کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق

کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق  اثر ابوالفضل توکلی شاندیز در نشر بوکا به چاپ رسیده است. نویسنده در این کتاب آرا و نظریات پل ریکور، فیلسوف و ادیب برجسته فرانسوی را واکاوی کرده است.

درباره کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق

پل ریکور، از مهم‌ترین نظریه‌پرداز هرمنوتیک ادبی و نویسنده پرکاری بوده است. اگر دوره طولانی زندگی‌اش که ۹۲ سال بود و از آن مهم‌تر دوره حیات فکری‌اش که بیش از ۶ دهه به طول انجامید را نیز در نظر بگیریم، آنگاه از حجم و تنوع موضوعی نوشته‌هایش شگفت‌زده نخواهیم شد. او علاوه بر کتاب‌های پرتعدادش بیش از ۵۰۰ مقاله نیز منتشر کرده است که بیشتر این مقالات بعدها به‌صورت مجموعه مقالات به زبان انگلیسی منتشر شده است. با این حال، تنها اثر مهمی که از ریکور به زبان فارسی ترجمه شده است ترجمه دو جلد از سه جلد کتاب زمان و روایت اوست که متأسفانه ناقص مانده و البته مدتها است که تجدید چاپ نشده است. سایر آثار ریکور به فارسی بیشتر شامل ترجمه مقالات، گفتگوها است و البته کتابی مقدماتی درباره فلسفه او که نگارنده حاضر آن را ترجمه کرده است. البته نویسنده دیگر، بابک احمدی نیز فصلی از کتاب ساختار و تأویل متن خود را به بررسی آرای ریکور از منظر هرمنوتیک اختصاص داده و نام آن را «لذت تأویل» گذاشته است که تنها متن تألیفی درباره ریکور به شمار می‌رود و البته از فضل تقدم نیز بهره دارد. بجز این موارد، چند مقاله پراکنده نیز از ریکور یا درباره او در مجلات فارسی به چاپ رسیده است.

کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق، ابتدا می‌کوشد کلیاتی از زندگی، آرا و جایگاه ریکور به‌دست دهد. در فصل دوم سرشت روایت و جایگاه ریکور در جغرافیای روایت‌شناسی معاصر را بررسی می‌کند و سپس می‌کوشد مؤلفه‌های روایت را در آرا و آثار ریکور بررسی نماید. در نهایت در فصل سوم که اصلی‌ترین بخش این کتاب است، نسبت اخلاق و روایت در آرای ریکور تبیین می‌گردد.

 خواندن کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق را به چه کسانی یپشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به فلسفه غرب و فلسفه مدرن را به خواندن این کتاب دعوت می‌کنیم.

 بخشی از کتاب پل ریکور، روایت و اخلاق

«ریکور در پایان مجموعه زمان و روایت مفهوم هویت روایی و هویت شخصی را مطرح می‌کند و آرای خود را در این زمینه در کتاب خویشتن همچون دیگری به شکلی مفصل‌تر به بحث می‌گذارد. به عبارت دیگر پرسش هویت شخصی یا هویت روایی به این پرسش منتهی می‌گردد که خویشتن چیست.

اما هویت از نظر ریکور چیست؟ او خود در مقاله‌ای با عنوان «هویت روایی» مبنای خود را بر تمایزی بنیادین بین دو کاربرد مفهوم هویت بنا می‌گذارد و هویت را ناشی از هر دو می‌داند. این مفاهیم یکی هویت به اعتبار همانی است و دیگری هویت به اعتبار خود بودن. توضیح اینکه هویت به اعتبار همانی هویت چیزی است که همیشه همان چیزی است که تغییر نمی‌کند، اما هویت به اعتبار خودن بودن، همان بودن در حین تغییر است. هویت شخصی مستلزم هر دو است. چنانکه از عنوان مقاله مذکور هم برمی‌آید مهم‌ترین مدعای ریکور در خصوص هویت این است که هویت شخصی همواره هویتی است روایی.»