کتاب رویای جهان سومی ها!!!

کتاب رویای جهان سومی ها!!! اثری از کمیل نصیری چمبری است که درباره اصطلاح معروف و پرکاربرد جهان سوم نوشته شده است. 

کتاب رویای جهان سومی ها!!! اثری است که این اصطلاح را با دیدگاهی جامعه‌شناسانه و بر اساس مستندات علمی می‌سنجد. این اصطلاح در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ رایج شد و به کشورهای تازه استقلال یافته‌ای اشاره می‌کرد که در قاره آسیا و آفریقا قرار داشتند. علاوه بر این، کشورهایی که از کشورهای توسعه یافته سرمایه‌داری نیستند و همچنین کشورهای توسعه یافته کمونیست نیز در زیر لوای این اصطلاح قرار دارند. 

کتاب رویای جهان سومی ها!!! را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر به مطالعات جامعه‌شناسی علاقه دارید، خواند کتاب رویای جهان سومی ها!!! را به شما پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب رویای جهان سومی ها!!!

جهان سوم (third world)، اصطلاحی است که در دهه‌‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ رواج یافت و مقصود از آن مجموعه کشورهای تازه استقلال یافته قاره‌های آسیا و آفریقا و همچنین مجموعه کشورهایی است که نه از شمار کشورهای توسعه یافته سرمایه‌داری به شمار می‌آیند نه از شمار کشورهای توسعه‌یافته کمونیست (و در این معنی کشورهایی مانند چین، کره شمالی و ویتنام و کامبوج نیز، اگرچه رژیم کمونیست دارند، در مجموعه جهان سوم می‌گنجند). عنوان‌های هم‌ردیف این اصطلاح برای این کشورها، کشورهای «توسعه نیافته»، «کم توسعه» یا «رو به توسعه» است. مفهوم جهان سوم بیشینه کشورهای آمریکای لاتین و کشورهای آسیایی و آفریقایی را در بر می‌گیرد. بیشتر این کشورها پیشینه استعمار زدگی دارند (تک استعمار) و از امپریالیسم نفرت دارند و گرفتار فقر و انفجار جمعیت‌اند و در سازمان ملل بیش از دو سوم کشورهای عضو را تشکیل می‌دهند.

در دهه‎‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ یک جنبش سیاسی بین‌المللی در این کشورها برای کسب هویت خاص سیاسی و اخلاقی در برابر دو «بلوک شرق» و «بلوک غرب» پدید آمد که رهبران برجسته آن جواهل لعل نهرو از هند، ناصر از مصر، سوکارنو از اندونزی و تیتو (نک تیتوئیسم) از یوگسلاوی بودند. «کنفرانس باندونگ» و «کنفرانس بلگراد» اجتماعی از رهبران بیشینه اینگونه کشورها بود که با نام «غیرمتعهد» در پی کسب هویت تازه بین‌المللی بودند و حتی برخی امید بسته بودند که از میان این کشورها بلوک سومی یا «نیروی سوم» ی در برابر بلوک‌های شرق و غرب به وجود آید، اما ضعف بنیه اقتصادی و بحران‌های سیاسی داخلی این کشورها ناگزیر آن‌ها را به سوی یکی از دو بلوک شرق و غرب کشاند و اگرچه بسیاری از «کشورهای غیرمتعهد» همچنان به سیاست «عدم تعهد» ادامه می‌دهند، اما در عمل، از نظر ایدئولوژیک و سیاسی و اقتصادی، به یکی از دو بلوک گرایش دارند و درین میان سهم کشورهای گراینده به شوروی و کمک گیرنده از آن – به علت ترس و نفرتی که اغلب این کشورها از پیشینه استعماری و امپریالیستی غرب دارند – رفته – رفته بیشتر می‌شود. در این اواخر، برخی نویسندگان غربی تقسیم ‌بندی تازه‌ای کرده‌اند و کشورهای رو به توسعه دارای منابع طبیعی غنی، مانند کشور های نفت خیز خاورمیانه را چینی‌ها با پذیرش نظریه «سه جهان» به این اصطلاح برد و بعد تازه‌ای داده‌اند. به نظر آنان جهان انقلابی حقیقی و ضد امپریالیست «جهان سوم» است که در برابر دو اردوی امپریالیسم و «سوسیال امپریالیسم» قرار می‌گیرد و مورد تهدید و استثمار آن‌هاست؛ ولی شوروی ‌ها و کمونیست های هوادار آن‌ها تنها به «دو اردوگاه»، یکی «اردوگاه امپریالیسم و سرمایه‌داری» و دیگری «اردوگاه سوسیالیسم و ضد امپریالیسم» باور دارند.

جهان سوم و پایگاه سوم تعابیری بودند که در سال‌ های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ در فرانسه رایج شدند. پیتر ورسی در آوریل ۱۹۴۹ به استفاده کلود بورده از این اصطلاح اشاره کرده‌است؛ اما ژوزف لاو معتقد است ریشه این واژه را باید در اصطلاح موقعیت سوم به اسپانیایی Dritte-position جست. کلمه‌ای که خوان پرون آن را در ۱۹۴۹ به کار برد. ژوزف لاو کاربرد عام جهان سوم را نیز مربوط به دوران پس از کنفرانس باندونگ ۱۹۵۵ می‌داند.