کتاب تقدیر هنر

کتاب تقدیر هنر نوشتهٔ جی. ام. برنستین و ترجمهٔ صابر دشت آرا است. نشر چشمه این کتاب را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب تقدیر هنر

کتاب تقدیر هنر از بیگانگی زیباشناختی (از کانت تا دریدا و آدورنو) سخن گفته است. این کتاب در ۵ بخش به روایت ماجرای بیگانه‌شدن هنر از حقیقت پرداخته و بر نقد سوم کانت تمرکز کرده است. نویسنده در پی آن است که ارتباط میان حقیقت و هنر مدرن را شناسایی کرده و نشان دهد که چرا و چگونه هنر مدرن، رشتهٔ پیوند میان خود و حقیقت را از هم گسسته است. جی. ام. برنستین برای پاسخگویی به این پرسش، به‌سراغ کتاب «نقد قوهٔ حکم»، اثر ایمانوئل کانت رفته و تفاسیر جدیدی را از نوشته‌های این فیلسوف ارائه کرده است. گفته شده است که بازخوانی‌ای که در این کتاب از اندیشه‌های کانت شده، با قرائت‌های سنتی سایر مؤلفان تفاوت‌های بسیار دارد. نویسنده با دیدگاه بدیع خود، آثار و افکار هایدگر، دریدا و آدورنو را نیز بررسی کرده است. مقصود برنستاین از چنین بررسی‌هایی این است که ببیند آیا هنر می‌تواند نمایش‌دهندهٔ حقیقت باشد و آیا می‌توان ارتباطی میان هنر با اخلاق و عقلانیت یافت؟ یا اینکه هنر اساساً با این موضوعات فاصلهٔ بسیاری دارد و نمی‌توان هیچ‌گونه پیوندی میان آن با حقیقت، عقلانیت و اخلاق متصور شد؟

خواندن کتاب تقدیر هنر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد ماهیت هنر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تقدیر هنر

«در تمامی تأملاتی که تا به این‌جا داشته‌ایم، مدام به این نکته برخورده‌ایم که فهم مسئلهٔ هنر مستلزم اندیشیدن به مدرنیته است. حتی در کار کانت نیز این مطلب را مشاهده کردیم که تقریر زیباشناسی، و دست‌یابی به فهمی از هنر و زیباشناسی که از فهم معطوف به نظریه و عمل (ِ اخلاقی) مستقل و متمایز باشد، ضرورتاً رجوع به نوعی زمانهٔ پیشاانتقادی را لازم می‌آورد. چنان ضرورتی همواره به قوت خود باقی می‌ماند، حتی اگر فرضیهٔ یادبودمدارانه را کنار بگذاریم و تصور زمانهٔ پیشاانتقادی را محصول نوعی اختلاط مقولی، یا نوعی ابهام نهفته در مفاهیم به کاررفته، قلمداد کنیم. اما لازمهٔ فهم مسئلهٔ هنر صرفاً ارائهٔ شرحی دربارهٔ مدرنیته نیست، بلکه آن‌چه لازم است عبارت است از پرداختن به تصور کمابیش مشخصی از مدرنیته، یعنی همان تصوری که رشتهٔ هدایتگر آن در افتراق مقولیِ کانتی‌ای یافت می‌شود که میان حقیقت، ارزش اخلاقی و تأمل زیباشناختی ایجاد شده است. بازگشت تلافی‌جویانهٔ آنتی‌نومی‌ها و معضلهٔ فلسفهٔ انتقادی در تحلیل‌های هایدگر و دریدا به‌روشنی این معنا را القا می‌کند که مفهوم کلی‌ای همچون متافیزیک، برای ترسیم آن‌چه زیباشناسی را به دردسر می‌اندازد، کفایت نمی‌کند ــ ولو این نکته را پذیرفته باشیم که دست‌کم، جابه‌جایی‌های ساختاری‌ای که به یاری ایدهٔ متافیزیکِ حضور گرد یکدیگر نشانده می‌شوند، اموری حایز اهمیت‌اند. بدین اعتبار، آدورنو نیز به متافیزیک حضور، به فروکاستن تفاوت و دیگری به اینهمانی و امر یکسان، توجه دارد. تفکر مبتنی بر اینهمانی نام دیگری است برای متافیزیک. اما پشت‌سر گذاشتن یا کنار زدنِ تفکر مبتنی بر اینهمانی، در معنای مضیق کلمه، آن چیزی نیست که آدورنو خواهان آن است؛ در عوض، او نگاه خود را بر صورت‌بندی خاصی از تفکرِ مبتنی بر اینهمانی متمرکز می‌کند، یعنی آن صورت‌بندی‌ای که در فلسفهٔ انتقادی کانت به صحنه آمده است.»