کتاب اندوه
۴٫۲
(۲۴۵)
خواندن نظراتمعرفی کتاب اندوه
«اندوه» داستان کوتاهی از آنتوان چخوف(۱۹۰۴-۱۸۶۰)، نویسنده برجسته روس است.
زمان تقریبی مطالعه: ۱۰ دقیقه
ادبیاتادبیات پایداریادبیات عامیانه و محلیادبیات مذهبیپژوهش ادبیتراژدیجناییداستان تاریخیشعرطنزعاشقانهعلمی تخیلیفانتزینامههاوحشت
روانشناسی و موفقیتخانواده و ازدواجروانشناسی عمومیروانشناسی کودک و نوجوانموفقیت و خودیارینظریههای آموزش و پرورش
علوم انسانیاقتصادبیمهجامعهشناسیجغرافیحقوقرفاه و تأمین اجتماعیزبانشناسیعلوم سیاسی و روابط بینالمللمردم شناسی
علوم پایه و مهندسیباستانشناسیبرق و الکترونیکجانورشناسیریاضیاتزمینشناسیزیستشناسیشیمیصنایععمرانفیزیککامپیوترکشاورزی و باغبانیمتالورژی و موادمعدنمکانیکنجومهستهایهوافضا
ادبیاتادبیات پایداریادبیات عامیانه و محلیادبیات مذهبیپژوهش ادبیتراژدیجناییداستان تاریخیشعرطنزعاشقانهعلمی تخیلیفانتزینامههاوحشت
روانشناسی و موفقیتخانواده و ازدواجروانشناسی عمومیروانشناسی کودک و نوجوانموفقیت و خودیارینظریههای آموزش و پرورش
نصب طاقچهدستهبندیها اشتراک بینهایتارتباط با پشتیبانیوبلاگدربارهٔ ما
نظرات کاربران
آدم ها همه می پندارند که زنده اند برای آنها تنها نشانه حیات بخار گرم نفس هایشان است کسی از کسی نمی پرسد: ازخانه دلت چه خبر؟
داستان بدی نیست ولی چرا زن هارو ابله و نادان خطاب میکنه؟!! البته شاید بدم نمیگه زنا واقعا نادانن که اونقدر درد رو تحمل میکنند تا موجودی رو به دنیا بیارن که بعدها بهشون بگه ابله و نادان ....نمیدونم شایدم
اگه درداتو به زبون نیاری عقده میشن و این عقده رو سر بقیه فرود میاد حرفتونو به دیوار ، عروسک ، جلوی آینه یا حتی به یه دوست مجازی بزنید بذارید آروم شید اندوه خیلی چیز بدیه آدمو پیر میکنه ...
عجب، ولی فکر کنم این روزا خیلیامون این حال و داشتیم همه فقط میخوان حرف های خودشون شنیده بشن کسی به حرف های تو کاری نداره
بنظرم تو کشور ما آدمایی ک بخوان همدردی کنن و حرفاتو بشنون زیاده و چقد خوبیم ماا
واقعیت همینه ادما همینقدر تنهان که تو شرایط نیاز هیچکس رو ندارن باهاش حرف زنن
چقدر اسم داستان مناسب توصیفات و حال و هوای داستان بود...
سلام . خدایمان بهتر از یک اسب می فهمد قطعا. به جای خرید اسب ، با خدا آشتی کنید و در نیمه شب حرف هایتان را با هر زبانی به او بگویید. سالهاست او تنهاست و منتظر شنیدن حرف هایتان
چه غم بزرگی که حتی یه آدم واسه درددل پیدا نشه
اندوه تنهایی ؛ غم بی هم زبونی