کتاب هم‌خانه با خدا در حیات جاودان

هم‌خانه با خدا در حیات جاودان نوشته نیل دونالد واش است. این کتاب یک اثر معنوی است که نویسنده در آن با خدای خود به گفت‌وگو می‌نشیند. 

 درباره کتاب هم‌خانه با خدا

دونالد واش در این کتاب به زعم خود با خداوند گفت‌وگویی داشته است. جملات نقل‌شده از قول پروردگار پررنگ هستند و سراسر این گفت‌وگو، پرسش و پاسخی صمیمانه با آفریدگار و شامل حقایقی در مورد زندگی، مرگ و حیات جاودان است.

کتاب حاضر جنبه‌های بسیاری از تجربه‌های انسانی را با ژرفنای بیشتری نسبت به گذشته بررسی کرده و به‌طورخاص مبحث مرگ، مردن و حیات اخروی را مد نظر قرار داده است. گفت‌وگو دایره‌وار پیش می‌رود و خواننده را به محیط‌های حیرت‌انگیز بدیعی می‌کشاند که تابه‌حال توصیف و تصور نشده است؛ سپس عقب می‌کشد تا مطمئن شود برای اکتشافات تکان‌دهنده بعدی، زیربنایی مستحکم را پی‌ریزی کرده. اگر تا آخر کتاب ـ و درواقع تا آخر عمر ـ صبر کنی، هدیه‌ای ارزنده دریافت خواهی کرد.

خواندن کتاب هم‌خانه با خدا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

علاقه‌مندان به متون عرفانی، مناجات و دلنوشته را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

 بخشی از کتاب هم‌خانه با خدا

گمان می‌کنی مردن مسئله‌ای است که برخلاف خواسته‌ات اتفاق می‌افتد؟

خدای من، تو به صحت گفته‌های خود اطمینان کامل داری. باور کردن این مسئله برای بسیاری از افراد سخت می‌شود.

زندگی قوانینی اساسی دارد ـ در ادامه نگاهی عمیق‌تر به آن‌ها می‌اندازیم ـ این قوانین باعث می‌شوند این یادآوری‌ها را در زندگی واقعی خودت تثبیت کنی. وقتی این قوانین اساسی را کامل‌تر بفهمی، متوجه می‌شوی آنچه را «مرگ» نامیده‌ای درواقع لحظه قدرتمندی از آفرینش است.

می‌بینی؟ یک دیدگاه جذاب دیگر! مرگ «لحظه آفرینش» است؟

این یکی از قدرتمندترین لحظاتی است که با آن روبه‌رو می‌شوی. همان‌گونه که از ابتدا تصور شده بود، مرگ می‌تواند مفهومی کاملاً شگفت‌انگیز بیافریند. این را هم کامل توضیح خواهم داد.

مرگ یک وسیله است؟ مرگ فقط یک «دروازه» نیست؟

یک دروازه است؛ اما از نوع جادویی، زیرا با هر نوع انرژی به این دروازه قدم بگذاری، مشخص می‌شود آن طرف دروازه چه خبر است.

باشد، باشد، صبر کن. داری نفسم را می‌گیری. می‌شود کمی آرام‌تر پیش برویم؟ می‌شود مطالب را مرور کنیم و جاهای خالی را پر کنیم؟ چیزی که گفتی سؤال‌های زیادی برای من پیش آورده است.

به تمام آن‌ها می‌رسیم. همه را جواب می‌دهیم.

عالی است. پس بگذار با این مفهوم شروع کنیم که مرگ یک وسیله است. این دیدگاه برایم خیلی عجیب است. وسیله، ابزاری است که برای هدفی از آن استفاده می‌کنیم، وسیله چیزی است که افراد با نیت قبلی آن را به کار می‌برند؛ اما من نمی‌خواهم بمیرم و هیچ‌کس نمی‌خواهد.

همه می‌خواهند بمیرند.

همه می‌خواهند بمیرند؟

البته و هیچ‌کس دوست ندارد. گمان می‌کنی مردن برخلاف خواسته تو اتفاق می‌افتد؟

برای بیشتر مردم این‌گونه است.

هیچ چیزی برخلاف خواسته تو اتفاق نمی‌افتد. این غیرممکن است.

پس این هم یادآوری سوم:

تو نمی‌توانی برخلاف میل باطنی خود بمیری.

اگر این طرز فکر درست باشد بسیار آرامش‌بخش و دانستن آن شفابخش است؛ اما چگونه می‌توانم این حقیقت را بپذیرم؟ زیرا بیشتر تجربیات من شامل مواردی است که نمی‌خواستم اتفاق بیفتد.

هیچ اتفاقی نمی‌افتد که تو نمی‌خواهی.

هیچ اتفاقی؟

هیچ اتفاقی.