کتاب صوتی زمانی برای بزرگ شدن

کتاب گویای «زمانی برای بزرگ شدن» نوشته محسن مومنی، رمانی با محوریت دو جنگ است. یکی جنگی که در پوسته بیرونی قصه و در جغرافیای متن از ابتدا تا انتها حضوری دائم دارد و جنگی درونی در لایه‌های زیرین اثر برای باز پس گرفتن غرور. این اثر تاکنون سه جایزه کتاب سال شهید غنی پور، جایزه ۲۰سال ادبیات دفاع مقدس و کتاب سال دفاع مقدس را برده است. داستان درباره دو برادر است. که یکی از آنها به جبهه منافقین می‌پیوندد. حالا برادر دیگر راهی جنگ شده تا حیثیتی را که پیوستن برادر بزرگتر به نیروهای منافقین و شرکت در بمب گذاری‌ها، از خانواده برده است، بازگرداند. مومنی زبانی پاکیزه و نثری روان و منسجم دارد و در داستانش از توصیف دقیق جزئیات و روابط آدم‌ها و فضای داستان لحظه‌ای غافل نمی‌شود. داستان او، داستانی مبتنی بر حادثه و اتفاق‌های بزرگ نیست؛ بلکه داستانی است که بر پایه روابط عادی میان آدم‌ها در جنگ پیش می‌رود و در مسیر خود قهرمان اصلی را دچار تحول می‌کند. در این اثر پرداخت ظریف و حساب‌شده‌ی عناصر و جزئیات داستان، کمرنگی فراز و فرودهای قصه را جبران کرده و داستان را جذاب نموده است. شخصیت‌ها در داستان آدم‌هایی چند بعدی‌اند که حضورشان در جبهه آنها را مقدس نمی‌کند و مانعی برای تصور کردن وجوه مختلف شخصیتی آنها مثل خشونت، خشم، ضعف و دیگر صفات انسانیشان نمی‌شود: «تو ظلمات و تاریکی رستمی را پیدا می‌کنم. حال و روزش بهتر از من نیست. می‌لرزد. یواشکی می‌گویم: «ای کاش اورکتامون رو می‌آوردیم.» تا بیاید چیزی بگوید، مین ضدتانکی منفجر می‌شود و زمین زیر پایمان می‌لرزد. بچه‌های گروهان‌های دیگر، از چادرهایشان وحشت‌زده می‌ریزند بیرون. بعضی‌هایشان انگار که گیج شده باشند دارند به دوروبَر فرار می‌کنند. از اینکه ما زودتر آمده‌ایم، ‌ سعی می‌کنم خوشحال باشم و از سردرگمی آن‌ها لذت ببرم، ولی سوز و سرما و زوزههای باد دل آدم را می‌ریزد. انگار این زوزه‌ها خبر از حادثه تلخی می‌دهند. ـ بازم که خراب کردی عمو جعفر! صدای انزابی را که می‌شنوم دلهره‌ام کم می‌شود. به یاد سرشب که می‌افتم خنده‌ام می‌گیرد. وقتی که می‌خواست بخوابد، چنان خیالش تخت بود که با لباس زیر خوابید. ـ حرف نباشد!»