کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر

کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر کتاب مشترک شعر از شاعران معاصر است که به همت زینب رضائی اصل جمع آوری شده است و نشر بید منتشر کرده است.

درباره کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر

گردآورنده این کتاب در این اثر مجموعه آثار ۲۹ شاعر مختلف را از انجمن‌های شعر در نقاط مختلف ایران گردآوری کرده است. این اشعار عمدتا در قالب غزل و نیمایی و با مضامین عاشقانه و اجتماعی سروده شده‌اند. 

اگر علاقه‌مند به دنیای شعر و از طرف‌داران اشعار شاعران معاصر هستید، کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر یک انتخاب خوب برای شما است و خواندن کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر را به شما پیشنهاد می‌کنیم. با خواندن این کتاب لذتی ویژه از دنیای شعر می‌برید.

شعر یکی از راه‌های انتقال احساسات است. شاعر برای بیان حقیقت احساسات و عواطفش به زبانی نیاز دارد که او را از سردی مکالمه روزمره دور کند و بتواند با آن خیالش را معنا کند و شعر همین زبان است. با شعر از زندگی ماشینی و شلوغ روزمره فاصله می‌گیرید و گمشده وجودتان را پیدا می‌کنید. این احساس گمشده عشق، دلتنگی، دوری و تنهایی و چیزهای دیگری است که قرن‌ها شاعران در شعرشان بازگو کرده‌اند.

شعر معاصر در بند وزن و قافیه نیست و زبان انسان معاصر است. انسان معاصری که احساساتش را فراموش کرده‌ است و به زمانی برای استراحت روحش نیاز دارد. شاعر در این کتاب با احساسات خالصش شما را از زندگی روزمره دور می‌کند و کمک می‌کند خودتان را بهتر بشناسید. این کتاب زبانی روان و ساده دارد و آیینه‌ای از طبیعتی است که شاید بشر امروز فرصت نداشته باشد با آن خلوت کند. نویسنده به زبان فارسی مسلط است و از این توانایی برای درک حس مشترک انسانی استفاده کرده است. 

خواندن کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شعر معاصر پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب گلچینی از مجموعه اشعار معاصر

اهل دورانم.

زیبا سخنم عاری نیست.

رویایی دارم خالص از روح بزرگ.

ارزوهایی فارغ از پاییز خزان.

وصدایی که در این نزدیکیست.

من عمر با عطش ثانیه‌ها میگیرم.

از همان عمق وجود.

ازهمان عاری ها.

من نظر با حجم عقول میگیرم.

من همان عاقل‌هام.

من همان من من تکرار مکرر دوران هام.

من همان قلب وسیع پراز احساس خزان باران هام.

من همان ظاهر پنداشته هام.

من همان درک تفاوت میان ظاهر و باطن هام.

من منم.

آن من که دائم خود را ز نیکو جا میزند.

من همان ضعف تکراری خسته تک به تک ثانیه هام.

من همان بغض شکسته از حنجره خسته وجود تمام ایینه هام.

من همان قاضی خودساخته هام.

من همان چرخهٔ مدور تکرار ناخواسته هام.

من همان خواستنم همان گردانه پر ز اشتباه.

من همان باور بی‌طاقت لحظه لحظه هام.

من صدای دلشکستگی عاطفه هام.

من همانم که دلی آزردم فارغ از عکس از العمل.

من به خوبان اهالی نظر بد کرده ام.

من همانم که در این بهبوهه به اهالی زمان سد کرده ام.

من همان نیک درون بد ظاهرم. که چنان سرنوشتی پیدا کرده ام.

من از ابهت افتاده ام.

چون در این بهبوهه، اشک‌ها انداخته ام.

من به خود می‌نگرم.

که در این عصر یخی، من چنان باخته ام

که همان اشک‌هایی که انداخته ام

شد مایه، ناکامی وبدبختی هایم.