کتاب دل باید پاک باشد! (نقد پدیده اباحه گری)

مکاتبی همچون اومانیسم بر این نکته پای فشردند که به جای خداوند، باید انسان مورد پرستش قرار گیرد و انسان به جای خداوند باید دور خود گردش کند!

امام‌صادق (ع) فرمود: «الْإِیمَانُ هُوَ الْإِقْرَارُ بِاللِّسَانِ وَ عَقْدٌ فِی الْقَلْبِ وَ عَمَلٌ‌ بِالْأَرْکانِ»؛ ایمان اقرار به زبان، باور قلبی و عمل به ارکان دینی است.

قرآن شرط ورود به بهشت را سلامت دل دانسته است: یوْمَ لَا ینْفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَی اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِیمٍ ؛ روزی که هیچ مال و فرزندی سود نمی‌دهد، مگر کسی که دلی پاک به سوی خدا بیاورد.

امام‌صادقپ (ع) فرمود: «المؤمن ملجم»؛ مؤمن لگام دارد. در توضیح این روایت گفته‌اند: لگام، افساری است که بر دهان اسب می‌بندند و مراد از لگام‌دار بودن مؤمن آن است که او به انجام تمام احکام شریعت مقید و ملتزم شده و مادامی که در قید ایمان است، از این لگام خلاصی ندارد.

معروف است که حاجب بروجردی، قصیده‌ای زیبا در مدح حضرت‌امیر (ع) سرود که شاه‌بیت آن این بود: حاجب اگر محاسبۀ حشر با علیست من ضامنم که هر چه بخواهی گناه کن! همان شب در عالم رؤیا امام را در خواب دید که به او فرمود، شعرت را این‌چنین اصلاح کن: حاجب اگر محاسبۀ حشر با علیست شرم از رخ علی کن و کمتر گناه کن!

یکی از مهم‌ترین عامل افزایش جرم و بزه در یک جامعه و نیز در ابعاد جهانی، فقر و فاصلۀ طبقاتی است.

امام خطاب به عبدالعظیم حسنی چنین فرمود: یا عَبْدَالْعَظِیمِ أَبْلِغْ عَنِّی أَوْلِیائِی السَّلَامَ وَ قُلْ لَهُمْ أَنْ لَاتَجْعَلُوا لِلشَّیطَانِ‌ عَلَی أَنْفُسِهِمْ سَبِیلًا؛ ای عبدالعظیم، به دوستانم از طرف من سلام برسان و به آنان بگو که برای شیطان راهی در نفس خود نگذارند.

در متون دینی "دین‌شناس" کسی است که مردم را در میان خوف و رجاه نگاه دارد، نه آن‌که آنان را از مکر الهی ایمنی بخشد و یا آنان را از رحمت خداوند مأیوس کند. چنان‌که حضرت‌امیر (ع) فرمود: الْفَقِیهُ‌ کلُّ‌ الْفَقِیهِ‌ مَنْ لَمْ‌یقَنِّطِ النَّاسَ مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ وَ لَمْ‌یؤْیسْهُمْ مِنْ رَوْحِ‌اللَّهِ وَ لَمْ‌یؤْمِنْهُمْ مِنْ مَکرِ اللَّه؛ فقیه کامل کسی است که مردم را از رحمت و بخشش خداوند مأیوس و نا‌امید نکند و آنان را از مکر الهی ایمنی ندهد.

خطر فریفته‌شدن به رحمت الهی، از خطر فریب خوردن از دنیا شدیدتر است.

«دین» نظام‌نامۀ زندگی است که آموزه‌ها و برنامه‌های آن در سه حوزۀ عقاید، اخلاق و احکام انعکاس یافته است. انتظار دین از دین‌داران آن است که نگرش‌ها و باورهای خود را با آن‌چه در کتاب و سنت انعکاس یافته، بر اساس تفسیر و تأویل مفسران واقعی دین یعنی پیامبر و اهل‌بیت (ع) پذیرا باشند و همان‌گونه که به آموزه‌های اعتقادی و اخلاقی دین که منطبق با فطرت و سرشت درونی آنان است، پای‌بندند، برای آموزه‌های فقهی و شعائر دینی نیز اهتمام بایسته از خود نشان دهند. به عبارت روشن‌تر، چنان نباشد که بگویند ما در دل به خداوند و قیامت اعتقاد داریم و جان ما از محبت و عشق به اسلام و اهل‌بیت (ع) لبریز و از هر گونه آلودگی و پلشتی پیراسته است، اما در رفتار آثار و نتایج چنین باور و محبتی آشکار نگردد، بلکه به عکس؛ ولنگاری، اباحه‌گری در منش آنان و بی‌مبالاتی در انجام واجبات و ترک محرمات دینی مشاهده شود.