کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان

کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان نوشتهٔ حسین خلیلی (متخصص فارماکوتراپی و استاد دانشگاه علوم پزشکی تهران)، ناعمه نیک ورز (متخصص فارماکوتراپی و استادیار دانشگاه علوم پزشکی کرمان) و سپیده الیاسی (متخصص فارماکوتراپی) است. انتشارات ارجمند این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر نهمین جلد از مجموعهٔ «نسخه‌نویسی بیماری‌های شایع» است.

درباره کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان

متعاقب افزایش سن، تغییرات عمده‌‌ای در فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک داروها اتفاق می‌‌افتد که روند دارودرمانی در این گروه سنی را پیچیده می‌‌کند. مهم‌ترین این نوسانات شامل تغییر در مراحل جذب، توزیع، متابولیسم و دفع داروها و افزایش استعداد افراد مسن نسبت به بروز عوارض جانبی و تداخلات دارویی هستند. کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان شامل معرفی اصول تجویز دارو و مرور کلی دارودرمانی در بیماری‌‌های رایج سالمندان است؛ همچنین این کتاب به تغییرات سرنوشت دارو در سالمندان و مشکلات دارودرمانی بیماری‌های رایج سالمندی اشاره کرده است. اختلالات خواب، خلق‌وخو، حافظه، پارکینسون، تغذیه و مکمل‌ها، بیماری‌های قلبی و عروقی شایع و اختلالات کلیوی و ادرای از مهم‌ترین مطالب موردبحث در این اثر است.

خواندن کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران حوزهٔ دارودرمانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دارودرمانی بیماری های سالمندان

«افزایش سن باعث ایجاد تغییراتی در دستگاه گوارش می‌شود که بر جذب داروها تأثیر می‌گذارد. در طی روند افزایش سن، حرکات، جریان خون و سطح جذب دستگاه گوارش کاهش پیدا می‌کند. کاهش ترشح اسید معده و در نتیجه افزایش pH دستگاه گوارش به همراه کاهش جریان خون دستگاه گوارش می‌توانند باعث کاهش جذب داروها شوند درحالی‌که کاهش حرکات دستگاه گوارش می‌تواند باعث افزایش جذب دارو شود. در عین حال مصرف برخی داروهای مؤثر بر دستگاه گوارش مانند آنتی‌اسیدها، داروهای مهارکننده پمپ پروتون و داروهای آنتی‌کلینرژیک باعث تشدید این تغییرات می‌شود. در رابطه با تغییر فراهمی زیستی داروها باید به اثر حذف داروها در مخاط روده و عبور اول کبدی (که منجر به دارو قبل از جذب سیستمیک می‌شوند) توجه کرد. با کاهش جریان خون و توده کبدی، فراهمی زیستی داروهایی که تحت تأثیر عبور اول کبدی قرار می‌گیرند (مانند نیترات‌ها و بتابلوکرهای لیپوفیل مثل پروپرانولول) ممکن است در افراد مسن افزایش پیدا کند. در عین حال هیچ تفاوتی در فراهمی زیستی داروهایی مانند وراپامیل یا پروپافنون که قبل از جذب سیستمیک حذف بالایی دارند بین افراد جوان و مسن دیده نشده است. در نهایت تأثیر مجموع این عوامل بر جذب داروها به راحتی قابل پیش‌بینی نیست و به میزان زیادی به داروی مصرف شده نیز بستگی دارد. با وجود تمامی تغییرات ذکر شده از آنجایی که فرآیند جذب داروها در اکثر موارد یک روند غیرفعال است و بر اساس شیب غلظت انجام می‌گیرد تغییرات عملکرد گوارشی ناشی از افزایش سن تأثیر چندانی بر جذب داروها ندارند.»