کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید

کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید نوشتهٔ کارلا نومبرگ و ترجمهٔ وجیهه فرشی و نجمه فرشی و ویراستهٔ شهین خاصی است و کتاب کوله پشتی آن را منتشر کرده است. راهبردهایی مؤثر برای والدین مضطرب در این کتاب آمده است.

درباره کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید

شما از دست کودکانتان عصبانی می‌شوید، به آنها تشر می‌زنید و بر سرشان فریاد می‌کشید. بیشتر از آنچه بدان اعتراف می‌کنید، کج‌خلق شده‌اید و در برابرشان واکنش‌های عصبی نشان می‌دهید. می‌دانید که دوست دارید چگونه پدرومادری باشید؛ می‌خواهید آرام‌تر بوده و بر خود مسلط باشید، اما هرچه تلاش می‌کنید، بازهم عصبانی می‌شوید.

کارلا نومبرگ در کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید بی‌آنکه هیچ‌چیز درمورد شما و خانواده‌تان بداند و یا خبر داشته باشد به چه سبکی عصبانیت خود را بروز می‌دهید، شش واقعیت را به شما می‌گوید که کمتر احساس شرمساری کرده و به‌جای عصبانیت، خود را توانمندتر از پیش حس کنید.

فصل اول: چرا عصبانی می‌شوید؟

فصل دوم: چگونه خشم خود را مهار کردم؟

فصل سوم: نوع عصبانیتتان را بشناسید: شناخت دکمه‌های اعصاب و علل تحریک‌پذیری

فصل چهارم: کمتر کار کنید تا کمتر عصبانی شوید

فصل پنجم: اگر می‌خواهید عصبانی نشوید، این اقدامات را انجام دهید (بخش اول)

فصل ششم: اگر می‌خواهید عصبانی نشوید، این کارها را انجام دهید (بخش دوم)

فصل هفتم: کمی از کودکانتان فاصله بگیرید تا از دستشان عصبانی نشوید

فصل هشتم: آنچه انتظارش را می‌کشیدید: دقیقاً چگونه عصبانی نشویم؟

فصل نهم: پس از توفان عصبانیت

خواندن کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به همهٔ پدران و مادران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب چطور از دست کودکانتان سر به بیابان نگذارید

«عصبانیت در برابر کودکان شیوه‌های مختلفی دارد که برخی از آنها بدتر از سایرین هستند. خصوصاً توهین و تهدید، مانند هر نوع دعوا و خشونت فیزیکی (مانند کتک و سیلی زدن، اردنگی زدن یا پرتاب اشیا) آسیب بسیاری به کودکان می‌زنند. این قسم خشونت‌ها شاید بخشی از فرهنگی باشند که در آن بزرگ شده‌اید یا میان پدرومادرهای جامعهٔ شما عمومیت داشته باشند. شاید هم اولین تجربهٔ شما باشند. درهرصورت، اگر چنین خشونت‌هایی در خانهٔ شما رخ می‌دهند، حتماً باید به آنها خاتمه دهید. پیش از هرچیز، دست از سرزنش خود و احساس شرمساری بردارید. بله، خشونت خانگی مسئلهٔ مهمی است؛ اما اگر کمی خود را ببخشید و با خود مهربان‌تر باشید، زودتر می‌توانید از دیگران و خود کمک بگیرید و تغییرات بزرگی ایجاد کنید. شما تنها پدرومادری نیستید که فرزندش را کتک زده است، هرچند معنایش این نیست که کارتان ایرادی نداشته است. می‌توانید پدرومادر بهتری باشید، قول می‌دهم. شاید به‌تنهایی از پس چنین کاری برنیایید که معنایش این نیست پدرومادری شکست‌خورده هستید. تنها معنای آن این است که گیج و سرگشته‌اید. در وهلهٔ اول، لازم است با فردی که به او اعتماد دارید صحبت کنید؛ مثلاً یک دوست، عضوی از خانواده، دکتر یا پزشک، درمانگر، مشاور، راهنما، کشیش یا مرشد معنوی. احتمالاً برایتان لذت‌بخش و آسان نیست که در این‌باره صحبت کنید، اما باید چنین کاری را انجام دهید. حتماً می‌توانید.»