کتاب مزرعه حیوانات

«مزرعه حیوانات» اثر ماندگار جرج ارول(۱۹۵۰-۱۹۰۳)، نویسنده انگلیسی است.

درباره جرج اورول

اریک آرتور بلر که با نام مستعار «جرج اورول» در تاریخ ادبیات شناخته می‌شود، در ۲۵ ژوئن ۱۹۰۳ در شهر موتیهاری هند، تحت استعمار بریتانیا به دنیا آمد. او در کودکی به همراه مادر و خواهرش به انگلستان بازگشت و همین رفت‌وآمد میان هند و بریتانیا، دیدگاه خاصی نسبت به نابرابری اجتماعی و فقر در ذهنش شکل داد؛ دیدگاهی که بعدها به ستون اصلی آثارش تبدیل شد.

اورول برای تجربه زندگی طبقات فرودست، مدتی را در میان فقرا و کارگران پاریس و لندن گذراند و حتی به کارهایی مانند ظرف‌شویی در رستوران‌ها روی آورد. یادداشت‌های او از این سال‌ها در نخستین کتابش، «آس‌وپاس‌ها در پاریس و لندن» منتشر شد. او سپس به رمان‌نویسی روی آورد و رمان‌هایی همچون «روزهای برمه» و «دختر کشیش» را بر اساس تجربه‌های شخصی‌اش نگاشت. کمی بعد رمان «هوای تازه» را منتشر کرد که آخرین رمان پیش از جنگ جهانی دومش بود.

پس از آغاز جنگ جهانی دوم، بیشتر فعالیتش معطوف به روزنامه‌نگاری شد، اما در سال ۱۹۴۳ و بعد از درگذشت مادرش، نوشتن رمانی را آغاز کرد که نقطه عطف کارنامه‌اش شد: «قلعه حیوانات». چند سال بعد نیز با انتشار شاهکار ماندگار «۱۹۸۴»، جایگاهش را به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان قرن بیستم تثبیت کرد.

جرج اورول تنها چند ماه پس از انتشار رمان ۱۹۸۴، در ۲۱ ژانویه ۱۹۵۰ درگذشت. او وصیت کرده بود که خاکسترش در محلی ساده و گمنام به خاک سپرده شود؛ وصیتی که در دهکده ساتن کورتنی، نزدیک آکسفورد، به انجام رسید.

در بخشی از مقدمه مترجم بر این کتاب می‌خوانیم:

نوشته اورول، سرشار از سادگی در کلام است. روایتی بدون پیچیدگی‌های ادبی که نه به زبانی "شکسپیری" نوشته شده است و نه به زبان مردم کوچه و بازار.... حقیقتش اگر تصمیم گیری با من بود، خواندن این کتاب را برای دانش آموزان مدارس اجباری می‌کردم. کتابی که در عین سادگی و کم حجم بودنش، می‌تواند به طرز شگفت انگیزی دیدگاه انسان را به آن چه در اطرافش اتفاق می‌افتد تغییر دهد. صدها صفحه تفسیر و توضیح می‌توان در مورد این کتاب نوشت و باز هم شک نداشته باشید که جای بسیاری حرف‌ها خالی است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: «تمام آن سال، حیوانات مثل برده‌ها کار کردند. اما هنگام کار، خوشحال بودند و از هیچ تلاش و فداکاری دریغ نمی‌کردند و به خوبی می‌دانستند که هرچه تلاش می‌کردند به سود خودشان بود و همنوعان آینده شان و نه برای مُشتی انسانِ مفت خورِ دزد. در طول بهار و تابستان، هفته‌ای ۶۰ ساعت کار کردند و در ماه آگوست، ناپلئون اعلام کرد که بعدازظهرهای یکشنبه هم باید کار کنند. البته این کار داوطلبانه بود، اما هرحیوانی که زیر بار انجام آن نمی‌رفت، جیره خوراکش نصف می‌شد. با تمام این احوال باز هم مجبور شدند از انجام بعضی کارها صرف نظرکنند. برداشت محصول کمی از سال قبل کمتر بود و دو قطعه زمینی که باید اوایل تابستان برای کشت چغندر بذرپاشی می‌شدند، چون شخم‌زدنشان به موقع کامل نشده بود، بذرپاشی نشدند. با این اوضاع، پیش‌بینی این که مستان سختی در پیش دارند، کار مشکلی نبود.»