کتاب شمریت و حریت

کتاب «شمریت و حریت» نوشتۀ سیدعلی اصغر علوی و محمدحسین فلاح است و انتشارات سدید آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب شمریت و حریت

حماسۀ عاشورا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین وقایع تاریخ شیعه، اثرات عمیقی بر شیعیان گذاشته است. واقعه‌ای که بیش از ۱۴۰۰  سال از آن می‌گذرد اما همچنان فوران این آتشفشان اندوه بر دل‌های محبین حسین (ع) و یارانش اثر می‌گذارد و نوری است که هرگز خاموش نخواهد شد. سیدعلی اصغر علوی و محمدحسین فلاح در کتاب شمریت و حریت تلاش کرده‌اند تا برداشت جدیدی از واقعۀ عاشورا و به خوانندگان ارائه دهند. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه یک حادثه تاریخی می‌تواند سرنوشت سعادت و شقاوت انسان را مشخص کند.

افراد باید یاد بگیرند کدام اعمال و رفتار آن‌ها سبب نزدیکی امام حسین و کدام امور باعث یزیدی شدن انسان می‌شود. دو نام سرشناس این واقعه شمر و حر هستند. دو فردی که یکی در اوج شقاوت و دیگری در اوج سعادت قرار گرفت. کتاب شمریت و حریت: به دنبال مناظره‌ای بین شمر و حر ضمن مرور ویژگی‌های شخصیتی این دو فرد و تصمیم‌های سرنوشت‌سازی که هر کدام گرفتند به مقایسه‌ای میان این دو فرد می‌پردازد و کمک می‌کند تا مخاطب بتواند مرز میان خیر و شر را با ترازوی کربلا تشخیص دهد. شمریت و حرّیت مفاهیمی هستند که می‌توانند بارها در زندگی تکرار شوند. این کتاب شاخص‌ها و عناصر این دو مفهوم را واکاوی می‌کند و نشان می‌دهد شمر چگونه شمر شد و چه شد که حر در نهایت عزیز و عاقبت‌به‌خیر شد.

خواندن کتاب شمریت و حریت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران تاریخ اسلام و علاقه‌مندان به کتاب‌های تاریخی با محوریت واقعۀ عاشورا پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب شمریت و حریت

«از میان همه نقش‌های دشمن، «شمر» ایفاگر نقشی خاص است. شمری که فرستاده و نماینده «عبیدالله بن زیاد» است. اما وقتی نام فرستاده و نماینده ابن زیاد آورده می‌شود ذهن‌ها به طور ناخودآگاه به یک شخصیت دیگر متمایل می‌شود: «حر بن یزید ریاحی» چه شد که یکی شمر شد و دیگری حر؟! این دو که در بخشی از داستان از یک نفر یعنی ابن زیاد خط می‌گرفتند؟ اما چه شد که یکی ذلیل عالم شد و دیگری عزیز؟ چه شد که یکی مشمول لعن هر روزه عاشورا خوانان تاریخ است و دیگری لایق سلام؟! برخی اشخاص فقط خودشان هستند، اما ظرفیت برخی آن‌قدر بالاست که فراتر از خودشان هستند! اینها دیگر «شخص» نیستند، «شخصیت» اند؛ مثل «شمریت» یا «حرّیت»