کتاب آشوب جهانی عشق

کتاب آشوب جهانی عشق، هشت مقاله درباره جامعه‌شناسی خانواده است که به دست جودیت تریس، ژاکلین اسکات و مارتین ریچاردز نوشته شده است.

کتاب آشوب جهانی عشق را با ترجمه‌ی محمد معماریان در اختیار دارید. 

درباره‌ی کتاب آشوب جهانی عشق

کتاب آشوب جهانی عشق شامل هشت مقاله درباره‌ی جامعه‌شناسی خانواده است. جودیت تریس، ژاکلین اسکات و مارتین ریچاردز در کتاب آشوب جهانی عشق به موضوع خانواده پرداخته‌اند. خانواده اولین نهاد هر جامعه‌ای محسوب می‌شوند که البته نقش‌هایی فراتر از صرفا یک نهاد اجتماعی را به دوش می‌کشد. خانواده از زمان پیدایش بشر وجود داشته است. در متون دینی نیز می‌توان نقش خانواده را دید. هنگامی که آدم و حوا با یکدیگر خانواده‌ای تشکیل دادند. بنابراین عجیب نیست اگر در تمام جوامع به موضوع خانواده اهمیت زیادی داده شود و درباره‌ی نقش آن صحبت شده باشد. مقالات کتاب آشوب جهانی عشق موضوع خانواده را از منظرهای مختلف و در جوامع مختلف بررسی می‌کنند.

کتاب آشوب جهانی عشق را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

علاقه‌مندان به مطالعات جامعه‌شناسی از خواندن کتاب آشوب جهانی عشق لذت می‌برند. اگر در حوزه‌ی خانواده، پژوهش و مطالعه می‌کنید، کتاب آشوب جهانی عشق یک کتاب عالی برای شما است.

بخشی از کتاب آشوب جهانی عشق

الگوی خانوادهٔ جنوب آسیا: این الگو نیز خرده‌نظام‌های مهمی دارد، ازجمله خرده‌نظام‌های جغرافیایی: مهم‌تر از همه: شمال در برابر جنوب؛ و همچنین خرده‌نظام‌های مذهبی: عمدتاً، اما نه منحصراً، هندو و مسلمان. فارغ از مذاهب و امور مربوط به آن‌ها، پاکستان و شمال هند و بنگلادش پدرسالارتر از جنوب (هند) هستند. ازدواج هندو آیینی مقدس است و به همین دلیل علی‌الاصول فسخ‌ناشدنی است، اما ازدواج از نظر مسلمانان عقدی این‌جهانی است. پاکستان در صدر کشورهایی است که ازدواج بین عموزادگان در آن رواج دارد، اما بخش هندی شمال شبه‌قارهٔ هند با ازدواج‌های خارج از خاندان یا خارج از روستا اداره می‌شود. در سوی دیگر، در بخش هندومسلکِ جنوب هند و بنگلادشِ مسلمان، رواج ازدواج عموزادگان تا دو برابر بیشتر است، یعنی تقریباً یک‌چهارم کل ازدواج‌ها را در برمی‌گیرد (تاد، ۲۰۱۱: ۵۰۷ و ۲۴۴). کاست پدیده‌ای متعلق به مذهب هندو است و ازدواج هندو درون کاست انجام می‌گیرد؛ ولی کاست بین مسلمانان جنوب آسیا نیز نفوذ کرده است و ملاحظات کاستی به‌نوعی با کفوبودن که در هنجارهای خانوادهٔ اسلامی دیده می‌شود وفق‌پذیر است.

به‌هرحال، مناطق بنگلادش و هند و نپال و پاکستان یک شباهت دیگر نیز در نظام خانواده‌شان دارند. این مناطق مرکز جهانیِ زن‌ستیزی‌اند: در دههٔ ۱۹۷۰، تنها در این نقطهٔ جهان، امیدبه‌زندگی زنان کمتر از مردان بود (بانک جهانی۲۵، ۱۹۹۵). در نیمهٔ اول قرن بیستم نیز شبه‌قاره از نظر سن پایین ازدواج دختران شاخص بود: اکثر دختران پیش از ۱۵ سالگی ازدواج می‌کردند. ازدواج ترتیب‌یافته شیوهٔ غالب ازدواج بین مسلمانان و همچنین هندوها و سیک‌هاست. در سرتاسر این منطقه، خانواده‌های پدرتبار و ساکن نزد پدر غلبه دارند.

در یک‌سوم انتهایی قرن بیستم، سن ازدواج زنان بالاتر رفت: بیشتر از همه در پاکستان و کمتر از همه در بنگلادش. در دههٔ ۱۹۹۰، امیدبه‌زندگی زنان از مردان پیشی گرفت، اما این مزیت طبیعی زنانه همچنان به‌شکلی غیرطبیعی برای زنان این منطقه اندک است. قانون‌هایی که پس از استقلال این مناطق بر ضد تبعیض در خانواده وضع شده است نیز تأثیر عملی چندانی نداشته است.