مناسب است. کسانی که دغدغه‌ی شناخت زندگی روزمره و روابط انسانی در گذشته‌ی تهران را دارند یا به‌دنبال تجربه‌ی نگاهی متفاوت به عشق و نوجوانی هستند نیز از خواندن این اثر لذت خواهند برد.

بخشی از کتاب سر کوچه لیلی

««اما ایران خانم، به شما قول می‌دهم که من شما را هم ببرم سینما، هم ببرم کربلا.» این جملهٔ ساده که بیانگر قول‌وقراری کودکانه است، انگار مرام‌نامهٔ نسلی است که پروردهٔ سنت‌ها و محصور آداب و رسوم است؛ اما در پی راهی برای زندگی و کامیابی و شادمانی. هم دل‌بستهٔ میراث گذشتگان است و هم نگاهی به آینده دارد. قسمت‌هایی از نامه‌های عاشقانه عنوان یادداشت‌های کوتاهی است که حاصل نگاهی نافذ به زندگی، کار، عشق‌ورزی و سرنوشت انسانی است که در همین تهران خودمان زندگی می‌کند؛ در محله‌های قدیمی تهران از شصت‌هفتاد سال پیش تا همین سالیان دور و نزدیک. این سطرها انگار زمان را قاب گرفته و به دیوار ابدیت آویخته است. نوشتهٔ تاریخی نیست که به زندگی آدم‌های سرشناس و اتفاقات پرسروصدا بپردازد. نامهٔ عاشقانهٔ نوجوانانی است که اولین تجربه‌های عاشقانه‌شان را روی کاغذ آورده‌اند. این است که زندگی، کار، عشق، مذهب و روابط اجتماعی در این نامه‌ها به‌رنگ دانسته‌ها و خوانده‌ها و آموخته‌های تکراری ما نیست؛ بی‌رنگ بی‌رنگ است؛ بی‌رنگ و بی‌نقاب.»