کتاب عرفان مثنوی

کتاب عرفان مثنوی اثری است که با گردآوری و انتخاب مهدی انصاری قمی و به همت انتشارات امیرکبیر منتشر شده است. این کتاب، منتخبی از اشعار و آموزه‌های مثنوی معنوی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مولوی را با نگاه و تلخیص علامه فیض کاشانی، یکی از برجسته‌ترین عالمان و عارفان شیعه، ارائه می‌دهد. عرفان مثنوی با هدف آشنایی عمیق‌تر با مفاهیم عرفانی، اخلاقی و معنوی مثنوی و نیز پیوند آن با آموزه‌های اسلامی و شیعی تدوین شده است. این اثر نه‌تنها به انتخاب و گلچین اشعار، بلکه به شرح و تحلیل آن‌ها از منظر فیض کاشانی می‌پردازد و تلاش می‌کند پلی میان عرفان مولوی و سنت فکری شیعه برقرار کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب عرفان مثنوی

کتاب عرفان مثنوی با محوریت اشعار و اندیشه‌های مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مولوی و با انتخاب و تلخیص علامه فیض کاشانی، به بررسی و تبیین مفاهیم عرفانی، اخلاقی و معنوی مثنوی می‌پردازد. این کتاب در قالب گزیده‌ای از اشعار و حکایات مثنوی، تلاش کرده است تا آموزه‌های عمیق عرفانی را با نگاه انتقادی و تحلیلی فیض کاشانی بازخوانی کند. ساختار کتاب بر پایه انتخاب بخش‌هایی از شش دفتر مثنوی است که با توضیحات و تعلیقات فیض کاشانی همراه شده و به خواننده امکان می‌دهد با لایه‌های مختلف معنایی و تفسیری این اثر سترگ آشنا شود. در این کتاب، علاوه‌بر پرداختن به زندگی و سلوک مولوی، به جایگاه و نقش امام علی (ع) و اهل بیت در اندیشه مولوی و نیز پیوندهای میان عرفان اسلامی و آموزه‌های شیعی توجه ویژه‌ای شده است. عرفان مثنوی نه‌تنها به بیان داستان‌ها و تمثیل‌های مثنوی می‌پردازد، بلکه تلاش کرده است تا پیام‌های اخلاقی، اجتماعی و معرفتی آن را نیز برجسته کند و مخاطب را به تأمل در معنای زندگی، عشق الهی و سلوک انسانی دعوت کند.

خلاصه کتاب عرفان مثنوی

کتاب عرفان مثنوی با انتخاب و تلخیص علامه فیض کاشانی، بخش‌هایی از مثنوی معنوی مولوی را گردآوری و با توضیحات و تحلیل‌هایی از منظر عرفان اسلامی و شیعی همراه کرده است. این کتاب با رویکردی تحلیلی، به مفاهیم بنیادین مثنوی مانند عشق الهی، سلوک عرفانی، حقیقت انسان، جایگاه امام علی (ع) و اهل بیت، و نیز رابطه انسان با خدا و جهان می‌پردازد. در بخش‌هایی از کتاب، زندگی و سیر تحول فکری مولوی از دوران کودکی تا آشنایی با شمس تبریزی و تأثیر این دیدار بر اندیشه و شعر او شرح داده شده است. همچنین، به نقش و جایگاه امام علی (ع) در اشعار مولوی و نگاه ویژه او به واقعه کربلا و شخصیت امام حسین (ع) پرداخته شده است. کتاب، ضمن بیان داستان‌ها و حکایات آموزنده مثنوی، به تحلیل مفاهیم اخلاقی و عرفانی آن‌ها می‌پردازد و تلاش می‌کند نشان دهد که عشق، ایثار، گذشت و جست‌وجوی حقیقت، محور اصلی سلوک انسانی در نگاه مولوی است. فیض کاشانی با انتخاب و شرح این اشعار، پیوند میان عرفان مولوی و آموزه‌های شیعی را برجسته ساخته و خواننده را به تأمل در ابعاد مختلف معرفت و معنویت دعوت کرده است.

چرا باید کتاب عرفان مثنوی را بخوانیم؟

عرفان مثنوی اثری است که با تلفیق نگاه عمیق مولوی و تحلیل‌های فیض کاشانی، فرصتی برای آشنایی با لایه‌های پنهان و آشکار عرفان اسلامی فراهم می‌کند. این کتاب با گزینش و شرح بخش‌هایی از مثنوی، مفاهیمی چون عشق الهی، حقیقت انسان، جایگاه امام علی (ع) و اهل بیت، و نیز رابطه انسان با خدا را به‌گونه‌ای ملموس و قابل تأمل مطرح کرده است. خواندن این کتاب به مخاطب کمک می‌کند تا با اندیشه‌های مولوی و فیض کاشانی، نه‌تنها از منظر ادبی و عرفانی، بلکه از زاویه اخلاقی و اجتماعی نیز آشنا شود و دریچه‌ای نو به سوی معنویت و سلوک انسانی بگشاید. همچنین، این اثر برای کسانی که به دنبال فهم عمیق‌تر از پیوند میان عرفان و آموزه‌های شیعی هستند، منبعی ارزشمند به‌شمار می‌آید.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن عرفان مثنوی به علاقه‌مندان عرفان اسلامی، پژوهشگران حوزه ادبیات و فلسفه، دانشجویان علوم انسانی، و کسانی که دغدغه معنویت، اخلاق و سلوک انسانی دارند پیشنهاد می‌شود. همچنین، به کسانی که به دنبال شناخت پیوند میان اندیشه‌های مولوی و آموزه‌های شیعی هستند، این کتاب توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب عرفان مثنوی

«عشق‌هایی کز پی رنگی بود عشق نبود عاقبت ننگی بود مقصود و جمال‌پرستی و مستی از بادۀ صورت نیست، او دنبال حقیقت و جان معنی است، صورت‌پرستی را بت‌پرستی می‌داند و می‌گوید: از قدح‌های صور کم باش مست تا نگردی بت‌تراش و بت‌پرست به‌نظر عبدالباقی گولپینیارلی، مولوی برای تکامل انسان، عشق را از اوصاف الهی می‌داند. و معتقد است انسان بر هرکس و هر چیزی که عشق‌ورزی کند، این عشق فی‌الواقع بر «هستی مطلق» است. و در بیان عقیده خود می‌رساند: عشق خواه حقیقی و خواه مجازی باشد، انسان را به حقیقت سوق می‌دهد. حتی عاشق وهم هم اگر در عشق خود صادق باشد، این عشق مجازی سرانجام او را به جایی می‌رساند. مولوی به‌جای ترس از خدا که در شریعت است و در برابر حال مؤمن که پیوسته بین خوف و رجاست، عشق به ذات باری‌تعالی را نشانده و به یاری این عشق، عبد و بندگی بشر را به مقام الوهیت رسانده است. و در عین آنکه عشق مجازی، تنها از‌آن‌رو که وسیله‌ای برای رسیدن به حقیقت است، و شاید از‌آن‌رو که ضعف بشری را از یاد می‌برد، قابل قبول است.»