کتاب فلسفه تربیتی امام موسی صدر

کتاب الکترونیکی فلسفه تربیتی امام موسی صدر نوشتۀ معصومه عبدلی در انتشارات علمی و فرهنگی چاپ شده است. این کتاب به تحلیل مبانی انسان‌شناسی و روش‌های تربیتی امام موسی صدر می‌پردازد و تلاش دارد از طریق مطالعه سیرۀ نظری و عملی وی، فلسفۀ تربیتی ایشان را برای بهره‌گیری در نظام تعلیم و تربیت ایران استخراج کند.

درباره کتاب فلسفه تربیتی امام موسی صدر

این کتاب پژوهشی درباره روش‌ها و دیدگاه‌های تربیتی امام موسی صدر است که از طریق تحلیل عملکردها و آموزه‌های او در لبنان به دست آمده است. مؤلف با بررسی بیش از چهل منبع به زبان‌های فارسی و عربی، و مطالعه مستقیم آثار و سخنرانی‌های امام موسی صدر، تلاش کرده تا اصول تربیتی او را شناسایی و در قالب فلسفۀ تربیتی تدوین کند. به دلیل عمل‌گرایی امام موسی صدر و تأکید او بر تحول عملی به جای مباحث نظری، این پژوهش از روش پس‌رونده بهره می‌برد و از کنش‌های صدر به مبانی فکری وی می‌رسد. این کتاب همچنین به بررسی انسان‌شناسی تربیتی امام موسی صدر، شامل مفاهیمی چون کرامت ذاتی و اجتماعی بودن انسان، و نقش این مبانی در شکل‌گیری روش‌های تربیتی وی پرداخته است. منابع اصلی تحلیل شامل موسوعۀ الامام موسی الصدر و مجموعه‌ای از گفتارها و سخنرانی‌های وی است. امام موسی صدر از رهبران برجسته دینی و اجتماعی شیعیان لبنان بود. وی به دلیل فعالیت‌های گسترده در زمینه‌های آموزشی، اجتماعی و سیاسی شهرت دارد و با تأسیس مؤسسات خیریه و آموزشی به بهبود وضعیت شیعیان لبنان کمک شایانی کرد.

فلسفه تربیتی امام موسی صدر به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای پژوهشگران حوزه تعلیم و تربیت، علاقه‌مندان به اندیشه‌های امام موسی صدر، و متخصصان علوم انسانی مناسب است.

بخشی از کتاب فلسفه تربیتی امام موسی صدر

«در مورد فعالیت‌های اجتماعی صدر باید گفت که «وی دارالایتام‌ها، دبیرستان‌ها، مدارس دینی، مدارس و کارگاه‌های حرفه‌ای، کارخانه‌های ریسندگی و بافندگی، مدرسۀ مدینۀ‌الطب، درمانگاه‌ها، حتی سازمان زنان و خیریۀ البر و الاحسان را رونق بخشید» (فرخیان، ۱۳۸۵:۸۸). چنان‌که خسروشاهی می‌نویسد: «امام موسی صدر پس از سال‌ها کوشش و فعالیت و مسافرت‌های متعدد به کشورهای اسلامی و افریقایی و اروپایی، تماس با رجال و بزرگان و اندیشمندان و مصلحان سراسر جهان، شرکت در کنگره‌های جهانی، تحقیق و مطالعه دربارۀ مظاهر حیات اروپایی و زندگی غربی و ایجاد ارتباط با نهضت‌های انسانی و اجتماعی و فرهنگی، تجربیات باارزشی را کسب نمود و با وقوف کامل بر اوضاع و احوال طایفۀ اسلامی شیعه و امکانات بالفعل و بالقوۀ آنان، به ضرورت تأسیس یک تشکیلات مادر که همۀ شئون شیعیان را زیر نظر داشته باشد پی برد و از این پس، تمامی نیروی خود را در این مسیر به کار گرفت» (خسروشاهی، ۱۳۷۵:۳۳). صدر در سال ۱۳۴۶ مجلس اعلای شیعیان را تأسیس کرد و به دنبال آن تشکیلات سیاسی مذهبی حرکۀ‌المحرومین را برای حفظ وطن و مبارزه با استعمار بنیان نهاد.»