کتاب فوت و فان

کتاب «فوت و فان» نوشتۀ عباس احمدی (شاطرعباس قمی) است و  انتشارات سوره مهر آن را منتشر کرده است. 

درباره کتاب فوت و فان

طنز مکتوب پارسی قدمتی هزارساله دارد. امروزه و به‌خصوص در دههٔ اخیر، باتوجه‌به تولید و پخش برنامه‌های تلویزیونی با محوریت شعر طنز و البته نیاز مردم به اندکی حال خوب جهت رفع افسردگی‌ها و گرفتاری‌هایی که با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند، تمایل به شعر طنز و اجرای شفاهی آن افزایش پیدا کرده است. این یعنی طنزنویسی هم مخاطبان بسیاری دارد و هم بسیار از جوانان هم باتوجه‌به در‌اختیار‌داشتن شبکه‌های اجتماعی وارد فضای شعر طنز شده و خود را محک می‌زنند. اینجاست که هدایت و راهنمایی آن‌ها برای قرارگرفتن در مسیر درست و تقویت استعدادهای طنزنویسی و طنزسرایی ضروری می‌شود.

جدای از بخش استعداد ذاتی برای شاعری و شعر طنز که اصلی‌ترین بخش هم هست، خلأ منابع اطلاعاتی مناسب در حوزۀ شعر طنز احساس می‌شود. این کتاب که می‌توان آن را درس‌نامه هم‌نام گذاشت، کمک بزرگی برای شاعران و طنزپردازان جوان است. کم‌حجم‌بودن و کاربردی‌بودن آن به جذابیت کتاب افزوده است. زبان ساده و روان کتاب و پرهیز از واردشدن به مسائل تخصصی باعث شده تا برای همۀ علاقه‌مندان به طنزنویسی مفید و کاربردی باشد.

کتاب فوت و فان ۳ فصل دارد. فصل اول خلاصه‌ای از مباحث نظری و تعاریف مرتبط با طنز است مثل تعاریفی از گونه‌های طنز. در فصل دوم نکته‌های کاربردی طنزسرایی، شگردهای بلاغی همراه با مثال بیان شده است. در فصل سوم نویسنده ۳۲ قطعه از اشعار طنز و ۱۸ قطعه رباعی موفق از شاعران و طنزپردازان معاصر را گردآوری کرده است و برای هرکدام توضیحی دربارۀ شگردهای طنزسرایی و خصوصیات برجستهٔ اثر ارائه کرده است.

خواندن کتاب فوت و فان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران شعر طنز و جوانان علاقه‌مند به فعالیت در حوزۀ طنزنویسی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره عباس احمدی

عباس احمدی ۳۰ آذر ۱۳۵۷ در تهران متولد شد. او در رشتۀ منابع طبیعی تحصیل کرد و عضو هیئت‌علمی دانشگاه آزاد است. او علاوه‌بر شعر طنز در زمینۀ اشعار آیینی هم فعالیت کرده است. عباس احمدی هر ماه محفل قمپز را در استان قم برگزار می‌کند. «جمله‌های معترضه»، «پایین پای دریا» و «چای چوپان» آثار موفق او به‌شمار می‌روند.

بخشی از کتاب فوت و فان

«چند تعریف به‌دردبخور و علمی از طنز: علی‌اصغر حلبی: طنز به معنی به مسخره از فردی یا جمعی سخن گفتن و استهزا کردن است و در اصطلاح ادبی نوعی از آثار ادبی که در برشمردن زشتی‌ها و رذایل فردی یا جمعی و آگاهانیدن مردم از آن‌ها می‌کوشد.

محمدرضا اصلانی: در اصطلاح ادبی، طنز به نوع خاصی از آثار منظوم یا منثور ادبی گفته می‌شود که اشتباهات یا جنبه‌های نامطلوب رفتار بشری، فسادهای اجتماعی- سیاسی، یا حتی تفکرات فلسفی را به شیوه‌ای خنده‌دار به چالش می‌کشد.

حسین بهزادی اندوهجردی: شیوهٔ خاص بیان مفاهیم تند اجتماعی و انتقادی و سیاسی و طرز افشای حقایق تلخ و تنفرآمیز ناشی از فساد و بی‌رسمی‌های فرد یا جامعه که دم زدن از آن‌ها به صورت عادی یا به طور جدی ممنوع و متعذر باشد در پوششی از استهزا و نیشخند، به‌منظور نفی و برافکندن ریشه‌های فساد طنز نامیده می‌شود.

قهرمان شیری: طنز به تمام آثاری اطلاق می‌شود که در آن‌ها با استفاده از انواع فنون رایج ادبی معایب و مفاسد اجتماعی به طعن و تمسخر گرفته شود. در طنز، برخلاف کمدی، که در آن خنده نهایت و هدف است، خنده وسیله‌ای برای بیان مطالب است.

ابوالفضل زرویی نصرآباد: طنز بیان تلخکامی‌ها به زبان شیرین، کنایی، نشاط‌آور، و منصفانه است.

یحیی آرین‌پور: طنز عبارت از روش ویژه‌ای در نویسندگی است که، ضمن به دست دادن تصویر هجوآمیز از جهات زشت و منفی و ناجور زندگی، معایب و مفاسد جامعه و حقایق تلخ اجتماعی را به صورتی اغراق‌آمیز نمایش می‌دهد.

دکتر شفیعی کدکنی: تصویر هنری اجتماع نقیضین و ضدین که هر قدر تضاد و تناقض آشکارتر باشد و از سوی دیگر گوینده در تصویر اجتماع آن‌ها موفق‌تر، طنز به حقیقت هنری‌اش نزدیک‌تر می‌شود.»