کتاب دارایی دیجیتال

کتاب دارایی دیجیتال نوشته علیرضا نواب‌پور است. این کتاب را راه پرداخت منتشر کرده و آشنایی با دفترکل توزیع‌شده، ‌توکن ‌و‌ رمز ‌ارز‌ و‌ ارز دیجیتال بانک ‌مرکزی است.

درباره کتاب دارایی دیجیتال

انتشارات راه پرداخت یکی از نشرهای پیش‌رو درزمینه تکنولوژی نوین است. این کتاب هم یکی از آثار کاربردی این نشر است که ابتدا در فصل اول به معنای دفترکل توزیع شده می‌پردازد و انواع فناوری‌های غیرمتمرکز را شرح می‌دهد، در فصل دوم مفهوم توکن و انواع آن را توضیح می‌دهد، در فصل سوم قوانین و مقررات رمزارزها را شرح می‌دهد. فصل چهارم این کتاب به ارز دیجیتال بانک مرکزی پرداخته است و در فصل پنجم  فرصت‌ها و چالش‌های رمزارزهابرای صنعت بانکداری را برای تمام فعالان حوزه اقتصاد تشریح می‌کند. در فصل ششم نویسنده به معرفی شاخص‌ترین شرکت ایرانی یعنی شرکت ققنوس که توسط بانک‌های برتر کشور تأسیس شده است پرداخته است و در پایان واژه‌نامه‌ای کاربردی در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. 

خواندن کتاب دارایی دیجیتال را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام فعالان حوزه اقتصاد و علاقه‌مندان به این علم پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب دارایی دیجیتال

معمولاً دو اصطلاح بلاکچین و فناوری دفترکل توزیع‌شده هم‌معنی تلقی می‌شوند، اما دفترکل توزیع‌شده یک اصطلاح وسیع‌تر است که لزوماً نباید از بلاکچین استفاده کند و انواع مختلفی دارد که بلاکچین محبوب‌ترین نوع آن است. از دیگر انواع این فناوری می‌توان به گراف جهت‌دار غیرمدور نیز اشاره کرد که تفاوت اصلی و عمده در پیاده‌سازی آنها در مکانیزم اجماع‌شان خلاصه می‌شود. در ادامه به بررسی انواع مختلف این فناوری می‌پردازم.

بلاکچین

ساده‌ترین و رایج‌ترین شکل فناوری دفترکل توزیع‌شده، بلاکچین است. واژه بلاکچین از دو کلمه بلوک و زنجیره، به معنای زنجیره‌ای از بلوک‌ها تشکیل شده است. در سال ۱۹۹۱ استوارت هابر و اسکات استورنتا اولین کسانی بودند که روی فناوری بلاکچین کار کردند. این فناوری تا سال ۲۰۰۹ که ساتوشی ناکاموتو بیت‌کوین را اختراع کرد، کاربرد زیادی نداشت. او توانست با پیاده‌سازی بیت‌کوین بر بستر این فناوری، اولین پایگاه داده مبتنی بر بلاکچین را طراحی کند.

دلیل این نامگذاری، وابستگی بلوک‌ها به یکدیگر است که به‌صورت یک زنجیره، رکوردهای داخل یک پایگاه داده را در خود ثبت و ضبط کرده است. در واقع بلوک پیدایش (اولین بلوک) همانند دفترکل اولیه است که مالکیت‌ها در آن ثبت شده و به ازای هر تغییری در آن، یک الحاقیه در قالب بلوک جدید به آن الصاق (زنجیر) می‌شود و به این ترتیب بلوک‌هایی زنجیروار و مرتبط با هم پدید می‌آید و همین مسئله حمله به آن را هزینه‌بر می‌کند چراکه برای تغییر آخرین بلوک باید تک‌تک الحاقیه‌ها تا بلوک پیدایش تغییر کنند.

برای اضافه کردن هر الحاقیه (بلوک) باید بیش از نیمی از اعضای شبکه بر روی آن اجماع کنند که پس از آن اجماع، می‌بایست برای اتصال بلوک جدید به قبلی انرژی مصرف شود (وظیفه استخراج‌کنندگان) تا رمز اتصال (عدد نانس) استخراج و به همه اعلام شود تا بتوانند بلوک جدید را به‌روزرسانی کنند.

هر بلوک شامل بخش سرآیند و بخش بدنه است. در بخش سرآیند، برچسب زمانی بلوک (زمان ایجاد بلوک)، هش آن بلوک و هش بلوک قبلی و سایر اطلاعات مربوط به شناسایی آن بلوک قرار می‌گیرند و در بخش بدنه، داده‌هایی که قرار است در آن بلوک ذخیره شوند، جای می‌گیرد.

هش، مجموعه‌ای از اعداد و حروف تصادفی است که تأییدکنندگان تراکنش یا استخراج‌کنندگان با کمک یک تابع ریاضی خاص به‌دست می‌آورند. هش هر بلوک مخصوص همان بلوک است و نقش اثر انگشت را برای آن دارد. اگر تغییری در اطلاعات بلوک به‌وجود آید، هش آن کاملاً عوض می‌شود و به دلیل وابستگی بلوک‌ها به یکدیگر، هش بلوک‌های بعدی نیز تغییر می‌کنند و بلوک‌ها نامعتبر می‌شوند و باعث به هم خوردن شبکه می‌شود. به همین دلیل، با بررسی هش یک بلوک به سادگی می‌توان اصالت یا عدم اصالت اطلاعات یک بلوک را تشخیص داد.