کتاب مری پاپینز

کتاب مری پاپینز نوشتهٔ پ.ل. تراورس با ترجمهٔ شهلا طهماسبی در انتشارات پریان چاپ شده است. امیلی بلانت در آخرین بازسازی از شخصیت مری پاپینز نقش مری پاپینز را بازی کرده است و جایزه بهترین بازیگر زن فیلم موزیکار گلدن گلوب را گرفته است.

درباره کتاب مری پاپینز

پاما لیندُن تراورس(۱۸۹۹ - ۱۹۹۶ م.)، داستان نویس، منتقد تئاتر،سفرنامه نویس، بازیگر، روزنامه نویس و سخنران استرالیایی، با خلق مجموعه داستان‌های مری پاپینز، پرستاری اسرارآمیز با توانا یی‌های مافوق طِبیعی، به شهرت رسید. این مجموعه شامل هشت کتاب است که از جمله‌ٔ آن‌ها می‌توان مری پاپینز (۱۹۳۴)، مری پاپینز بازمی‌گردد (۱۹۳۵)، مری پاپینز در را باز می‌کند (۱۹۴۳)، مری پاپینز در پارک(۱۹۵۲) و مری پاپینز در آشپزخانه را نام برد. خانم تراورس داستان‌های دیگری نیز برای کودکان و بزرگسالان نوشته است. والت دیسنی در سال ۱۹۶۴، از چهار داستانِ نام‌برده فیلم‌های موزیکال تهیه کرد.

کتاب مری پاپینز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به آثار فانتزی پیشنهاد می‌شود.

اگر این داستان را دوست داشتید، و به داستان‌های کودک و نوجوان علاقه‌مند هستید، می‌توانید این کتاب‌ها را هم بخوانید: پی پی جوراب بلند اثر آسترید لیندگرن، آنی شرلی در گرین گیبلز اثر ال. ام. مونتگمری، باغ مخفی اثر فرانسس هاجسن برنت، زیبای سیاه اثر آنا سیوئل، خانه‌ی کوچک اثر لورا اینگلز وایلدر و هایدی اثر یوهانا اشپیری.

بخشی از کتاب مری پاپینز

اگر می‌خواهید کوچه‌ی درخت گیلاس را پیدا کنید، کافی است از پاسبان سرِ گذر سوال کنید. او کلاه پاسبانی‌اش را کمی کنار می‌زند، متفکرانه سرش را می‌خاراند، بعد انگشت گنده‌اش را که در دستکش سفیدرنگی است، جلو می‌آورد و می‌گوید: «اول بپیچید سمت راست، بعد به چپ، بعد دوباره به راست. آنجا کوچه‌ی درخت گیلاس است. صبحِ عالی به‌ خیر.»

و مطمئناً اگر از همان مسیری که او گفته است بروید، درست از وسط کوچه‌ی درخت گیلاس سر درمی‌آورید؛ کوچه‌ای که یک‌طرفش خانه‌ها قرار دارند، طرف دیگرش پارک است و وسط آن هم درختان گیلاس در باد می‌رقصند.

اگر دنبال خانه‌ی پلاک هفده می‌گردید ـ که به‌احتمالِ‌خیلی‌زیاد دنبال همان می‌گردید، چون این کتاب فقط درباره‌ی همین خانه‌ی خاص است ـ خیلی زود پیدایش می‌کنید. به‌چنددلیل: اول اینکه از همه‌ی خانه‌های کوچه کوچک‌تر است؛ دوم اینکه تنها خانه‌ی کلنگی کوچه است و یک نقاشی حسابی لازم دارد. آخر صاحبِ خانه، آقای بَنکز، به خانم بَنکز گفته بود که باید بین خانه‌ی قشنگ، تمیز و دلباز، و چهار بچه یکی را انتخاب کند، چون او فقط از پس یکی از این‌ها برمی‌آید.

خانم بَنکز هم بعدازاینکه قضیه را سبک‌سنگین کرد، دید ترجیح می‌دهد جِین را (که بزرگ‌ترین بچه‌اش است) و مایکل را (که بعد از او به دنیا آمد) و جان و باربارا را (که دوقلو هستند و بعد از آن دوتا آمده‌اند) داشته باشد. به‌این‌ترتیب به توافق رسیدند و این‌طوری شد که خانواده‌ی بَنکز با خانم بریل (که برایشان غذا درست می‌کند) و اِلِن (که میز غذا را برایشان می‌چیند) و رابرتسُن‌اِی (که چمن حیاط را می‌زند و چاقوها را تیز می‌کند و کفش‌ها را واکس می‌زند و به قول آقای بَنکز: «هم وقت خودش را تلف می‌کند هم پول مرا») به خانه‌ی پلاک هفده آمدند.

البته علاوه‌براین‌ها پرستاری به‌اسم کیتی هم بود که لازم نیست وارد این کتاب شود؛ چون من داستانِ زمانی را تعریف می‌کنم که او از خانه‌ی پلاک هفده رفته است.

روزی که او رفت، خانم بَنکز به شوهرش گفت: «بی‌آنکه یک کلمه بگوید با اجازه‌ی شما یا خبر بدهد، گذاشت و رفت. حالا من چه‌کار باید بکنم؟»

آقای بَنکز کفش‌هایش را پوشید و گفت: «عزیزم، آگهی بده. کاش رابرتسن بدون‌ِ‌خبر می‌گذاشت و می‌رفت. ببین، دوباره فقط یک لنگه‌ی چکمه‌ام را واکس زده، آن‌یکی را ول کرده به امان خدا. بدجوری نامیزان شده‌ام.»

خانم بَنکز گفت: «اینکه اهمیتی ندارد. نگفتی مسأله‌ی کیتی را چه کنم؟»