بریده‌هایی از کتاب مقدمه ای بر فلسفه هایدگر

نیهیلیسم انکارِ معنادار بودنِ وجود آدمی است و ادعا می‌کند که در پرسشگری از وجود برای یافتنِ اصولی که به فهم آن کمک کند، هیچ نکته و معنایی وجود ندارد. وقتی هایدگر نشان می‌دهد که پرسش از معنای هستی کاری ارزشمند است، هم‌زمان از این حقیقت پرده بر می‌دارد که هم «من» وجود دارد و هم زندگی معنادار است. این نگرش در حکم طرد آشکارِ تهدید نیهیلیسم است که همانا هایدگر آن را مخرب‌ترین نیروی روی سیاره می‌داند.

«ما به گیاهانی می‌مانیم که چه به مذاق‌مان خوش بیاید و چه نه، باید با ریشه‌های‌مان از زمین جوانه زنیم و در فلک شکوفه دهیم و به بار بنشینیم».

تصوراتی که از حقیقت مطرح شده‌اند، به زمان و موقعیتی که از دلِ آن بیرون آمده‌اند وابسته‌اند. او به هیچ وجه نمی‌پذیرد که حقایقِ نهایی و جهانشمولی مستقل از زمان و مکان وجود داشته باشند