کتاب چالش های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی

کتاب چالش های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی نوشتۀ ای. کارلوس رودریکس و مرچان السو مارینو کارسیا و ترجمۀ خاطره مختاری و مجتبی بنی اسدی است و انتشارات مانی آن را منتشر کرده است. در این کتاب به بررسی و تحلیل کامل مطالعات اخیر در رابطه با آسیب‌های اندام فوقانی پرداخته شده است و دیدگاه‌های مختلف در مورد موضوعات مورد مناقشه در این زمینه بررسی شده است.

درباره کتاب چالش های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی

ارتوپدی، رشته‌ای است از علم پزشکی که به مطالعه و درمان بیماری‌های اندام‌های حرکتی و ستون فقرات ازطریق روش‌های طبی یا جراحی یا توان‌بخشی می‌پردازد. ارتوپدی با مشکلات دستگاه ماهیچه‌ای - اسکلتی سروکار دارد. جراحان ارتوپدی از روش‌های جراحی و غیرجراحی برای درمان این موارد استفاده می‌کنند: ترومای عضلانی - اسکلتی، بیماری‌های نخاعی، آسیب‌های ورزشی، بیماری‌های زوال، عفونت‌ها، تومورها و اختلالات مادرزادی.
بسیاری از پیشرفت‌ها در جراحی ارتوپدی، ناشی از تجربیات دوران جنگ است. در میدان‌های نبرد قرون وسطی، آسیب‌دیدگان با نوار زخم‌های آغشته به خون اسبان درمان می‌شدند، این نوارها خشک می‌شدند، گرچه هنوز غیربهداشتی بوده، برای شکسته‌بندی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در اصل، اصطلاح ارتوپدی به معنای تصحیح بدشکلی‌های عضلانی - اسکلتی در کودکان بوده‌ است. نیکولاس آندری، استاد پزشکی در دانشگاه پاریس، این اصطلاح را اولین بار در کتابش با همین موضوع در سال ۱۷۴۱ معرفی کرد. او از تمرینات بدنی، مهارت دستی و شکسته‌بندی در درمان بدشکلی‌های کودکان دفاع می‌کرد. بیماران را مستقیماً خطاب قرار می‌داد، در حالی که برخی از موضوعات آن برای ارتوپدهای امروزی آشناست، در این کتاب به بررسی و تحلیل برخی از بحث‌های مهم در جراحی ارتوپدی اندام فوقانی پرداخته شده است. مشکلات شانه، آسیب‌های استخوان بازو، آسیب‌شناسی آرنج و در نهایت مشکلات مچ دست مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. فصول کتاب چالش‌های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی توسط کارشناسان در موضوعات مربوطه نوشته شده است و زیر نظر دکتر مجتبی بنی اسدی متخصص جراحی استخوان و مفاصل ترجمه شده است. 

خواندن کتاب چالش های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای جراحان ارتوپد مفید است.

بخشی از کتاب چالش های جراحی ارتوپدی اندام فوقانی

«شکستگی های پروگزیمال استخوان بازو ۵ درصد از شکستگی های بزرگسالان را به خود اختصاص می‌دهد و از نظر فراوانی دومین شکستگی در اندام فوقانی است. این نوع از شکستگی‌ها با پوکی استخوان مرتبط هستند و با نرخ تقریبی ۷۵٪ در افراد بالای ۶۰سال ظاهر می‌شوند. شیوع کلی این نوع از شکستگی‌ها ۴۰مورد در ۱۰۰۰۰۰ بیمار است و به دلیل پیری جمعیت و افزایش امید به زندگی، پیش بینی می‌شود که در ۱۰سال آینده بروز آن سه برابر شود. لازم به‌ذکر است که این شکستگی‌ها کیفیت زندگی را مختل می‌کند و استقلال بیماران را کاهش می‌دهد. بنابراین به یک نگرانی برای سلامت عمومی تبدیل شده است. بسیاری از مطالعات سعی در ایجاد پروتکل‌هایی برای بهبود مدیریت آنها دارند...»