کتاب ذن

کتاب ذن نوشتهٔ کریسمس همفریز و ترجمهٔ منوچهر شادان است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب ذن

طرح کلی کتاب ذن بدین ترتیب است که ابتدا زمینهٔ کاملی جهت بیان اصول قدیمی‌ترین مکتب بودایی که تراوَدا یا تعالیم پیش‌کسوتان نام دارد، فراهم کنیم. بعد از اینکه اذهان کاملاً با این شیوهٔ متفاوت زندگی آشنا شد، زمان آن می‌رسد که زمینهٔ بحث خود را توسعه داده، وارد عرصهٔ گسترده‌تر مکتب ماهایانا که مکمل مکتب تراوداست شویم. «ماهایانا» در واقع به معنای گردونهٔ بزرگ رستگاری است که در آن می‌توان ناب‌ترین دستاوردهای ذهن و قلب بشری را ملاحظه کرد. برگزیدهٔ متون مقدسِ این عرصهٔ عظیم فکری، برای شناخت این آن می‌تواند کمک بسیاری بکند. به عقیدهٔ نویسنده تنها بعد از این مرحله است که ذهن در حالت مناسبی قرار می‌گیرد تا تاریخچه، شکل منحصربه‌فرد و متون مقدسش مکتب معروف ذِن ژاپنی را مدّ نظر قرار دهد. تعالیم نهفته در این متون را از آن جهت به جویندگان این مکتب می‌آموزند که بتوانند دامنه اندیشه‌های خود را به فراتر از محدودیتهای ادبی توسعه دهند. با فراهم کردن این زمینهٔ فکری و با در نظر گرفتن تغییراتی که چنین مطالعاتی در اذهان شاگردان ایجاد می‌کند، نویسنده در این اثر از ماهیت و معنای ذِن و چگونگی دستیابی به آن سخن گفته است.

خواندن کتاب ذن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب مکتب بوداییسم پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ذن

«گئوتاما سیذارتا، فرزند شاهزاده‌ای از قبیله ساکیا در شمال شرقی هند، در قرن ششم قبل از میلاد زندگی می‌کرده است. می‌توانیم قطعه قطعه از مدارکی که بخشی از متون مقدس مکتب تراودا را تشکیل می‌دهد پهلوی هم قرار دهیم و به زندگی او پی‌ببریم. این ذهن درخشان در بدنی زیبا که زندگی نمادین کاملی داشت در عنفوان شباب با سنت نانوشته و رازآمیز سلسله بوداها، انسانهای به «روشن‌بینی» رسیده که خود وی چهارمین نسل آنها به شمار می‌رود، محشور شد. این مردان والاتر از انسانهای معمولی بودند، آنها کالبدهایی بودند که روح ملکوتی بودا در هر زمان در یکی از آنها حلول کرده بود تا راه بی‌زمان روشن‌بینی را تعلیم دهند. این موضوع، موضوع جدیدی نیست و در گوشه و کنار عرصه مذاهب تطبیقی که مشهورترین نمونه آنها مذهب عیسی مسیح (ع) است نیز پیدا می‌شود. درست همان طور که مسیح لقب عیسی شد تا واسطه این رسالت قرار گیرد، گئوتاما نیز بودا شد یعنی به‌روشنی و درستکاری واصل گشت. این اصل درونی در مورد تمام ابنای بشر نیز صادق است وگرنه هرگز مجال ظهور نمی‌یافت. نتیجه این می‌شود که ما همه بالقوه بودا هستیم و از طریق فرایند خود روشن‌بینی به آنچه هستیم می‌رسیم و همیشه از ماهیت اصلیمان و نیز از اینکه با این اصل یکی شده‌ایم باخبر خواهیم بود. اگر اذهان آحاد مردمان، انعکاسی از ذهن بودا یا ذهن واحد نمی‌بود، چگونه می‌توانست با ذهن کلی یکی شود؟ در اینجاست که درک روز افزون حقیقت که در صدای سکوت که از متون مقدس بودیسم تبتی است بیان شد میسر می‌گردد و معنای این عبارت که: به درون بنگر، تو خود بودایی، نیز بر همگان عیان می‌شود. از درک روزافزون این حقیقت که همه ما در همه وقت روشن شده هستیم و فقط لازم است به آن پی‌ببریم، توسعه و رشد کامل عاطفه و شفقت به‌وجود می‌آید، نیرویی الهی و جهانی که در عمل همان عقل است. نظریه اهیمسا به معنای آزار ندادن موجودات زنده ناشی می‌شود زیرا تمام موجودات زنده سرشت بودایی در خود دارند.»