کتاب جامعه، موسیقی، رادیو

کتاب جامعه، موسیقی، رادیو اثر حسن خجسته، مجموعه مقالاتی درباره‌ی هنر روح‌افزای موسیقی است که با رویکردی اجتماعی به موسیقی و رادیو نوشته شده‌اند. 

درباره‌ی کتاب جامعه، موسیقی، رادیو

درباره‌ی موسیقی چه فکر می‌کنید؟ آیا آن را هنری می‌پندارید که می‌تواند روح را تعالی بخشد و به اوج برساند یا آن را در حدی پایین می‌دانید که باید ممنوع شود؟ همیشه نگاه‌های مختلفی به موسیقی وجود داشته است. یکی از این دو دیدگاه متفاوت، طرز نگاه اهل موسیقی به آن و در مقابل آن، طرز نگاه اهل رسانه به موسیقی است. اما از آنجایی که موسیقی یکی از پرکابردترین هنرها در میان تمام جوامع است، خوب است که با دیدگاه‌ها مختلف درباره‌ی آن آشنا شویم. 

حسن خجسته در کتاب جامعه، موسیقی، رادیو در دو بخش به مباحث زیر می‌پردازد: بخش اول کتاب درباره اصل موسیقی بحث شده و سپس مختصری درباره فلسفه موسیقی و دیدگاه برخی فیلسوفان نوشته شده و بعد از آن، اشاره‌هایی به ایدئولوژی سیاسی در موسیقی، دیدگاه دین‌های مسیحیت و اسلام درباره موسیقی و ارتباط میان موسیقی و رسانه‌ها شده است. بخش دوم کتاب جامعه، موسیقی، رادیو شامل سه مقاله است. این مقالات به رابطه متقابل موسیقی بر رادیو و رادیو بر موسیقی می‌پردازند. 

کتاب جامعه، موسیقی، رادیو را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به هنر موسیقی، اهل رسانه و دوست‌داران مباحث جامعه‌شناسی و هنری از خواندن مقالات کتاب جامعه، موسیقی، رادیو لذت می‌برند. 

بخشی از کتاب جامعه، موسیقی، رادیو

از میان فیلسوفان یونانی، افلاطون از وجه متفاوتی به موسیقی می‌پردازد و به جنبه‌های اجتماعی و آموزشی موسیقی توجه خاص دارد. او در کتاب سوم جمهوری [جمهوریت] درحالی به موسیقی می‌پردازد که شرح می‌دهد شعر و هنرهای تقلیدی تأثیر منفی و ویرانگری بر نسل جوان دارند، و به همین دلیل، حکم به تحریم و ممنوعیت شعر در جامعة آرمانی‌اش می‌دهد. از نظر افلاطون موسیقی بر روح و عاطفة شنوندگان تأثیر می‌گذارد و باید مراقبت کرد تا موجب تقویت گرایش‌های انفعال، ترس و تسلیم در جوانان نشود. او آن دسته از قطعه‌های موسیقی را که با شعر همراه‌اند بررسی می‌کند و دربارة موسیقی محض و غیرآوازی نیز بر این عقیده است که قطعه‌های غمگین و حزن آور را نمی‌پسندد؛ زیرا روحیه یأس و شکست‌طلبی را تشدید می‌کند و قطعه‌های رخوت‌آور را نیز محکوم می‌کند و فقط قطعه‌هایی را که با آهنگ صدا و شیوة گفتار مردمی دلیر تناسب دارد، می‌پذیرد. افلاطون حتی سازهای موسیقی را هم از این نظر که سازندة رخوت و سستی یا شهامت و قدرت باشند، بررسی می‌کند، و آن ریتم‌ها را که با بردگی و ذلت تناسب دارند، محکوم و ممنوع می‌سازد. از میان فیلسوفان متأخر، کانت نیز دربارة موسیقی نظر خاصی دارد. او در طبقه‌بندی هنرها، شعر را که منشأ آن نبوغ است و کمتر با دستورالعمل‌ها هدایت می شود در رتبة نخست قرار می‌دهد و بعد از آن هنر موسیقی را قرار می‌دهد اما می‌گوید این هنر بیشتر التذاذ است تا پرورش و در داوری عقلی، ارزش آن را از هر هنری در پرورش ذهن کمتر می‌داند.