کتاب سخن هایی که جهان را تغییر داد

کتاب سخن هایی که جهان را تغییر داد را سایمون سیبگ مانتی فیوری گردآوری کرده است و صالح واحدی به فارسی ترجمه کرده است. این کتاب بخشی از مهم‌ترین سخنرانی‌های جهان است که بر سرنوشت بشر تاثیرگذاشته است. 

درباره کتاب سخن هایی که جهان را تغییر داد

این کتاب حاوی سخنان شخصیت‌های برجسته در مقاطع سرنوشت‌ساز تاریخ است که آثار آن سخنان و آن وقایع در حیات بشری آشکار و بسیاری نیز سرمنشاء تحولاتی بوده که هم‌اکنون نیز در تاریخ ملل ادامه یافته است. در کتاب سخن هایی که جهان را تغییر داد،  ۳۱ سخنرانی از ۲۵ چهره تاریخی است که گوشه‌هایی از روند طی شده تاریخ را توصیف می‌کند. به ویژه، مسائل مربوط به قرن بیستم و دو واقعه مهم‌تر و تأثیرگذار آن دوره بر جغرافیای سیاسی جهان امروز، یعنی جنگ جهانی دوم از آغاز تا انجام و شکل گیری و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بخش عمده‌ای از مباحث کتاب را تشکیل می‌دهند.

پیش از پرداختن به متن سخنرانی‌ها، ابتدا بخش‌ها یی از زندگینامه صاحب سخن به ایجاز ذکر شده تا خواننده آشنایی مختصری با خاستگاه این چهره‌ها و سپس شرایط تاریخی و زمین‌های که موجب نقش آفرینی و ایراد سخنان موضوع کتاب شده پیدا کند. این کتاب به شما کمک می کند افراد مشهور و بزرگ تاریخ را از دریچه سخنانشان بشناسید. 

خواندن کتاب سخن هایی که جهان را تغییر داد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به روان‌شناسی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب  سخن هایی که جهان را تغییر داد

نویل چمبرلین در ۱۸ مارس ۱۸۶۹ در بیرمنگام انگلستان به دنیا آمد. پدرش ژوزف چمبرلین یکی از پیشتازان حرکت‌های آزادیخواهانه در قرن نوزدهم بود و بعد جزو آزادیخواهان متحد شد). برادر ناتنی او آوستن طی سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ به وزارت خارجه رسید. نویل پس از تحصیل در مدرسه راگبی و مدتی کار در یک مجموعه صنعتی، در سال ۱۹۱۵ به مقام شهرداری بیرمنگام رسید (که زمانی شغل پدرش بود) و در سال بعد مدت کوتاهی در دولت ائتلافی لوید جورج (در زمان جنگ جهانی اول) مدیر کل خدمات ملی شد. از ۱۹۱۸ به عنوان عضو حزب محافظه کار وارد پارلمان شد. در دهه ۱۹۲۰ به عضویت کابینه‌های پیاپی در آمد و خزانه دار و وزیر بهداری شد و در پی تشکیل دولت ائتلافی در ۱۹۳۱ سمت خزانه دار کل را به دست آورد و تا ۱۹۳۷ در این سمت باقی ماند.

چمبرلین پس از استانلی بالدوین در می ۱۹۳۷ نخست وزیر انگلستان شد و این دقیقا با اوج گیری هیتلر و موسولینی و جنگ داخلی اسپانیا هم زمان بود و بدین سان بیشتر وقت او صرف مواجهه با بحران‌های خارجی می‌شد. او دو سال مذاکره کرد، با این امید که از جنگ جلوگیری کند، اما مارس ۱۹۳۹ زمان اعلام شکست تلاش‌های او بود. با شروع جنگ و شکست‌های ارتش بریتانیا، به ویژه در کارزار دفاع از نروژ، او با عدم اعتماد در پارلمان مواجه شد و در نهایت در می ۱۹۴۰ از سمت خود استعفا داد. مدتی نیز به عنوان رئیس شورای جنگ در کابینه وینستون چرچیل خدمت کرد. وی در نهم نوامبر ۱۹۴۰ در لندن در گذشت.

به ندرت اتفاق می‌افتد که ادای فقط چند جمله از سوی یک نفر، شهرتی تاریخی پیدا کند. اما این در مورد چمبرلین اتفاق افتاد. سخنان چند جمله‌ای او هنگام پایین آمدن از پله‌های هواپیما در سپتامبر ۱۹۳۸ در حقیقت یک اعلام شکست بود. او از کنفرانسی در مونیخ بازمی گشت که پیرو درخواست هیتلر مبنی بر الحاق منطقه سودتنلند چکسلواکی (با جمعیتی آلمانی تبار) به آلمان، به همراه نخست وزیر فرانسه ادوارد دولا دیه و دیکتاتور ایتالیا بنیتو موسولینی در آن شرکت کرده بود. هیتلر پیشتر از آن گفته بود که «کاسه صبرش لبریز شده است. برای چمبرلین آنچه مهم بود صلح در اروپا بود. چیزی که او در ۳۰ سپتامبر از آن تحت عنوان «صلح برای زمانه ما» یاد کرده بود. برای او، همانند بسیاری دیگر از سیاستمداران آن زمان هنوز خاطرات وحشتناک جنگ جهانی اول زنده بود و وظیفه یک دولتمرد بریتانیایی در مقابل آلمانی ناسیونالیست و مجهز، پرهیز از افتادن دوباره به دام فاجعه‌ای مشابه بود. این هدفی بود که دلایل بسیاری برای آن وجود داشت و از جمله عدم آمادگی ارتش بریتانیا که خود دلیل بسیار مهمی بود. اما چنین هدفی کوتاه آمدن تلقی می‌شد و انتخاب آن انتخابی دشوار شده بود. یکی از نتایج ملموس چنین سیاستی تشجیع شدن هیتلر در پیمودن راهی بود که انتخاب کرده بود و مسابقه تقویت ارتشهای منطقه راین و بازسازی اساسی نیروهای مسلح آلمان نیز از نتایج آن بود. حتی آلمان در این مدت مخفیانه نیروهای هوایی جدیدی را ایجاد کرده بود که Luftwaffe نامیده می‌شد. همه اینها نقض آشکار پیمان ۱۹۱۹ ورسای بود. در مارس ۱۹۳۸ آلمان، اتریش را به خاک خود منضم کرد که آن نیز زیر پا گذاشتن عهدنامه پایان جنگ جهانی اول (ورسای، ۱۹۱۹) بود.