کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر

کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر نوشتهٔ مایکل واتز و ترجمهٔ مهرداد پارساست و انتشارات شوند آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر

مایکل واتز در کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر شرحی به‌غایت ساده و خواندنی از هستی و زمان به دست می‌دهد و هم‌زمان کاری کارستان می‌کند و این شرح را به تبیینی از نوشته‌های متأخرِ هایدگر گره می‌زند. او برای خوانندگانِ تازه‌کار راهنمای ارزشمندی برای فهم پیچیدگی‌های تفکر هایدگر تدارک می‌بیند و برای آنان که از پیش «قدم در مسیر» نهاده‌اند، جذابیتی بسیار ایجاد می‌کند.

در دانشنامهٔ بریتانیکا در بند اولِ بخشِ مارتین هایدگر آمده است: «فیلسوف آلمانی که یکی از نمایندگان اصلی اگزیستانسیالیسم قرن بیستم به شمار می‌آید. او متفکری خلاق و اصیل و منتقد جامعهٔ تکنولوژیک و هستی‌شناسِ پیشگام زمانهٔ خویش بود، و بر نسل جوان‌ترِ شخصیت‌های فرهنگی اروپایی در سنت قاره‌ای تأثیر گذاشت».با هایدگری مواجهیم که همچنان باید او را کشف کنیم.

همهٔ این جنبه‌های فلسفهٔ هایدگر و شخصیت او در سایهٔ ابهام‌اند و بسیاری از آن‌ها متناقض به نظر می‌رسند و جملگی محل مناقشه‌اند. این کتاب به خواننده مجال می‌دهد تا برای این پرسشِ باز و گشوده پاسخ‌های آگاهانهٔ خودش را جست‌وجو کند.

خواندن کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران و پژوهشگران رشتهٔ فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر

«شهر کوچک مسکیرش، در منطقهٔ جنگل سیاه در بادن-وورتمبرگ در جنوب غربی آلمان، منزلگاهِ کلیسای کاتولیکِ سن مارتین است که فضایی کوچک و آرام دارد. در گورستانِ حیاط کلیسا سنگ قبری هست که رویش نوشته شده، «مارتین هایدگر، ۱۹۷۶-۱۸۸۹»؛ و روی آن علامت یک ستاره به چشم می‌خورد که یادآورِ سطری است که فیلسوف در سال ۱۹۴۷ نوشته بود: «تفکرْ محدود کردنِ خویش به اندیشهٔ واحدی است که روزی همچون ستاره‌ای در آسمان جهان می‌درخشد».

هایدگر در مسکیرش که یک شهر مذهبی، سنتی و زراعی بود، در خانواده‌ای فقیر از طبقهٔ کارگر و در محیطی مذهبی و کاتولیک به دنیا آمد. پدرش، فریدریش، تصدیِ ناقوس کلیسا را بر عهده داشت و گورکن و مسئولِ جامهٔ روحانیون و ظروف مقدس بود.

اما آیا چنین جزئیاتی واقعاً به کارِ فهم فلسفهٔ هایدگر می‌آید؟ منطقی به نظر می‌رسد که پاسخ دهیم «بله»، گرچه دیدگاه‌های خود هایدگر در این باره آشکارا مبهم و دوپهلویند. هایدگر در سال ۱۹۵۵ در خطابه‌ای مربوط به یک مراسم یادبود در مسکیرش می‌گوید: «هر چه استادی بزرگ‌تر باشد، شخصیت او بیشتر در پسِ آثارش محو می‌شود». اما بعد در همان خطابه از شاعری محلی نقل می‌کند که می‌گوید، «ما به گیاهانی می‌مانیم که چه به مذاق‌مان خوش بیاید و چه نه، باید با ریشه‌های‌مان از زمین جوانه زنیم و در فلک شکوفه دهیم و به بار بنشینیم». زندگی و فلسفهٔ هایدگر نیز همچون خطابه‌اش آکنده از تناقض است.»