کتاب زیباشناسی

کتاب زیباشناسی به‌قلم کریستوفر کول وانت با ترجمهٔ نسترن صارمی را انتشارات شیرازه کتاب ما منتشر کرده است. این کتاب به تشریح مفهوم زیبایی شناسی و تاریخچهٔ آن می‌پردازد.

درباره کتاب زیباشناسی

چرا چیزی یا کسی در نظر ما زیباست و چیز یا کس دیگری نازیبا؟ معیار و میزان تشخیص زیبایی چیست و چگونه می‌توان به اندیشهٔ سازمان‌یافته‌تری دربارهٔ آن رسید؟ کتاب پیش‌ رو تلاشی است برای تشریح مفوم زبیاشناسی و تاریخچهٔ آن.

خواندن کتاب زیباشناسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به مطالعه در باب نظریات و مکاتب فلسفی از خواندن این کتاب سود خواهند برد.

بخشی از کتاب زیباشناسی 

«زیباشناسی چیست؟

زیباشناسی (Aesthetics) صورت جمع زیباشناسی از واژهٔ یونانی استتیکوس مشتق شده که به معنای ادراک‌پذیر بودن اشیاء برای حواس است. در قرن هجدهم زیباشناسی (استتیک) به شاخه‌ای از فلسفه تبدیل شد. فیلسوف آلمانی الکساندر گوتلیب بومگارتن (٦٢-١٧١٤) نخستین بار در سال ۱۷۳۵ این واژه را در تأملاتی دربارهٔ شعر به کار برد بومگارتن پس از آن در ۱۷۵۰، رسالهٔ ناتمام خود را استتیکا نامید. امروزه اغلب با مشتقات واژهٔ استتیک در شکل سلبی آن مواجه هستیم: آنستتیک (aneasthetics) ماده‌ای است که موجب بی‌حسی و عدم احساس درد می‌شود. استتیک حوزه‌ای تخصصی از پژوهش است که به ادراک و تجربهٔ احساسی می‌پردازد. استتیک نه‌تنها در نسبت با فلسفه که در پیوند با طراحی و مد نیز به کار می‌رود. طراح یک ماشین به استتیک آن اشاره می‌کند یا یک طراح داخلی از این واژه برای ارجاع به ظاهر و سبک و سیاق طراحی‌هایش استفاده می‌کند. به همین سیاق واژهٔ استتیک یا همان زیباشناسی در رابطه با هنر نیز برای توصیف حساسیت (sensibility) و سبک کار یک هنرمند به کار می‌رود.  واژه استت یا زیباشناس که با استتیک هم‌ریشه است به فردی اشاره می‌کند که در درک و شناخت از چیستی زیبایی تبحر بالایی دارد. اسکار وایلد که زندگی و کارش را وقف عشق به هنر و زیبایی کرده بود را اغلب یک استت یا زیبایی‌شناس می‌خوانند. وایلد بر این باور بود که هنر را باید تنها به خاطر خودش و نه هیچ هدف یا کارکرد دیگری داوری کرد. وایلد کوشید تا قلمرو تجربهٔ استتیکی - ادراک زیبایی را از ارزش‌های فایده‌گرایانه‌ای که از اقتصاد سرمایه‌داری تغذیه می‌کنند جدا کند. سنت زیباشناسی فلسفهٔ قاره‌ای از وایلد هم فراتر رفت با طرح این پرسش که آیا می‌توان تجربه را بازنمایی کرد یا آن را به یک ارزش اخلاقی نسبت داد.»