کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟

کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟ نوشته حسن رحیم‌پور ازغدی است. کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟ را دفتر نشر معارف برای تمام علاقه‌مندان به هنر منتشر کرده است. 

دفتر نشر معارف وابسته به نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه‌‌ها، در سال ۱۳۷۶ تأسیس شد و در سال ۱۳۷۹ به صورت رسمی آغاز به کار کرد. این انتشارات تلاش می‌کند از دریچه اسلام ناب به بازخوانی، بررسی، نقد و تولید اندیشه در عرصه‌های مختلف بپردازد.

از جمله این فعالیت‌‌ها می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌توان به چاپ بیش از ۱۱۰۰عنوان کتاب در زمینه دروس معارف اسلامی دانشگاه‌ها، اندیشه‌‌های امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری، پرسش‌ها و پاسخ‌های دانشجویی، معارف قرآن و اهل‌ بیت (ع)، دین‌پژوهی، اخلاق و عرفان، انقلاب اسلامی و تاریخ معاصر، مسائل جهان اسلام، غرب‌‌شناسی، شبهات فکری و عقیدتی، مسایل تاریخی و فلسفی، علوم انسانی، مسائل تربیتی، زن، خانواده و نقد فمینیسم و… اشاره کرد.

نشر معارف اخیراً نیز گام‌‌هایی در حوزه ادبیات داستانی برداشته است. این انتشارات با راه ‌اندازی ۳۰ مرکز فروشگاهی با عنوان تجاری «پاتوق کتاب» و همچنین برگزاری ۱۲ دوره مسابقات کتابخوانی «پویش روشنا» در سطح ملی، توانسته است گام‌‌های مفید و موثری در توزیع و ترویج کتابخوانی کشور بردارد.

آنچه این روزها بیش از هرچیز دغدغه نسل انقلابی است آشنایی جوانان و دانشجویان با حقیقت دین و معارف اسلام است، انتشارات در این زمینه پیشرو است و تلاش دارد پاسخی علمی و دینی برای تمام سوالات این نسل داشته باشد.

درباره کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟

این کتاب سه فصل است، فصل اول: هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟ فصل دوم: هنر؛ عهد با زیبایی و حقیقت و فصل سوم: ما و خاستگاه مکتب‌های ادبی و هنری. نویسنده در هر فصل مسائلی را درباره هنر انقلابی و اهمیت پرداختن به این هنر بیان می‌کند و سعی دارد هنرمندان انقلابی را با هم متحد کند تا مقابل هنر غیر معتقد بایستند. 

خواندن کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به هنر پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب هنر؛ دیالوگ با فرشته یا شیطان؟

اما به راستی چرا عرق صنفی کفایت نمی‌کند و نوع اعتقادات و آرمان‌های ایدئولوژیک، اامحاله «هنر و هنرمندی» را تقسیم می‌کند و کرده است. جالب است که طرف مقابل ما این تقسیم‌بندی ایدئولوژیک را به حادترین وجه، اعمال کرده و بی‌ آنکه نام آن را بیاورد، جذب نیرو، یارگیری و فضاسازی کرده است و علیرغم شعارهای «فراتعصب»!! که همواره سر داده‌اند، با قساوت تمام، بسیاری از هنرمندان را به جرم م این که با آنان همراهی نکرده‌اند حتی از عنوان «هنرمند» نیز محروم کرده‌اند، ولی متأسفانه ما در این سوی ماجرا، به کار یکدیگر احترام نمیگذاریم و حتی یکدیگر را متهم می‌کنیم. پیش از انقلاب کارهایی آغاز شده بود که پس از انقلاب، باید نهادسازی می‌شد و ضرورت داشت که روابط درون جبهه‌ای تعمیق می‌شد. امیدواریم چنین گردهمایی‌ها و نشست‌هایی در این راستا باشد. ما باید به عنوان هویت روشنفکری اسلامی، پاسخ‌های فرمولیزه شده و واضحی به این تهمت قدیمی داده و در هر دهه، آن پاسخ را تکرار کنیم، از ارائه‌ی فلسفه‌ی این موضع‌گیری خسته نشویم و از موضع‌دار بودن عرصه‌ی هنر و ادبیات هرگز شرمنده نباشیم. چگونه می‌توان در مورد «هنر و هنرمند» داوری کرد؟ و چرا نباید داوری کرد؟! چرا داوری از موضع زیبایی‌شناختی و تکنیک هنرممکن است، اما داوری فلسفی و اخلاقی و تقسیم ارزشی در مورد هنر و هنرمند، یک تقسیم متعصبانه باشد؟! دست کم به دو لحاظ می‌توان هنر و هنرمند را با تقسیمی معرفتی در عرصه‌های سینما، تئاتر، نقاشی، شعر و رمان و... قضاوت کرد: یکی به لحاظ منشأ هنر که «نفس هنرمند» است و حکما وعرفای ما در این باب به تفصیل بحث کرده‌اند اما متاسفانه هنوز وارد گفتمان روشنفکری مسلمانی نشده است.