کتاب میراث کاغذی

کتاب میراث کاغذی نوشتهٔ احسان عبدی است و انتشارات آرنا آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب میراث کاغذی

رمان میراث کاغذی چهارمین اثر تألیفی احسان عبدی، با تمی مستور از «مرگ‌اندیشی آگاهانه» به ضرورت خودآگاهی انسان قبل از وقوع آخرین رویداد زندگی‌اش اشاره دارد. نویسنده در طول کتاب و از زوایای گوناگون به این مسئله نگریسته و  دو مقوله‌ٔ «اثرگذاری در دنیا» و «عشق‌ورزی» را به‌عنوان محصول مرگ اندیشی ارائه و در قالب یک داستان بلند، پردازش کرده است.

«میراث کاغذی» با اینکه در سبک رئالیسم نگارش شده، اما در طول رمان نگاه سخت و خشک نویسنده به واقعیات اجتماعی موجب شده تا ادبیات ناتورالیسمی نیز در کتاب نمود واضحی پیدا کند.

خواندن کتاب میراث کاغذی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران داستان ایرانی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب میراث کاغذی

«نوک پنجه را از داخل دمپایی رو بسته و کهنه،‌ بر روی سنگ زرد پوسیدهٔ مزار فشار داد. سپس پایش را به موازات نام حک شده، روی سنگ پرک‌شده کشید. چندین‌بار پیاپی به تکرار این کار مداومت ورزید تا بلکه بتواند نام فرد خفته در خاک را مانند سایر نوشته‌های سنگ بدرنگ مزار، بزداید و از میان بردارد.

لحظه‌ای نگاه ماتش را از روی سنگ برداشت و گردنش را بالا گرفت و به طرف جاده نگاهی انداخت. مادر و خواهر بزرگش در پشت وانت نیسان و بر روی اسباب و اثاثیه نشسته بودند. نگاه آن دو به دوردستی نامعلوم بود و توجهی به او نداشتند. کمی دلش قرص شد. هنگامی که دید نگاهی متوجه او نیست، زور بیشتری به پنجهٔ پایش آورد و اهتمام بیشتری ورزید تا بلکه بتواند نام و نشانی شخص خفته در خاک را به‌طور کامل از روی سنگ محو کند.

حال که رفتنشان از روستا را همیشگی و محرز می‌دید، نمی‌خواست هیچ نشانی از آن‌ها بعد از رفتنشان، حتی به نامی از پدربزرگ نیز بر روی سنگ‌قبر و در آن محنت‌کدهٔ غم‌بار باقی بماند.

پس‌از موفقیت حاصل کردن در این کار، سر را به طرف روستا کج کرد. نگاهی به خانه‌های عموماً متروکهٔ آن انداخت. از گورستان و مزاری که بالای سرش ایستاده‌بود تا منزلشان راه چندانی نبود. تنها کمی آن‌طرف‌تر از جادهٔ شوسه‌ای که بین گورستان و روستا فاصله انداخته‌بود، خانهٔ زین پس متروکشان قابل مشاهده بود.

از آن فاصله نگاهی به پدرش انداخت که با زنجیری ضخیم و زنگ‌زده، مشغول چفت و بست کردن دروازهٔ بزرگ منزلشان بود. خانه و کاشانه‌ای که حال مجبور به ترکش شده‌بودند. کوچی از روی اجبار با سرنوشتی نامعلوم و مجهول که بدون هیچ‌گونه هدف و پشتوانهٔ مالی و تنها از روی اجبار صورت می‌پذیرفت و هیچ‌طرح و برنامه‌ای را در پی خود نداشت. پدر با تمام قدرت مشغول بستن زنجیر و زدن قفل به دور دستگیرهٔ در بود و عرق‌ریزان هیکل گرد و خپلش را همراه با زنجیر روی در خانه پیچ و تاب داده و به کارش ادامه می‌داد.»