کتاب صوتی توتوچان

کتاب توتوچان نوشته تتسوکو کورویاناگی و ترجمه سیمین محسنی، روایتی از کودکی دختری است که در مدرسه‌های معمولی جا نمی‌شود اما در مدرسه‌ای متفاوت، فرصتی برای دیده‌شدن پیدا می‌کند. این کتاب صوتی با گویندگی فریبا باقری و به‌همت نشر آوانامه منتشر شده است و از خلال خاطره‌های توتوچان، تصویری زنده از شیوه‌ی آموزشی سوزاکو کوبایاشی و مدرسه توموئه می‌سازد؛ جایی که اعتماد، آزادی و توجه به سرشت کودک، محور آموزش است. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صوتی توتوچان

کتاب توتوچان نوشته تتسوکو کورویاناگی از دل خاطره‌های کودکی نویسنده شکل گرفته است؛ خاطره‌هایی که به مدرسه توموئه و مدیر آن، سوزاکو کوبایاشی، گره خورده‌اند. نقطه‌ی آغاز اثر، اخراج دختربچه‌ای پرجنب‌وجوش از مدرسه‌ای معمولی است؛ کودکی که رفتارهایش برای بزرگ‌ترها دردسرساز به‌نظر می‌رسد، اما در مدرسه‌ای دیگر با نگاهی متفاوت روبه‌رو می‌شود. همین جابه‌جایی ساده، مسیر اصلی اثر را می‌سازد: این‌که یک کودک وقتی به‌جای سرزنش، فهمیده شود، چگونه می‌تواند رشد کند و با جهان اطرافش رابطه‌ای تازه بسازد.

کتاب توتوچان فقط شرح ماجراهای یک دانش‌آموز بازیگوش نیست. این کتاب تصویری روشن از مدرسه‌ای ارائه می‌دهد که در آن کلاس‌ها داخل واگن‌های قطار برپا شده‌اند، برنامه‌ی درس خشک و یکسان نیست، ناهار هم بخشی از آموزش به‌شمار می‌آید و گردش در طبیعت می‌تواند به‌اندازه‌ی نشستن پشت میز اهمیت داشته باشد. در این فضا، کودک نه موجودی برای کنترل‌کردن، بلکه انسانی در حال شکل‌گرفتن است. مدیر مدرسه با صبر، دقت و اعتماد، به بچه‌ها فرصت می‌دهد خودشان را نشان دهند و همین نگاه، حال‌وهوای اثر را از یک خاطره‌گویی ساده فراتر می‌برد.

کتاب توتوچان در کنار لحظه‌های شیرین و بامزه، لایه‌ای عاطفی و تأمل‌برانگیز هم دارد. نویسنده بارها نشان می‌دهد که تفاوت‌داشتن یک کودک، اگر در محیط نامناسب قرار بگیرد، می‌تواند به طردشدن و سردرگمی بینجامد. در مقابل، یک مدرسه‌ی درست و یک بزرگسال آگاه می‌تواند همان تفاوت را به نیرویی برای رشد تبدیل کند. به‌همین دلیل، اثر هم‌زمان درباره‌ی کودکی، آموزش، مهربانی و مسئولیت بزرگ‌ترهاست. شنونده در پایان هر بخش، نه‌فقط با ماجرایی از زندگی توتوچان، بلکه با پرسشی درمورد معنای واقعی تربیت و مدرسه روبه‌رو می‌شود.

خلاصه داستان توتوچان

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
توتوچان دختربچه‌ای کنجکاو، پرحرف و پیش‌بینی‌ناپذیر است که رفتارهایش در مدرسه‌ی قبلی دردسر درست می‌کند و درنهایت از آن‌جا کنار گذاشته می‌شود. مادرش او را به مدرسه توموئه می‌برد؛ جایی که مدیر مدرسه به‌جای قضاوت عجولانه، ساعت‌ها به حرف‌های او گوش می‌دهد و همان روز می‌پذیردش. از این‌جا به بعد، کتاب صوتی ماجراهای توتوچان را در محیطی متفاوت دنبال می‌کند؛ مدرسه‌ای با کلاس‌های واگنی، برنامه‌های آموزشی آزاد، گردش‌های گروهی و توجهی جدی به نیازها و ویژگی‌های هر کودک. در دل این تجربه‌ها، توتوچان کم‌کم احساس می‌کند دیده شده و به جایی تعلق دارد.

چرا باید کتاب صوتی توتوچان را بشنویم؟

دلایل شنیدن کتاب توتوچان را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب صوتی تصویری ملموس از مدرسه‌ای ارائه می‌دهد که آموزش را فقط به درس و امتحان محدود نمی‌کند.
• شنونده با تجربه‌ی کودکی روبه‌رو می‌شود که تفاوت‌هایش به‌جای سرکوب‌شدن، فهمیده می‌شوند.
• اثر نشان می‌دهد اعتماد یک بزرگسال چگونه می‌تواند بر شکل‌گیری اعتمادبه‌نفس کودک اثر بگذارد.
• بخش‌های مختلف کتاب، از ناهار و بازی تا کلاس و گردش، نگاه تربیتی سوزاکو کوبایاشی را به‌شکل عینی نشان می‌دهند.
• این کتاب صوتی برای فکرکردن به رابطه‌ی مدرسه، آزادی، انضباط و رشد طبیعی کودک ماده‌ی زیادی در اختیار مخاطب می‌گذارد.
• لحن خاطره‌محور اثر باعث می‌شود موضوع آموزش از خلال موقعیت‌های زنده و به‌یادماندنی دیده شود، نه از راه بحث‌های انتزاعی.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن کتاب توتوچان به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• مخاطبانی که به داستان‌های مرتبط با کودکی و مدرسه علاقه دارند.
• پدران، مادران و مربیانی که می‌خواهند درباره‌ی اثر رفتار بزرگ‌ترها بر رشد کودک بیش‌تر فکر کنند.
• کسانی که به شیوه‌های آموزشی متفاوت و مدرسه‌های غیرمعمول کنجکاوند.
• شنوندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور و اپیزودیک لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به آثاری که مهربانی، پذیرش و تفاوت‌های فردی را در مرکز توجه قرار می‌دهند.

بخشی از کتاب صوتی توتوچان

«مدیر مدرسه صندلی‌ای پیش کشید، و در مقابل صندلی توتو چان قرار داد. او هنگامی که نزدیک توتو چان روی صندلی نشست، گفت: «خوب، حالا درباره خودت حرف بزن! هرچه می‌خواهی بگو و از هر چه دلت می‌خواهد صحبت کن!»

«هر چه که دلم می‌خواهد؟» او انتظار داشت پرسش‌هایی در مقابلش قرار دهند که باید به آن‌ها جواب می‌گفت. وقتی آقای مدیر گفت می‌تواند از هر موضوعی که دوست دارد حرف بزند؛ آن‌قدر شادمان شد که بی‌معطلی به حرف‌زدن افتاد. درهم و برهم حرف می‌زد؛ اما با تمامی وجودش نغمه سر داده بود. او به مدیر گفت قطاری که با آن به مدرسه آمده بودند، خیلی باسرعت حرکت می‌کرده؛ به کنترل‌کننده بلیت خیلی اصرار کرده، اما او اجازه نداده بلیت قطار را نزد خود نگه دارد؛ معلمش در مدرسه قبلی خیلی زیبا بوده؛ آشیانه پرستوها چطور بوده؛ سگ قهوه‌ای‌شان، راکی، چه بازیگوشی‌هایی می‌کند؛ چگونه با قیچی به دهن در کودکستان به این‌سو و آن‌سو می‌دویده و مربی‌اش می‌گفته که این کار را نکند، چون ممکن است زبانش را ببرد، اما او به کارش ادامه می‌داد.

مدیر مدرسه پرسید: «چیز دیگری نیست که بخواهی برایم بگویی؟»

پس از آن، هرچه تلاش کرد موضوع دیگری برای تعریف نیافت. این موضوع او را غمگین ساخت. درست در همین موقع، مدیر از جا برخاست و دست بزرگ و گرم خود را روی سر او گذاشت و گفت: «خیلی خوب. حالا دیگر تو دانش‌آموز این مدرسه هستی.» این‌ها تنها کلمات او بودند.»