کتاب دلبسته

کتاب دلبسته نوشتهٔ امیر لوین و ریچل هلر و ترجمهٔ بهناز همتی و ویراستهٔ غلامحسین دهقانی است و انتشارات دوران آن را منتشر کرده است. این کتاب دربارهٔ دانش نوین دلبستگی بزرگ‌سالان است و می‌تواند در یافتن و حفظ عشق به شما کمک کند.

درباره کتاب دلبسته

کتاب دلبسته به یکی از موضوعات بسیار رایج حوزهٔ روان‌شناسی می‌پردازد و اساس رابطهٔ عاشقانهٔ درست را تحلیل می‌کند. در این کتاب، نویسندگان تجارب واقعی خود با مراجعان را به تصویر کشیده و مراحل رمزگشایی و درمان را با استدلال‌های روان‌شناختی توضیح می‌دهند. امیر لوین، نویسندهٔ اصلی و ایده‌پرداز کتاب، با ارائهٔ نظریهٔ تازه‌ای که هنگام کار با بیمارانش آن را پردازش کرده، چندین موضوع را در افراد از تمامی جهات مورد بررسی قرار می‌دهد: دیدگاه افراد در مورد صمیمیت و باهم‌بودن، نحوهٔ برخورد افراد با تعارض‌ها، نگرش آن‌ها در مورد رابطهٔ جسمی، توانایی‌شان در بیان خواسته‌ها و نیازهای خود، و انتظاراتشان از شریک زندگی و رابطه.

نویسندگان کتاب در ارائهٔ راهکار به بیماران خود به دنبال ایجاد حاشیهٔ امن نیستند و آن‌ها را ترغیب می‌کنند تا با ترس و مشکلات خود مواجه شوند و چالش‌ها را بپذیرند. آن‌ها بر این باورند که شناسایی و حل مشکلات نقطهٔ شروع صمیمیت و اعتماد است.

لوین و هِلر بر این اساس شیوه‌های دلبستگیِ افراد را به سه سبکِ ایمن، اضطرابی و اجتنابی تقسیم می‌کنند و اساس روابط در بزرگسالی را با سبک دلبستگی آن‌ها با افرادِ مهم زندگی‌شان مرتبط می‌دانند. نویسندگان همچنین، طی مطالعات متعددی دریافتند که تفاوت در سبک‌های دلبستگی، تأثیر بسزایی بر بهزیستی و سازگاری هیجانی افراد دارد. هر یک از سبک‌های دلبستگیِ یادشده را می‌توان چنین تعریف کرد:

دلبستگی ایمن: این نوع از دلبستگی در کودکان دارای والدین حساس و پاسخ‌گو به نیازهای کودک ایجاد می‌شود. این کودکان اطمینان دارند که والدین آن‌ها برای رفع نیازهایشان در دسترس خواهند بود و در صورت ناراحتی به آن‌ها آرامش می‌دهند. 

دلبستگی اجتنابی: این گروه از سوی والدین خود برای رفع نیازها یا مشکلات خود واکنشی نمی‌بینند و معمولاً از نظر جسمی و عاطفی بسیار مستقل هستند.

دلبستگی اضطرابی: این افراد از طرف والدین واکنش پایداری به نیازهای خود دریافت نمی‌کنند و ممکن است هنگام احساس ناامنی به والدین خود بچسبند.

این کتاب به شناسایی راهبردهای مفید مقابله با دلبستگی ناایمن می‌پردازد؛ زیرا داشتن سبک دلبستگی ایمن باعث می‌شود درک و انتظار انسان‌ها از دیگران و خود واقع‌بینانه‌تر شود و روابط پایدار و سالم‌تری را تجربه کنند. 

خواندن کتاب دلبسته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای همه مفید است؛ به‌ویژه کسانی که می‌خواهند وارد رابطهٔ عاطفی شوند، خواندن این کتاب به آن‌ها بسیار کمک خواهد کرد.

بخشی از کتاب دلبسته

«باروخ اسپینوزا، فیلسوف مشهور قرن هفدهم، می‌گوید: «خوش‌بختی یا بدبختی ما به کیفیت چیزی بستگی دارد که به آن وابسته‌ایم.» بنابراین، هنگام برقراری رابطه با افراد، عاقلانه انتخاب کنید، زیرا خطر بزرگی در کمین است: خوش‌بختی شما به آن بستگی دارد! ما دریافتیم که این امر در افراد با سبک دلبستگی اضطرابی به‌شدت صادق است. همان‌طور که در مثال امیلی ــ همکار امیر ــ دیده می‌شود، ناآگاهی از سیستم دلبستگی، آن‌ها را در معرض خطر مشکلات رابطه‌ای قرار می‌دهد.

شما به‌اندازهٔ روابط‌تان دچار دردسر می‌شوید

‌ امیلی در دورهٔ دستیاری خود تصمیم گرفت روان‌شناس سرشناسی شود. او پیش از شروع کلاس‌های آموزشی در مؤسسهٔ روان‌کاوی، باید حداقل یک سال روی تحلیل روانی خودش کار می‌کرد، چهار بار در هفته به درمان می‌رفت، روی مبل دراز می‌کشید و در مورد محتویات ذهنی‌اش صحبت می‌کرد. امیلی ابتدا خیلی خوب پیش رفت. در واقع، آن‌قدر با آمادگی ظاهر شد که تحلیل‌گرش فکر می‌کرد که فرایند روان‌کاوی او نهایتاً دو سال دیگر تمام می‌شود، که امری بی‌سابقه بود ــ توجه داشته باشید که این فرایند معمولاً حداقل چهار تا پنج سال طول می‌کشد.

سپس او، به محض آشنایی با دیوید، عاشق شد. کاشف به عمل آمد که دیوید، عاشق‌پیشهٔ بلندپرواز، فردی دردسرساز است. او در مورد رابطه‌شان، پیام‌های مختلفی ارسال و این امر امیلی را سخت عصبی می‌کرد. این رفتار باعث به‌هم‌ریختن روحیهٔ امیلی شد، طوی که گویا به بی‌ثباتی کامل رسید. ما قبلاً با هم دور مخزن آب پارک شهر قدم می‌زدیم و گاهی می‌دویدیم، و او هر دو تلفن کاری و شخصی‌اش را با خود می‌آورد (در آن روزها تلفن‌های همراه نسبتاً بزرگ و سنگین بودند!) هر چند دقیقه یک بار یکی را، و چند دقیقه بعد دیگری را، نگاه می‌کرد تا ببیند که آیا او تماس گرفته است یا نه. در محل کار، ساعت‌ها فعالیت‌های اینترنتی دیوید را، که آن زمان تازگی داشت، ردیابی می‌کرد. او یک حساب کاربری جعلی ایجاد کرده بود و در فضاهای گفت‌وگویی که دیوید در آن‌ها شرکت می‌کرد، با او گپ می‌زد. در واقع، امیلی دچار نوعی وسواس شده بود.

این تحول اسف‌انگیز در مستعدترین کارآموز برای تحلیل‌گر قابل درک نبود. امیلی از یک فرد مقاوم و آماده به فردی با «ویژگی‌های شخصیتی مرزی مازوخیستی» تبدیل شد. ظاهراً قرار بود روان‌کاوی سال‌ها به طول انجامد.»