کتاب پس از انقلاب؟

کتاب پس از انقلاب؟ (اقتدار در جامعه‌ای نیک) نوشتهٔ رابرت ا دال و ترجمهٔ فریبرز مجیدی است. نشر قطره این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب پس از انقلاب؟

کتاب پس از انقلاب؟ (اقتدار در جامعه‌ای نیک) در سال ۱۹۷۰ میلادی منتشر شده است. این کتاب حاوی یک متن درسی دربارهٔ ساختار منطقی دموکراسی است. رابرت ا دال در سال ۱۹۸۶ کتابی نوشت با عنوان «دموکراسی، آزادی، برابری». مضمون بخش عمدهٔ مطالب این کتاب نشان می‌دهد که این نویسنده به موضوع‌های نخستین نوشته‌های خود بازگشته است. او در کتاب «پیشگفتاری بر دموکراسی اقتصادی» (۱۹۸۵) از تعاونی‌های کارگری و سایر شکل‌های مالکیت کارکنان که هر دو موقعیت‌هایی را برای گسترش مشارکت و توسعهٔ اساس اقتصادی مساوات‌طلبانه برای حکومت فراهم می‌آورد، دفاع می‌کند. کتاب «پس از انقلاب؟» به قلم این نویسنده در چهار فصل نوشته شده است. عنوان این فصل‌ها به‌ترتیب عبارت است از «سه معیار برای سنجش اقتدار» و «انواع اقتدار دموکراتیک» و «دموکراسی و بازارها» و «از اصول تا مسائل». 

خواندن کتاب پس از انقلاب؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران علوم اجتماعی و علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره رابرت دال

رابرت دال در سال ۱۹۱۵ در ایالت آیووا به دنیا آمد. او یکی از پیشگامان نظریه‌پردازی در زمینهٔ دموکراسی به شمار می‌رود. تحصیلات دورهٔ کارشناسی را در دانشگاه واشنگتن گذراند و برای گذراندن دورهٔ دکتری وارد دانشگاه ییل شد. در سال ۱۹۴۰ به استخدام وزارت کشاورزی درآمد. در سال‌های ۱۹۴۴  ۱۹۴۵ در خدمت ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا قرار داشت و از آن پس بر آن شد تا صرفاً به پژوهش و نگارش بپردازد. «برنامه‌های سوسیالیستی و سیاست دموکراتیک» عنوان پایان‌نامهٔ دکتری او بود. او بیشتر دوران کار تدریس علمی خود را در دانشگاه ییل گذراند؛ در ۱۹۶۴ صاحب کرسی استادی «استرلینگ» بود و در سال ۱۹۸۶ بازنشسته شد. در دانشگاه ییل با برجسته‌ترین افراد هیئت‌علمی علوم سیاسی از جمله «چارلز لیندبلوم»، «رابرت لین»، «هَرولد لَسکی» و «کارل داچ» همکاری کرد. طی هشت سال سه کتاب نوشت با نام‌های «سیاست، اقتصاد، و رفاه» (۱۹۵۳ و با همکاری «لیندبلوم»)، «پیشگفتار بر نظریهٔ دموکراتیک» (۱۹۵۶)، «چه کسی حکومت می‌کند؟» (۱۹۶۱). در کتابی با عنوان «پولیارشی» (به‌معنای «همگان‌سالاری» یا «حکومت عده‌ای زیاد»)، رابرت دال به توصیف اوضاع و احوال تاریخی، اقتصادی و فرهنگی‌ای پرداخته است که سرچشمهٔ ثبات دموکراسی به شمار می‌رود. «دموکراسی، آزادی، برابری» و «پیشگفتاری بر دموکراسی اقتصادی» و «پس از انقلاب؟» از دیگر آثار مکتوب رابرت ا دال است. او در سال ۲۰۱۴ میلادی درگذشت.

بخشی از کتاب پس از انقلاب؟

«پذیرفتن این فرض که شخص می‌تواند از اصولی با همان کلّیت اصولی که من مطرح کرده‌ام مستقیماً به‌سوی یک برنامهٔ عمل پیش رود از اوج سادگی او حکایت می‌کند، زیرا عمل هوشمندانه نه‌تنها مستلزم اصول کلی است، بلکه به شناخت اوضاع و احوال عینی نیز نیاز دارد. اصول موجب می‌شوند که جهت‌گیری مشخص شود، نه مسیر حرکت؛ قطب‌نما به دست آید نه یک نقشه. توافق بر سرِ اصول، کار گفت‌وگو را آسان می‌کند، اما خودبه‌خود موجب نمی‌شود که بر سر نتیجه‌گیری‌ها توافق حاصل گردد.

یافتنِ حدّ مطلوبی از تعادل در میان معیارهای «گزینش شخصی»، «شایستگی»، و «صرفه‌جویی» را به‌سختی می‌توان فرایندی کاملاً هماهنگ به شمار آورد. آن را جهشی یکباره به درون اوتوپیای پایدار نیز نمی‌توان دانست. نظم‌بندی‌هایی که امروزه در مطلوب‌ترین حد به‌نظر می‌رسند مدتی بعد در درجهٔ پایین‌تری به‌نظر خواهند رسید، یا به‌این‌دلیل که دستخوش تغییر شده‌اند ــ اگرچه پوستهٔ بیرونی شکل‌ها باقی می‌ماند ــ یا به سبب آنکه چشم‌اندازها تغییر کرده‌اند، مثل زمانی که هزینه‌هایی که اکنون نادیده گرفته می‌شوند یا تحمل‌پذیر جلوه می‌کنند بعداً ملاحظه می‌شود که از میزان سودها و مزایا فراتر می‌روند.

هر کوششی برای سنجیدن و ارزیابی کردن نهادهای یک کشور ــ هر کشوری ــ در برابر معیارهای «گزینش شخصی»، «شایستگی»، و «صرفه‌جویی» محدود است به پیش آمدن برخی انحراف‌های کمابیش دلخراش از یک حدّ مطلوب، و به نوعی از توصیه‌های من، برای رسیدن به یک حدّ مطلوب. نداشتن مجال، و بهتر است گفته شود فقدان صلاحیت، به من امکان نمی‌دهد که دربارهٔ اموری همانند همهٔ مسائل و مشکلاتی که این معیارها پدید می‌آورند به بحث پردازم. بااین‌حال، مایلم سه مسئله‌ای را ذکر کنم که دارای جاذبهٔ فراوانی به‌نظرم می‌رسند.

اگر در بحث راجع به این امور چنین می‌نماید که من ایالات متحد را به‌طور خاص در نظر دارم، این امر نه فقط به دلیل آن است که آمریکا کشوری است که به بهترین وجه آن را می‌شناسم و خود ر ا به گذشته، اکنون، و آینده‌اش به عمیق‌ترین نحو وابسته می‌دانم، بلکه همچنین به دلیل آن است که این کشور امکان داده است که انحرافات بزرگی از اصولِ معقولِ اقتدار روی دهند، بی‌آنکه با چالش عمومی چندانی همراه باشند.»