کتاب شب آخر با سیلویا پلات

شعر از جایی آغاز می‌شود که منطق ایست می‌کند؛

صدای شعر به رغمِ خصوصی بودن، میان همه ما مشترک است؛ صدایی نه خطاب به جمع بلکه برای خودِ یگانه و منحصر به فردِ ما: صدایی که هرگز خاموشی نمی‌پذیرد زیرا با نبضِ زندگی می‌تپد؛ و همان قدر طبیعی و ضروری است که نفس کشیدن.

شعر، ایمان و عشق از یک جنسند. ما با هیچ قدرتی قادر به برانگیختن و فراخواندنِ آن‌ها در ذهنمان نیستیم. آنچه از ما برمی‌آید سرِ تسلیم فرود آوردن و دل دادن به خواسته‌های آن‌هاست و به همین دلیل است که شاعران و قدیسین و عاشقان را «ملهم» یا «برگزیده» می‌نامند. آن‌ها خود قادر به گزینش نیستند.