کتاب صوتی افسردگی

کتاب صوتی افسردگی، نوشته ویلیام استایرن، ماجرای درگیری این نویسنده با بیماری افسردگی و تلاشش برای رهایی از چنگال بیماری سخت افسردگی است. 

نسخه صوتی کتاب افسردگی را با ترجمه‌ای روان از صبا راستگار و صدای کامبیز خلیلی می‌شنویم.

درباره‌ی کتاب صوتی افسردگی

چه اتفاقی می‌افتد که یک نویسنده را وادار می‌کند تا یادداشت خودکشی بنویسد؟ این سوالی نبود که ویلیام استایرن تا پیش از این به آن اندیشیده باشد. اما زمانی که در سن شصت‌سالگی گرفتار افسردگی شد، و البته با تلاش‌هایش توانست خودش را از چنگ آن رها کند، به فکر افتاد تا کتابی بنویسد و تجربیاتش را با دیگران هم به اشتراک بگذارد. ویلیام استایرن در این اثر، گزارش واقعی از بیماری‌اش ارائه می‌کند. او افسردگی‌اش را بیمایی‌ای وصف می‌کند که او را از نویسنده‌ای موفق به مردی تقلیل داد که برای نابودی خودش برنامه‌ریزی می‌کرد. اما استایرن زندگی کردن را انتخاب کرد. او زندگی کرد تا این توصیف گیرا از نزولش به اندوهی ذهنی و بعد موفقیتش را در غلبه به این شرایط بسیار معمول اما کم‌شناخته شده، به ما ارائه دهد.

کتاب صوتی افسردگی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر دوست دارید بدانید افسردگی چگونه انسان‌ها را در چنگال خود می‌کشد و راه‌های غلبه بر آن چیست، حتما به کتاب صوتی افسردگی گوش کنید. 

درباره‌ی ویلیام استایرن

ویلیام کلارک استایرن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۵ در ایالت ویرجینیای آمریکا متولد شد. مادرش را در ۱۳ سالگی از دست داد. او مدرک لیسانس هنرش را از دانشگاه دوک، دریافت کرد و اولین رمانش را در سال ۱۹۵۱ با نام در تاریکی بخوابید نوشت. استایرن پیش از آن در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان ستوان در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرده بود.

ویلیام استایرن در سال ۱۹۹۰ با نوشتن کتاب شرح حال دیوانگی که با عنوان افسردگی هم منتشر شده است، به سؤالاتی درباره افسردگی، خودکشی و اعتیاد به مشروبات الکلی پاسخ داده بود. کتاب معروف انتخاب سوفی هم از آثار استایرن است. استایرن در سن ۸۱ سالگی بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت.

بخشی از کتاب صوتی افسردگی

برای چیزی که به شدت از آن می‌ترسم و بر من فرود آمده و چیزی که از آن بیم داشتم و به سویم آمد. نه در امان بودم نه استراحت می‌کردم و نه آرام بودم. با اینهمه دردسر ایجاد شد.

بیشتر مردم می‌دانند افسردگی قبلا در کلمه‌ی مالیخولیا در انگلیسی اوایل سال هزار و سیصد و سه ظاهر شد و بیش از چندبار در اشعار چاسر به کار رفت. به نظر می‌رسید چاسر در استفاده از این کلمه، از تفاوت ظریف آسیب‌شناختی آن آگاه است. مالیخولیا هنوز هم کلمه‌ای مناسب‌تر و تکان‌دهنده‌تر برای اشکال بدتر این اختلال است. در حالیکه جای آن را اسمی با نواختی ملایم و بی هیچ حضور تحکم‌آمیزی گرفته است. که برای توصیف بی‌تفاوت کاستی اقتصادی یا شیاری در زمین به کار می‌رود. و در مقام کلمه‌ای برای چنین بیماری مهمی، بی‌مایه است.

وقتی برای اولین بار دچار بیماری شدم، شصت‌سال داشتم. به شکلی تک‌قطبی که مستقیم انسان را به زوال می‌کشد. هیچ‌وقت نفهمیدم که چه چیزی باعث افسردگی‌ام شد. همانطور که هیچ کس دیگری هم این را نمی‌فهمد. بیشترین اشتباهات درباره‌ی خودکشی به این باور نفهته است که یک پاسخ سریع واحد وجود دارد. یا شاید پاسخ‌های ترکیبی که چرا اینکار انجام شد؟ این سوال «چرا او اینکار را کرد؟» که نمی‌توان از آن فرار کرد، معمولا به تاملات عجیب و غریبی منجر می‌شود که بیشتر آن، همان خود اشتباهات است.