کتاب پرورده با عشق

کتاب پرورده با عشق نوشتهٔ شینیچی سوزوکی و ترجمهٔ فواد نیک‌ زاد است. گروه انتشاراتی ققنوس این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی حاوی روشی نو در آموزش.

درباره کتاب پرورده با عشق

شینیچی سوزوکی در کتاب پرورده با عشق بیان کرده است که استعداد پدیده‌ای مادرزادی نیست. در جهان امروز به نظر می‌رسد که نظر بسیاری از مردم این است که اگر کسی «بی‌استعداد» به دنیا آمده باشد دیگر نمی‌توان برای او کاری انجام داد و بسیاری از انسان‌ها به‌سادگی این عنوان را می‌پذیرند و گمان می‌کنند که سرنوشتشان چنین بوده و در نتیجه پذیرش این برچسب، مسیر زندگی‌شان دگرگون می‌شود. آن‌ها هیچ‌گاه لذت واقعی زندگی را لمس نمی‌کنند و این جریان بزرگ‌ترین تراژدی بشری است، اما به عقیدهٔ نویسنده انسان با توانایی‌های طبیعی بسیاری به دنیا می‌آید و نوزاد آدم می‌تواند برای بقا به شکلی شگفت‌انگیز خودش را با محیط‌هایی کاملاً متفاوت سازگار کند و متناسب با آن محیط‌ها توانایی‌های گوناگون و تازه‌ای به دست آورد. تجربهٔ ۳۰سالهٔ نویسنده در آموزش درست بودن این دریافت را نشان داده است. او با تکیه بر تجربه‌های خود بیان کرده است که بسیاری از کودکان در محیطی بزرگ می‌شوند که مانع رشدشان است و به آن‌ها آسیب می‌رساند و توضیح معمول بر ناتوانی حاصل از این محیط بد این است که آن‌ها این‌گونه زاده شده‌اند و فراد هم این داوری را می‌پذیرند. شینیچی سوزوکی در کتاب حاضر دربارهٔ چگونگی شکوفا کردن استعدادهای انسانی نوشته و توضیح داده که چگونه هر کودک معمولی می‌تواند به انسانی ستایش‌برانگیز تبدیل شود. 

خواندن کتاب پرورده با عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به کسانی که می‌خواهند شکوفایی استعدادهای خود را با روشی نو تجربه کنند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پرورده با عشق

«باز هم همان پرسش قدیمی: چرا همه بچه‌ها مهارتی شگفت‌انگیز در صحبت کردن به زبان مادری دارند؟ راز نهفته در این موضوع چگونگی پرورش یافتن برای بروز این استعداد است. این روزها مدرسه‌ها به روش خودشان در پی تعلیم و تربیت بچه‌ها هستند اما چندان نتیجه خوبی نمی‌گیرند. پس لابد مشکلی وجود دارد. من بعد از یک دوره تجربی سی‌ساله شدیدا باور دارم که ایراداتی جدی در نظام‌های آموزشی آن‌ها وجود دارد. در مدرسه‌ها با تأکید بی‌مورد بر پاره‌ای روش‌های نادرست (آموزش طوطی‌وار و بدون عمق) ساختار کلی رشد کودکان در دوران تحصیل نادیده گرفته می‌شود. تا امروز هیچ تحقیق قابل‌توجهی در باب این‌که اصلاً ما چگونه مهارت‌هایمان را به دست می‌آوریم صورت نگرفته است. کلمه اجوکیشن (پرورش یا آموزش و پرورش) در زبان انگلیسی از ریشه اِدیوس به وجود آمده که طبق دیکشنری فشرده آکسفورد۱۶۰ بار دو معنی را به دوش می‌کشد: نخست بیرون کشیدن و سپس پروردن یک پتانسیل یا استعداد خفته و پنهان. اما در مدرسه‌ها بیش‌تر روی آموزش از نوع اینستراکشن (شاید مفهومش چیزی را تنها با دستور و از موضع بالاتر یاد دادن باشد) تأکید می‌شود و کم‌تر کسی در صدد است که جوهره درونی همه بچه‌ها را بیرون بکشد و با حوصله بپرورد و در واقع معنی اصلی اجوکیشن به‌کلی فراموش شده است.

حتی بچه‌ها در دوره ابتدایی هم تنها این‌گونه پرورده می‌شوند. معلمان آن‌ها را در معرض اطلاعاتی خاص قرار می‌دهند و پس از آن دانش‌آموزان مورد حمله و بمباران پی‌درپی امتحان‌ها قرار می‌گیرند و برای فهمیدن این‌که چه میزان از گفته‌ها در خاطرشان مانده آزموده می‌شوند. حاصل این آزمون‌ها هم برای آن‌ها بیانیه‌هایی بسیار سرنوشت‌ساز است: «این بچه بسیار بااستعداده!... این یکی ای! نیاز به هشدار و تذکره داره!... اوه! مخ این بچه خوب کار نمی‌کنه!»

درجه‌بندی توان بچه‌ها با این آزمون‌ها ممکن نیست. این آزمون‌ها فقط میزان فهم و حافظه دانش‌آموزان را نسبت به موضوعی خاص نشان می‌دهند. معمولاً تمرکز این امتحان‌ها بر این است که بچه‌ها چه چیزهایی را نمی‌فهمند و این کاملاً اشتباه است. در واقع این آزمون‌ها بیش از این‌که نشانگر توان بچه‌ها باشند توانایی معلم‌ها در آموختن را نمایان می‌کنند. اما متأسفانه امروز در سیستم‌های آموزشی موجود همواره بچه‌ها هستند که با امتحان‌ها درجه‌بندی می‌شوند.

فرستادن کودک به دبستان نباید به این معنی باشد که «ما می‌خواهیم توانایی‌هایش را با نگاهی به نتیجه امتحان‌ها بسنجیم». اما بدبختانه امروز گویی که در مدرسه‌ها هیچ کاری ندارند جز آزمودن پی‌درپی بچه‌ها و بزرگ‌ترها با آزمون‌های نادرست و قضاوت و درجه‌بندی کردن آن‌ها بر همان مبنا. به نظر من این شیوه کاملاً اشتباه است.»