کتاب گفت‌وگو با تارکوفسکی

جان جیانویتو، دستیار پژوهشی در رشته رسانه در کالج امرسون است. او در این کتاب مجموعه‌ای از مصاحبه‌های گوناگون با «آندری تارکوفسکی»(۱۹۸۶-۱۹۳۲)، کارگردان روس را گردآوری کرده است. در بخشی از کتاب می‌خوانیم: در میان فیلم‌سازان معاصر تنها عده‌ی معدودی، قابلیت برابری با اشتیاق و تب‌و‌‌تاب تارکوفسکی را دارند. در چشم یک انسان معتقد، مواجهه با هر کدام از فیلم‌های او، مطمئنا کشش و جذبه‌یی زیبایی‌شناختی ایجاد می‌نماید که بر ژرفای وجودی‌اش تأثیر می‌گذارد. در نظر مخالفان و معاندان نیز همان فیلم‌ها تنها حسی آتشین از آشفتگی، ملالت و انزجار مفرط را برمی‌انگیزد. اگر بنا برآن بود که جایگاه یک هنرمند را بر اساس آمار ستایش‌گران او تعیین کنیم، مطمئنا تارکوفسکی در بالاترین طبقات تالار مشاهیر تاریخ سینما جای می‌گرفت. در ۱۹۸۷، زمانی‌که خودزندگی‌نامه‌ی برگمان با عنوان «فانوس سحرآمیز» منتشر شد، برگمان کشف و آشنایی با تارکوفسکی را هم‌چون «معجزه» دانست: «به ناگاه خود را در آستانه‌ی درگاه اتاقی دیدم که کلید آن اتاق را تا آن لحظه هرگز در اختیار نداشتم. اتاقی که همیشه آرزوی واردشدن به آن را داشتم و او آزادانه و با آسودگی در آن حرکت می‌کرد. [با دیدن او] در خود شوق و برانگیختگی ژرفی احساس کردم: یک نفر آن‌چه را بیان می‌کرد که همواره می‌خواستم بر زبان بیاورم، اما شیوه‌ی مناسب آن را نیافته بودم. در نظر من تارکوفسکی بزرگ‌ترین است. او با ابداع زبانی نوین که با طبیعت و جوهره‌ی عالم فیلم‌سازی هم‌خوانی صرف دارد، زندگی را هم‌چون یک پژواک، هم‌چون یک رویا به تسخیر و تصویر در‌آورد».