کتاب شوریده شیرازی تقدیم می کند

شوریده شیرازی تقدیم می کند گزیده اشعار شاعر نابینای عهد صفویه، شوریده شیرازی است که در نشر سه سه‌تار منتشر شده است.

 درباره کتاب شوریده شیرازی تقدیم می کند

شوریده شیرازی از ما دور نیست. تقریبا صد و ده بیست سال پیش بار از جهان ما بسته است، مثل اسمش اهل شیراز است و دیوانی دارد پر از قصاید و قطعات و غزلیات و مقداری تجارب دیگر. دستی بر هجو و هزل دارد اما بیشتر برای شعرهای عراقی‌اش در یاد ادب‌دوستان مانده است.

شعر گفتن بعد از تلاش‌های هنرمندان بزرگی مثل انوری، خاقانی، سعدی، مولوی و حافظ کار بسیار دشواری حتی برای مستعدین ادبی ایران شده بود. بعد از این‌ها (و تازه عطار و سنایی و نظامی را یادمان رفت!) شاعر باید از خودش می‌پرسید هنوز باید شعر بنویسم؟) می‌دانیم که بیشتر شاعران این سوال را نپرسیدند و دیوان‌های چند منی تکراری در این فاصله و تغافل، از عدم رویید اما یکی دو زمینه‌ی مهم ادب فارسی از همین پرسش کوتاه و تفکر ناگزیر پس از آن، جوانه زد. اصفهانی‌ها یا هندی‌ها به هر اسم که گفته شود، تلاش کردند با باریک‌بینی و مضمون‌پردازی‌های جزئی‌تر و تصویرسازی‌های متنوع از پیرو شدن فرار کنند. 

روش دوم که ساده‌تر بود کمتر امتحان شد؛ خود-بیانگری. تقریبا بیشتر شاعران ایرانی تا قبل از شعر نو تصمیمی برای بیان موضوعات بخصوص خود نداشتند. شاید تنها کمی وحشی بافقی بود که نوعی از ذهنیت متفاوت خود را به شعر تبدیل کرد اگرچه نه با فرمی جدیدتر و بُرنده تر.

شوریده هم می‌شد شاعری فراموش شدنی باشد اگر نابینا نبود. نابیناییِ شوریده که تقریبا تمام عمر با او بود، فرصتی به وی داد تا بتواند از خود حرف بزند؛ این بار شاعر در بخشِ متاسفانه محدودی از شعرهایش در مورد چیزی حرف می‌زد که شاعران دیگر سخنی در موردش نداشتند؛ نابینایی.

این بار برخلاف خط و خال و زلف و عارض که در تمام شاعران شبیه به هم توصیف شده بود (همه عاشق یک زن شده بودند؟!) شوریده در مورد موضوع مخصوص خود حرف می‌زد شبیه شاعر نیمایی باعُرضه‌ای که معشوق شعرش واقعی است (اسم زن خودش را در شعر می‌آورد).

شوریده شاعر ماهریست، ابداعات کم و بیش جالبی مثل مشارکت تخلص در میان غزل و حتی گاهی ابتدای آنها دارد اما اگر نبود چیزهایی که از موضوع مخصوص خود گفته است، شاعری بسیار معمولی می‌شد و بسیار شبیه به همه. مثال فرق هاتف اصفهانی و صفای اصفهانی و سحاب اصفهانی را از کجا می‌فهمیم؟

از نظر زیبایی‌شناسانه بهترین قطعات شوریده هنوز همان قطعات عراقی معمول است. شاید به این خاطر که زمان و ضمیر شاعر حاضر، به اندازه کافی جسارت خود-بیانگری را به او نمی‌داده است.

به هرحال، وقتی دیوان شوریده خوانده می‌شود احساس می‌کنیم کسی دارد گاهی از خودش حرف می‌زند؛ و این گاهی، چیز کمی نیست مخصوصا وقتی به یاد می‌آوریم که هنوز هم بیشتر شاعران از بیان جهان واقعی ذهن خود هراس دارند!

 خواندن کتاب شوریده شیرازی تقدیم می کند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به شعر کلاسیک فارسی مخاطبان این کتاب‌اند.