کتاب برای فرداها متشکرم

کتاب برای فرداها متشکرم نوشته والری تریویلر بانوی اول سابق فرانسه است که با ترجمه ابوالفضل الله‌دادی منتشر شده است. نویسنده در این کتاب از میتران، شیراک، آلن دلون، میشل اوباما و یک عمر روزنامه‌نگاری‌اش سخن می‌گوید.

درباره کتاب برای فرداها متشکرم

نویسنده در این کتاب می‌خواهد از خودش خبر دهد و بگوید زندگی‌اش فقط به دو سال حضور در الیزه خلاصه نمی‌شود. او سی سال است که در پاری‌مَچ روزنامه‌نگاری می‌کند. از بیست وچهارسالگی وارد این هفته‌نامه شده و در پنجاه وچهارسالگی این کتاب را نوشته است. 

خودش می‌گوید پایان زندگی‌اش در کاخ الیزه خلاصی از غل و زنجیرهایش بوده و حتی، بار دیگر، عشق تازه‌ای هم تجربه کرده است. والری تریرویلر در کتاب برای فرداها متشکرم به همنشینی‌اش با چهره‌های مشهوری همچون آلن دلون، ژاک شیراک، لیونل ژوسپن، آن پنژو، کارلا برونی و میشل اوباما و نیز سفرهایش به کشورهایی مثل نپال پس از زلزله سهمگین این کشور پرداخته و، در کنار روایت شخصی، مطالب مستندی را به هر بخش ضمیمه کرده که روزگاری به قلم او در هفته‌نامه پاری‌مَچ منتشر شده‌اند. 

او در این کتاب شرح می‌دهد بیش از هر چیز خودش را روزنامه‌نگار می‌داند. بعد از مادری، شغلش مایه مباهاتش است. او در این کتاب از بین بیست مطلب برگزیده در طول این سال‌های طولانی که یادداشت نوشته است، رویدادهای عمومی و نیز شخصی‌ترین اتفاق‌ها را بازبینی می‌کند. 

خواندن کتاب برای فرداها متشکرم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به علوم سیاسی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب برای فرداها متشکرم

مچ به من اجازه داد لحظه‌هایی فراموش‌نشدنی را تجربه کنم، دور دنیا سفر کنم، به سرتاسر فرانسه بروم، دوستی‌هایی ابدی بسازم و شخصیت‌های برجسته‌ای را ببینم. ما گروه‌هایی تشکیل دادیم و به زوج‌هایی واقعی تبدیل شدیم تا وزن کلمه‌ها را با شوک عکس‌ها در هم بیامیزیم. با همدیگر مصیبت‌ها و فاجعه‌ها را پشت سر گذاشتیم. ما از زخمی‌ها پذیرایی کردیم، هوای ازنفس‌افتاده‌ها را داشتیم، به تیره‌بخت‌ها دلداری دادیم و به بچه‌های دیگران نگاه کردیم که قد کشیدند تا جایی که خودشان شدند پدر و مادر. ما هم شکل گرفتن وصلت‌ها را دیدیم هم پاشیده شدنشان را. روزنامه‌نگارهایی از راه رسیدند و عده‌ای دیگر رفتند. واقعیت‌ها، سادگی‌ها و گاهی سختی‌های زندگی را تجربه کردیم. ما چیزهای زیادی را با هم شریک شدیم. 

ما خانواده هستیم، خانواده‌ای که در آن گاهی به چهره آخرین فرزندهای ازراه‌رسیده یا جداشده‌ها اعتنایی نمی‌کنیم. من همه جوانانی را که گاهی اسم کوچکم را می‌پرسند نمی‌شناسم. اما ما تا ابد به هم پیوند خورده‌ایم.

در مجموع، نشریه «من» به جلوِ صحنه پرتم کرد. همه زندگی‌ام، از بیست وچهار تا پنجاه وچهارسالگی، مثل زنی جلوِ چشم‌هایم رژه می‌رود.

اما چطور ممکن است این سه دهه این‌قدر سریع گذشته باشد؟ چرا مردم همیشه از من می‌پرسند: «خُب حالا چه‌کار می‌کنید؟» من همواره پاسخ می‌دهم: «مدت زیادی است که در مچ روزنامه‌نگارم.» حرفه‌ای که نمی‌خواستم حتی در روزهای الیزه رهایش کنم. روزنامه‌نگار بودن هرگز متوقف نمی‌شود، مثل خوشبختی است یا مثل مجرم بودن، و در خواب‌هایتان هم تعقیبتان می‌کند.

دلم می‌خواهد کسانی را که به‌م می‌گویند ستون‌هایم را خوانده یا دوست داشته‌اند و آن‌هایی را که کتاب‌های پیشنهادی‌ام را دنبال می‌کنند در آغوش بگیرم. می‌دانم که در نگاه دیگران من اول شریک زندگی سابق اولاند، بانوی اول سابق، و بعد نویسنده برای این لحظه متشکرم هستم.