کتاب مادمازل شنل

مادمازل شنل نوشته سی. دابلیو. گونتر داستان زندگی طراح معروف مد، کوکو شنل را به تصویر می‌کشد. یک تعمیرکار لباس بااستعداد که صنعت مد را به کلی متحول کرد و امپراطوری جهانی‌اش را بنیان گذاشت و خیلی زود تبدیل به یکی از تاثیرگذارترین و جنجالی‌ترین شخصیت‌های دنیای مد در قرن بیستم شد.

درباره کوکوشنل

گابریل شنل در فقر و در یک منطقه روستایی متولد شد. بعد از مرگ مادرش همراه خواهرانش به یتیم‌خانه فرستاده شد و آنجا راهبه‌ها استعداد بی‌نظیرش در خیاطی را پرورش دادند. استعدادی که بعدها زندگی‌اش را متحول کرد و او را به سمتی سوق داد که با دوران مشقت‌بار کودکی‌اش به کلی متفاوت بود. او در جوانی توجه و محبت یک جوان ثروتمند را به دست آورد و زمانی که همراه معشوقش به پارییس رفت توانست طرح‌های زیبای مینی‌مالیستی خود را از لباس‌هایش که نشانه شادابی و جسارت یک زن مدرن بود، وارد طبقه مرفه جامعه و محافل هنری کند.

کتاب مادمازل شنل رمانی جذاب درباره زندگی کوکو شنل و لحظات دشوار چالش‌برانگیز زندگی او است. زنی که شهرت و ثروت در تمام عمرش نتوانست اندوه بشریت را از دلش بزداید.

شنل تا آخرین نفس از بازنشستگی خودداری کرد و نهایتاً روز یکشنبه، دهم ژانویهٔ ۱۹۷۱ در سوئیت محل اقامتش در هتل ریتز دار فانی را وداع گفت. او هنگام مرگ هشتادویک سال عمر داشت و بدون حسرت و پشیمانی زندگی را ترک می‌کرد، درحالی‌که در آخرین نفس می‌گفت: «پس آدم این‌جوری می‌میره.»

او را در آرامگاه لاسان سوئیس به خاک سپردند. هیچ طراحی نه‌تنها در عالم حقیقی اثری چنین ماندگار و جاودانه در عالم مد و لباس از خود به جای نگذاشته، بلکه در خیال‌ها نیز چنین شهرت‌آفرینی نکرده است.

خواندن کتاب مادمازل شنل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

 اگر به دنیای مد و سرگذشت طراحان لباس معروف علاقه دارید و اگر می‌خواهید از زندگی یک انسان موفق در حوزه کسب و کار ایده بگیرد و یا کلا به سرگذشت‌خوانی علاقه‌مندید، از خواندن کتاب مادمازل شنل لذت خواهید برد.

جملاتی از کتاب مادمازل شنل

تابستان ۱۹۱۱ بود که بوی مرا برای سفر و گردش به شهر دوویل برد. علی‌رغم اینکه دلم نمی‌خواست مزونم را ترک کنم، او به این سفر اصرار ورزیده بود. به‌دنبال غذانخوردن‌های پانزدهساعته و شب‌های بی‌خوابی فراوان بالاخره در کارم رو به موفقیت گام برداشته بودم. و این موفقیت گذرا نبود بلکه تعداد مشتریانم به‌طور مداوم افزون‌تر و تداوم خریدشان بیشتر شده بود. با زیادشدن روسپیان و هنرپیشگانی که لباس‌های به‌روز پویرت را برمی‌گزیدند و کلاه‌های مرا مناسب‌ترین گزینه برای آن پیراهن‌ها می‌دانستند، کاروبار من هم رونق گرفته بود. البته همچنان خیل عظیمی از زنان اعیان و اشراف بودند که در اسارت وورث و دیگر خیاطان مانده بودند و مثل گذشته به دست آنها سراپا آراسته می‌شدند؛ این دسته از من اجتناب می‌کردند. اما دیگرانی که چیزی برای ازدست‌دادن نداشتند و آنهایی که میزبانی هنرمندان و شعرا در سالن‌های باشکوهشان از افتخاراتشان بود، کارت تماس سادهٔ مرا دست‌به‌دست می‌چرخاندند.

بعد از هفته‌ها مرور مشقت‌بار دفاتر حساب‌وکتابم، بالاخره موفق شدم بخشی از قرض خود را به بوی بازگردانم. چیزی نمانده بود که دیگر نیازمند ضمانت او بر حساب بانکی‌ام نباشم.

اگرچه می‌دانستم که رسیدهای بانکی را که به دفترش ارسال شده بود حتماً دیده است، اما چیزی دراین‌باره نگفت. بزرگ‌منشی‌اش ستودنی بود؛ توان اینکه بی‌هیچ کینه‌ای شاهد پیشرفت من باشد. به همین خاطر بود که وقتی پیشنهاد سفر داد علی‌رغم بی‌میلی‌ام، دعوتش را پذیرفتم.