کتاب شب آخر با سیلویا پلات

شب آخر با سیلویا پلات اثری از ادوارد هرش و دیگران است که با ترجمه فریده حسن‌زاده (مصطفوی) در انتشارات نگاه به چاپ رسیده است. 

به گفته مترجم کتاب «صدای شعر به رغمِ خصوصی بودن، میان همه ما مشترک است؛ صدایی نه خطاب به جمع بلکه برای خودِ یگانه و منحصر به فردِ ما: صدایی که هرگز خاموشی نمی‌پذیرد زیرا با نبضِ زندگی می‌تپد؛ و همان قدر طبیعی و ضروری است که نفس کشیدن.»

 در کتاب شب آخر با سیلویا پلات، مقالاتی در باب شعر و شاعری از ادوارد هرش و دیگر شاعران مطرح معاصر همچون ساموئل هازو، جیمز تی، مریلین کریسل و بورخس می‌خوانید. امید است که این مقالات به بهتر شنیده شدن صدای شاعران میان همه ملت‌ها کمک کند.

 خواندن کتاب شب آخر با سیلویا پلات را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه دوست‌داران شعر جهان و پژوهشگران این حوزه مخاطبان این کتاب‌اند.

بخشی از کتاب شب آخر با سیلویا پلات

نخستین دفتر شعر آنا آخماتوا به نامِ شامگاه که در ۲۳ سالگی منتشر شد، نامش را در محافل ادبی سرِ زبان‌ها انداخت. شعر روسیه در آن سال‌ها تحتِ سیطره مطلقِ سمبولیسم بود اما آخماتوا و همسرش گامیلف همراه با چند شاعر دیگر، جنبش آکمئیسم را پایه‌گذاری کردند. در بیانیه آن‌ها گفته می‌شود: «برای ما، یک گل سرخ فقط یک گلِ سرخ است و سمبل عشق یا هیچ چیزِ دیگری نیست.» به رغم حال و هوای انقلابی آن روزها، آخماتوا و یارانش به دنبالِ جهتگیری انقلابی و استفاده از آن برای انقلاب نبودند. در سال ۱۹۱۸ آخماتوا پس از سه سال دوری از همسرِ شاعرش که در جبهه‌ها بود از او جدا می‌شود. سه سال بعد خبر دستگیری و اعدام گامیلف را می‌شنود. دستگیری تنها فرزندش، لو، تاریک‌ترین روزهای زندگی‌اش را ارمغان می‌آورد. شعرهای این دوره از شاهکارهای شعر مدرنِ روسیه است. پس از جنگ، اختناق در زمینه ادبیات شدت می‌گیرد. کمیسر فرهنگی استالین آنا آخماتوا را یک شاعر نیمه‌راهبه‌نیمه‌روسپی می‌نامد و حتی اشعار دورانِ جنگ او را به بهانه این‌که پر از یأس و ناامیدی و عاری از هرگونه تهییج و امیدواری است تخطئه می‌کند.

با مرگ استالین، اعاده حیثیت از سیاستمداران و هنرمندان مغضوب زمان استالین آغاز می‌شود. گزیده‌ای از اشعار پیشینِ او در سالِ ۱۹۵۸ به چاپ می‌رسند. سپس جایزه معتبر انتارتائورمینا را از ایتالیا دریافت می‌کند، نیز دکترای افتخاری دانشگاهِ آکسفورد را. وی بی‌گمان یکی از تأثیرگذارترین شاعرانِ شعر مدرنِ روسیه است.

توصیف یک وداع

خود را مجسم کنید در سالن بزرگ و پر جمعیتِ تئاتر، درحالی‌که تازه بر صندلیتان جا گرفته‌اید. چراغ‌های تالار کم‌رنگ می‌شوند و آخرین صداهای ارکستر به خاموشی می‌گرایند.

کسی تک‌سرفه‌ای می‌زند. با بالا رفتنِ تدریجی پرده‌ها، صداهای هشداردهنده «هیس» از گوشه و کنار به گوش می‌رسد و صحنه روشن و پرنوری برابر ما ظاهر می‌شود که روستای تزار (تزارسکویه سلو)، در مجاورتِ پترزبورگ را برابر دیدگانمان به نمایش می‌گذارد، حوالی سال ۱۹۱۲. با پدیدار شدنِ هنرپیشه پرابهت، آنا گورنکو (قهرمان نیمه کلاسیک یونانی ـ و ـ زنِ مدرنِ روسی) که گام پیش می‌نهد تا نخستین دکلمه دراماتیک خود را اجرا کند، کمی به جلو خم می‌شوید تا با دقت گوش بسپارید:

درمانده و بی‌پناه، قلبم در سینه می‌فشرد

سایه‌وار از پی گام‌هایم به راه افتادم

دستکشِ دستِ چپ را لوده‌وار

بر دستِ راست پوشاندم

پله‌ها را پایان‌ناپذیر یافتم،

همان سه پله کوتاه را.