کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی

کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی (راه‌نمای بالینیِ تبدیل درد هیجانی) نوشته لادیسلاو تیمولاک و دارا کیو، به رنج‌های هیجانی مشترک در پس افسردگی، اضطراب و اختلال‌های مرتبط می‌پردازد. نویسندگان میان کاهش نشانه‌ها و تبدیل احساسات دردناک بنیادین تفاوت می‌گذارند؛ تفاوتی که مسیر کار درمانگر را تغییر می‌دهد. محمدآرش رمضانی و عباس موزیری مترجمان این کتاب هستند و انتشارات ارجمند این کتاب را منتشر کرده است. موضوع محوری، شناخت تنهایی، شرم و ترس مزمن و فراهم‌کردن تجربه‌های هیجانی تازه در رابطه‌ی درمانی است؛ تجربه‌هایی که به نیازهای ناکام فرد پاسخ می‌دهند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی

کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی نوشته لادیسلاو تیمولاک و دارا کیو، راهنمایی بالینی برای فهم مشکلات روانی فراتر از مرز تشخیص‌های جداگانه است. نویسندگان مسئله‌ی هم‌ابتلایی را نقطه‌ی شروع قرار داده‌اند: بسیاری از مراجعان هم‌زمان نشانه‌های چند اختلال را تجربه می‌کنند و درمانگر باید ارتباط میان مشکلات ظاهراً متفاوت را بشناسد. دیدگاه اصلی، آسیب‌پذیری هیجانی را در مرکز این ارتباط قرار می‌دهد. احساس مزمن تنهایی، بی‌ارزشی یا ناامنی می‌تواند در پس نمودهای متفاوت رنج حضور داشته باشد. نویسندگان، برخاسته از سنت درمان‌های انسان‌گرا، هیجان‌ها را صرفاً منفی یا مثبت نمی‌دانند؛ زمینه و کارکرد هر تجربه تعیین می‌کند که هیجان سازگار است یا ناسازگار. مقایسه با صورت‌بندی‌های شناختی‌ـ‌رفتاری فراتشخیصی نیز جایگاه این دیدگاه را روشن می‌کند. تمرکز این مقایسه بر تفاوت میان افزایش تحمل هیجان‌های ناخوشایند و تبدیل درد هیجانی از طریق تجربه‌ی پاسخ‌های سازگار تازه است.
کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی دو بخش و ۱۰ فصل دارد. بخش نخست، مبانی نظری را شرح می‌دهد و موضوعاتی مانند آسیب‌پذیری هیجانی، اصول درمان هیجان‌مدار و تعامل رنج بنیادین با نشانه‌های آشکار را بررسی می‌کند. بخش دوم به کار بالینی اختصاص دارد: رابطه‌ی درمانی، مفهوم‌پردازی موردی، کار با غرق‌شدن در هیجان یا بازداری احساسات و مداخله در نشانگان گوناگون. درمانگر در این چارچوب، رابطه‌ای امن و همدلانه فراهم می‌کند تا مراجع بتواند احساسات آسیب‌پذیر خود را تجربه کند. تکلیف‌های دوصندلی و صندلی خالی، ابزارهایی برای کار با رابطه‌ی فرد با خودش و آسیب‌های بین‌فردی هستند. نمونه‌های بالینی و گفت‌وگوهای جلسات نیز پیوند مفاهیم با موقعیت درمان را نشان می‌دهند. نویسندگان در فصل پایانی، قالب‌های فشرده، کوتاه‌مدت و بلندمدت را در کنار موضوعاتی چون دارو، تکلیف خانگی و ملاحظات فرهنگی و جنسیتی بررسی کرده‌اند. این گستره نشان می‌دهد که بحث صرفاً معرفی چند فن نیست؛ انتخاب مداخله باید با وضعیت مراجع، ظرفیت تجربه‌ی هیجان و شرایط زندگی او تناسب داشته باشد.

خلاصه کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی

نویسندگان در کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی میان آشفتگی نشانه‌دار و درد هیجانی هسته‌ای تمایز می‌گذارند. نگرانی، نشخوار، کناره‌گیری یا برخی رفتارهای مشکل‌آفرین می‌توانند با احساسات عمیق‌تری پیوند داشته باشند که فرد به‌آسانی به آن‌ها دسترسی ندارد. تنهایی مزمن با نیاز به ارتباط، شرم با نیاز به پذیرش و ارزشمندی و ترس با نیاز به امنیت مرتبط است. درمان ابتدا ظرفیت نزدیک‌شدن به این احساسات و تاب‌آوردن تجربه‌ی هیجانی را فراهم می‌کند. مراجع سپس نیازهای ناکام خود را بیان می‌کند و پاسخ‌هایی مانند شفقت به خود یا خشم سالمِ مرزآفرین را تجربه می‌کند. هدف، حذف همه‌ی احساسات دردناک نیست؛ هدف، تغییر تجربه‌های ناسازگاری است که رنج را تداوم می‌دهند. نویسندگان هم‌زمان مداخله‌های متناسب با نشانگان خاص را حفظ می‌کنند تا توجه به ریشه‌های مشترک، تفاوت مشکلات مراجعان را نادیده نگیرد.

چرا باید کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تمایز میان درمان نشانه‌ها و تبدیل آسیب‌پذیری هیجانی بنیادین را روشن می‌کند.
• رابطه‌ی مفهوم‌پردازی موردی با انتخاب تکلیف‌های تجربه‌گرا را توضیح می‌دهد.
• کار با دو وضعیت متفاوتِ غرق‌شدن در هیجان و بازداری احساسات را بررسی می‌کند.
• نمونه‌های بالینی، کاربرد مفاهیم را در گفت‌وگوی درمانی نشان می‌دهند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• روان‌شناسان بالینی و مشاوره که با اختلال‌های هیجانی کار می‌کنند.
• روان‌درمانگران علاقه‌مند به درمان‌های انسان‌گرا و تجربه‌گرا.
• مشاورانی که با هم‌ابتلایی افسردگی و اضطراب مواجه‌اند.
• دانشجویان تحصیلات تکمیلی رشته‌های مرتبط با روان‌درمانی.

بخشی از کتاب درمان هیجان مدار فراتشخیصی

«تنهایی می‌تواند تجربهٔ هیجانی سازگاری باشد. تنهایی، غم، یا فقدان به ما پیام می‌دهد به ارتباط و متغیرهای وابستهٔ آن (نظیر عشق، صمیمیت، هم‌زیستی) نیازمندیم. اگر تجربهٔ هیجانی تنهایی یا غم زمینه‌ساز خَلق یا احیای رابطه شود، اجازه می‌دهد نیازمان به تعامل و تعلق به دیگران را سازگارانه برآورده کنیم. چنین تجربه‌های سالم و سازگاری دلیل مشکلات روانی افراد نیستند. ما در این درمان بر اشکال ناسازگار تنهایی/ غم متمرکز می‌شویم که نه‌تنها از اعمال سازگار خبر نمی‌دهند، به تسلیم (مثل افسردگی) یا اضطراب در برابر تجربه‌های قریب‌الوقوع غم، تنهایی، یا فقدان می‌انجامد.
تجربهٔ هیجان و ابراز تنهایی و غم اَشکال گوناگون دارد. وقتی مراجع در جلسه‌های درمان در آسیب‌پذیرترین موضعش به سر می‌برد، تنهایی/ غم را می‌بینیم که با عبارت‌هایی نظیر «تنهام،» «احساس تنهایی می‌کنم،» «کسی مرا دوست ندارد،» «منزوی شده‌ام،» «احساس پوچی می‌کنم،» «کسی را ندارم به او پناه ببرم،» «بی‌کس‌ام،» «من [آدم نزدیکی] را از دست داده‌ام،» «هرگز عشق و محبتش [آدم نزدیک] را نداشته‌ام،» و «غمگین‌ام» بیان می‌شود (اُبرایان و همکاران، ۲۰۱۹). نیز، ممکن است بیان غم و تنهایی مراجع توأم با ابراز احساس شرم («طرد شده‌ام، پس احساس تنهایی می‌کنم») یا ترس («تنها و بی‌پناه (بدون محافظت) هستم») باشد.»