کتاب دستاوردهای انقلاب اسلامی در عرصه بین الملل

کتاب دستاوردهای انقلاب اسلامی در عرصه بین الملل نوشته جمعی از نویسندگان انتشارات مجمع جهانی اهل بیت است. 

درباره کتاب دستاوردهای انقلاب اسلامی در عرصه بین الملل 

تبیین دقیق کیفیت رابطه دین و سیاست از سویی و نیز تبیین دقیق کارآمدی نتایج این عینیت، باعث می‌شود تا نه تنها دین در جهان اسلام، بلکه دین در جهان معاصر از انزوایی که معلول سیطره استعمار در چند قرن اخیر بوده، خارج شود و تبدیل به یک برنامه جامع برای زندگی شود. اگر انقلاب اسلامی به مثابه نظام سیاسی برآمده از دین و هماهنگ با آن به درستی تبیین شود و در گام دوم توانمندی و کارآمدی سیاسی اجتماعی آن نیز نشان داده شود، به راحتی می‌تواند به مثابه یک الگوی سیاسی نوین در مقیاس جهانی عرضه شود و این بهترین راه برای صدور انقلاب اسلامی است. از طرف دیگر؛ بسیاری از مردم و حتی برخی از پژوهشگران، بازتاب انقلاب اسلامی در مقیاس جهانی را اطلاع نداشته و همین امر باعث برخی سؤالات و شبهات درباره کارآمدی نظام دینی شده است. جمهوری اسلامی ایران نمونه اعلای موفقیت حکومت دینی در تمام زمینه‌های فرهنگی، اقتصادی و سیاسی بوده است. این کتاب کمک می‌کند نسل امروز با ۴۰ سال دستاوردهای این نظام مقدس آشنا شوند. 

خواندن کتاب دستاوردهای انقلاب اسلامی در عرصه بین الملل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت بیشتر و بهتر انقلاب پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب  دستاوردهای انقلاب اسلامی در عرصه بین الملل

گونه ای تاریخی بررسی کرد. برای این منظور باید نیم‌نگاهی به سیر تطور دین در غربِ پس از رنسانس انداخت. قبل از رنسانس، جهانبینی تقریباً تمامی اقوام کره زمین، اینگونه بود که معتقد بودند در بالای هرم هستی، خدا، در میانه آن، انسان و در قاعده آن، سایر کائنات می‌باشند. با شروع رنسانس، هرچند بسیاری از دانشمندان برجسته علوم طبیعت، همزمان، خود جزء عالمان دین بودند، اما با پیشرفت علوم فیزیکی در قرن هفدهم و هیجدهم، کمکم این نوع جهانبینی تغییر یافت و همزمان با احساس استغناء دانشمندان علوم طبیعیاز دین، گمان رفت که بدون نیاز به «خدا» و «دین» و تنها به مدد «علم»، میتوان به همه پرسش‌ها و نیازهای انسانی پاسخ گفت. در این جهان‌بینی، سیر جایگزینی انسان به جای خدا در رأس هرم هستی کاملاً مشهود بود. فاصله میان ظهور نیوتون و لاپلاس بیش از یک قرن نبود، اما در حالی که نیوتون اعتقاد داشت یک منظومه شمسی منظم و پایدار صرفاً نمی‌توانسته از علل طبیعی نشأت گرفته باشد و دخالت خداوند برای پایدار کردن آن لازم بوده است، لاپلاس معتقد بود منظومه شمسی خودش حرکت خود را تصحیح میکند و نیازی به دخالت خداوند نیست . بین برآمدن بویل (معاصر نیوتون) و پریستلی نیز بیش از یک قرن فاصله نبود، اما در حالی که از نظر بویل، ماده با سرشت ذرهای خود فاقد توانایی ذاتی و حرکتش مدیون اراده خداوند بود، در دید پریستلی، تمایز ماده روح ناپدید شده بود و جایی برای روح وجود نداشت و نیز او معتقد بود که خداوند بر ذهن انسان تأثیری ندارد.